KınıX

Bırak Kendi Yalanlarıma İnanayım

2010-11-23T20:42:00.001+02:00

Bırak kendi yalanlarıma inanayım.

Varsın sevme beni, bırak ben sevdiğini sanayım. Sanayım ki dünyadaki kimse ben gibi olamaz senin için. Boş ver gerçekleri, bırak ben kendi yalanlarıma inanayım. Gördüğüm rüyaları gerçek sanıp, kurduğum hayalleri yaşayayım kendi dünyamda. Anlatma bana içindekileri, boş ver anlamayayım yaptıklarından da... Sanayım ki hayatındaki en anlamlı kelime benim adım, en sevdiğin sözler benim cümlelerim. Bırak kendi yalanlarımla kalayım ben, korkularımı duymazdan geleyim her gece karanlığında. Bırak hiç aklından çıkmadığıma inanayım ben, varsın hiç gelmeyeyim aklına. Olmayan bir sevda peşinden koşayım gerekirse, bırak çırpınayım boğulacağımı bile bile. Varsın sevme beni, varsın umrunda olmayayım. Ben çırpınayım kendi okyanusumda, göremediğim karaya doğru yüzmeye çalışayım yüzmeyi bile bilmeden. Varsın gerçek olmasın hayatım, ama söyleme bana gerçekleri. Bırak kendi yalanlarıma inanayım.

KınıX \ SiBiNo

Kum Saati

2010-11-18T04:47:00.000+02:00

Tane tane düştü ellerime, her düşen tane bir kar tanesi gibi eriyip yok oldu tenimde. Ulaşılamayacak kadar yüksekten düştü önüme sevdan, bir kum saatinin üstünden altına düşen kumlar gibi. Zaman aktı, bana karıştı her tanen. İncecikti bizi tutan cam belki, kırılsa ne olurdu bilmeden aktın. Biriktikçe ağırlaştı zaman, daha yavaş aktı sanki. Çatırtılarına inat camın, her düşen taneni yakalamak için koştum oradan oraya. Ve hayatımdaki tüm boşluklar senle dolana kadar aktın içime. Sonra durdu zaman. Ne zamandı artık korkularımız, ne kırılmak üzere olan bir cam...

Kayıp gittin sandım ellerimden. Korkuyla ağladım. Tane tane düştüm ellerine, her düşen tane bir kar tanesi gibi eriyip yok oldu tenine. Zamanı yeniden durdurana dek aktım senin hayatına. Ve her akan saniyede yeniden yaklaştık birbrimize. Sen doldukça içime, ben de senin içinde yer ettim. Ta ki zamanın pes ettiği noktaya kadar. Tutamadı sınırlarında bizi o cam, paramparça oldu ve akıp gittik sonsuzluğa. Ne seni koparabildi zaman, ne de beni.

KınıX \ Izar

Ölümden Korkmuyorsam Eğer

2010-11-18T04:22:00.007+02:00

Seni sevdiğimi söylemekten korkmadığım an;
Ya ben çok iyi bir yalancı olmuşumdur, ya sen.
Yaşamayı istemiyorsam öldüğüm her saniye;
Ya sensindir kalbimdeki, ya sapladığın bir hançer.
Ölümden korkuyorsam seni her gördüğümde;
Ya bulduğumdandır cennetimi, ya kaybettiğimden cehennemi.

KınıX

İsimsiz Photoshop - 1

2010-11-01T01:49:00.001+02:00

Sanatsal bir şey olsun istedim, ama anca bu çıktı benden. :P

Model: Aslı Tuzcuoğlu

Her Şeysin Sen Benim İçin

2010-10-28T15:23:00.004+03:00

Gökkuşağı sensin benim için. Dünyanın tüm rengini saklamışsın içine sanki, yağmurun ardında beni bekliyormuş gibi. Ne kadar koşsam da yetişemeyecekmişim, sadece uzaktan bakacakmışım gibi sanki.

Güz rüzgarı sensin benim için. Ağaçtaki son yaprak gibi teslim olurum sana hep. Ayaklar altına da atarsın istesen beni, göklere de uçurursun. Şemsiyeme dokunsan sırılsıklam olurum aşkından, hayatıma essen sayfa sayfa dağılır her sayfası şu sıkıcı öykümün.

Gökteki güneş sensin benim için. Sen olmasan yeşermez hiç bir umut kalbimde, sen olmasan ısınmaz ellerim sanki. Baksam kör eder parıltın beni; dokunmaya çalışsam yetişemem tenine. Olur da bir parçan düşse kalbime, kül olur kalbim; dayanamaz sıcaklığına.

Papatyanın son yaprağı sensin benim için. Diğer yaprakları koparmamın tek amacı sana ulaşmak hemen. Seviyor, sevmiyor... Tüm papatya senden ibaret benim için. Düşüyor tüm yapraklar teker teker, sıra sana geliyor. Saviyor, sevmiyor... Hep aynı sonuç çıkıyor sende, her papatya aynı şeyi söylüyor. Sanki artık papatyalar da biliyor beni sevmeyeceğini.

Her şeysin sen benim için. Gözümden akıttığım yaşsın aklıma düştüğünde, geceleri daldığım sessiz düş bazen de. Damarlarımda akan kan, ağzımdan çıkan cümlesin sanki. Aynada gördüğüm gülümseme, ya da soğuk gecelerde hissettiğim ürperti.

Her şeysin sen benim için...
Bense bir hiç belki sende.

KınıX \ SiBiNo

Sana Bir Sır Vereceğim

2010-10-25T19:57:00.000+03:00

Sana bir sır vereceğim; birinin günlerdir gözüne uyku girmiyor. Seni düşünüyor her gece, kalemi alıp adını karalıyor kağıtlara. Her yağan yağmurda ellerini arıyor elleri, her gün doğumunda yokluğunu hissediyor esen soğuk rüzgarda.

Sana bir sır vereceğim; birinin kalbi seni görünce yerinden çıkacakmış gibi oluyor. Hatayla elin değse eline, yanıyor teni ateşlere düşmüş gibi.

Sana bir sır vereceğim; biri seni çok seviyor. Seni görüyor baktığı her yerde, her seste senin sesini duyuyor. En güzel kokan çiçeklerde bile bulamıyor kokunu biri. Aklından çıkaramıyor, ama kendine bile itiraf edemiyor seni sevdiğini. Çok seviyor seni ama korkuyor ulaşamamaktan. Aşk sözcüğünü kullanmıyor yazdığı yazılarda, adını koymuyor kurduğu cümlelerin içine. Ellerini uzatmıyor ellerine biri, sanki dokunda ince bir cam gibi kırılıp gidecekmişsin gibi.

Sana bir sır vereceğim; ama çok korkuyorum...
Ben seni çok seviyorum...

KınıX \ Izar

Ağrı Kesici

2010-10-24T13:14:00.003+03:00

"Seviyor musun beni?" dedi.
Sustum...

Tok karnına alınan ilaçlar gibiydi aşk. Ve doymadan içtiğim her hap bir parça daha yaralıyordu kalbimi. Fazlasıyla intihar eden bedenler, yokluğuyla çürüyen ruhlar gördüm. Peki sen benim açlığım mısın, tokluğum mu? Fazla doz alan bir bağımlı mıyım ben, yoksa ilacı bitmiş bir hasta mı? Bunun cevabı sende aslında. Attığın her adımda, söylediğin her cümlede bunları anlatacaksın bana farkında olmadan.

O zamana kadar susuyorum.
Susuyorum ve seni dinliyorum sadece.
Sen söyle dedim.
"Sen seviyor musun beni?"
Sustu...
Ben de sustum...

KınıX \ SiBeG

Ben Bu Yazıyı Sana Yazdım - 39 (Doğmamış Çocuğuma Mektup)

2010-10-06T20:23:00.001+03:00

Daha doğmana kaç yıl var kim bilir?

Daha senin kadar mükemmel bir varlığı bana verecek olan mükemmel kadının kim olduğunu bile bilmiyorum. Belki tanımıyorum bile, belki burnumun dibine... Ama bildiğim tek bir şey var; kim olursa olsun, eminim sana çok güzel bir anne olacak.

Ama ya ben? Daha doğmamış kızına (neden kız dedim bilmiyorum, içimden öyle geldi) mektup yazan insanlardan birisi işte baban. Eğer olur da unutmazsam bu yazdığım yazıyı bir gün sana okuturum umarım. Varlığını düşünmek bile bana bu mektubu yazdırabiliyorsa düşün artık varlığın neler hissettirecek. Acaba sana layık bir baba olabilecek miyim? Şu dünyanın karanlığında yürümeyi öğrenirken sen, bir yandan ellerini tutup bir yandan yoluna ışık olabilecek miyim? Bu dünyanın karanlığı özendirir insanları. Sen de karanlığa özenip gitmeden ışığın sıcaklığını hissettirebilecek miyim acaba sana?

Sen sen ol aldanma dünyanın karanlık saçan sahte ışıklarına. Mutluluk adı altında acı çeken, gülümsemelerini bir zehrin içinde arayan insanlardan olma. Senin zamanında da popülerlik göstergesi olacak sigara ve alkol. Hatta belki de çeşit çeşit uyuşturucular... 'Mutluluk' diyecekler sana çevrendekiler. Ama sen sahte mutlulukların arkasında kaybetme sakın gerçek mutluluklarını.

Kaç yaşında olursam olayım, seninle büyüyeceğim ben aslında. Sen doğduğunda ben de ağlayacağım avazım çıktığı kadar, ilk adımını attığında ben de takılıp düşeceğim mesela. Senle birlikte öğreneceğim konuşmayı, okumayı, yazmayı... Bir gün gelecek, sen benden daha çok şey bileceksin belki. Benim doğrularım yanlış gelecek sana, yanlışlarımsa doğru. İşte o zaman "Büyüdüm" diyeceksin, ben inanmayacağım sana. O zaman kızma sakın bana. Babam neden beni hala çocuk gibi görüyor deyip uzaklaşma benden. Hangi anne baba kabul eder ki kendinden önce büyüyen bir çocuğu? Ama emin ol seni sınırlandırmayacak benim bu sanrım. Eski kafalı diyeceksin belki bana çoğu zaman, ama biliyorum ki sen bana anlattığın sürece anlamaya çalışacağım seni.

Arkadaş gibi olacağım çocuğumla derler ya, ben de senle öyle olacağım kızım. Bir baba, bir arkadaş, bir abi, bir kardeş olacağım sana. Annen kıskanacak belki seni. Ona söyleme ama sanırım biraz daha fazla seveceğim seni ondan. Ama anlayacak o belki de sen söylemesen bile, hatta hoşuna bile gidecek bu. Mutlu bir aile tablosu olacağız inşallah ve tertemiz bir geleceğe hazırlayacağız seni.

Sana nutuk çekmeyeceğim daha fazla. Zaten göreceksin eşitlik ve hak denen kavramların insandan insana değiştiğini. George Orwell'in dediği gibi; herkes eşittir, ama bazıları daha eşittir bu hayatta. Bunları ne kadar söylesem de etkisi olmayacak biliyorum. Yanılarak öğreneceksin çünkü sen de her çocuk gibi. Düştüğünde dizinde oluşan yaraların kabuklarını soya soya öğreneceksin koşmayı. Her soyduğun kabukta yeni bir şey öğreneceğini bileceksin. Ve büyüyeceksin zamanla.

Ama büyürken bir şeyi sakın unutma... Ben seni hep çok seveceğim kızım.

Umarım bir gün bunu okursun.

Senden yıllar önce senin hayalini kuran baban...

Uğur KINIK...

NOT: Erkek olursan alınma. Nedense yazarken aklıma böyle geldi ilk. :P

Yerine

2010-09-16T19:03:00.000+03:00

Günler geçti, sen geldin yerine. Güneş battı, sen doğdun gökyüzüme. Bir nefes verdim, seni çektim içime. Ağladım ben, sen doldun gözlerime. Akıyorsun yavaş yavaş damarlarımda. Ama dur! Akma eğer sığmayacaksan kalbime. Uyandığımda olmayacaksan düşme rüyalarıma. Dönmeyeceksen yerine geçme dünyamın, parlamayacaksan onlar yerine çalma yıldızlarımı. Sevme sevemeyeceksen benim seni seveceğim gibi. Olur da yaparsan bunları, ben ölürüm; sen gelemezsin yerime.

KınıX \ SiBeG

Önce O Başlattı

2010-09-14T22:19:00.000+03:00

Ufak bir çocuktu içimde sakladığım. Dizindeki yaraların kabuklarına saklardı hüzünlerini; daha iyileşmeden koparıp atardı. Gözlerinde damla damla yaşla geldi bir gün, sordum ne oldu diye. 'Aşık oldum' dedi, kızdım. 'Bir daha aşık olunmayacak demedim mi' dedim. Cevap verdi; 'Önce o başlattı!'

Karalama - 39

2010-09-14T18:06:00.002+03:00

Serin bir rüzgar esti, ürperdi bedenim. Zaten yeni dökmüş yapraklarını ruhum. Sonbaharı soğuk geçecek İstanbul'un bu yıl, belli. Kuşlar uçup gelecek yanına, ben aynı bankta oturup karşılayacağım soğuğu yalnızlığımla. Yalnızlığa alıştı da kalbim, yokluğunu öğretemedim hala...

KınıX \ SiBiNo

Ben Bu Yazıyı Sana Yazdım - 38 (Yansıma)

2010-09-04T09:41:00.004+03:00

Aynaya baktığında gördüğün bir yansımaydım başlarda sadece. Gözlerim gözlerindi, kulaklarım kulakların. Ben gördüğümde görürdün, sen ne görsen ben de onu görürdüm. Aynı şeyi düşünür, aynı şeyi konuşurduk noktası noktasına. Aynı rüyayı görürdük ama farklı hayaller kurardık niyeyse. Belki ben beceremezdim realist olmayı, belki sen beceremezdin benim gibi yüksekten uçmayı. Ya da korkardın yükseldiğinde düşüşün daha çok acıtacağından. Haklıydın da. Bir gün silindim aynalarından yavaş yavaş. Göremez oldum hiç bir şeyi, hiç bir sesi duyamaz oldum. Sen konuştukça ben sustum, ben konuştukça da sen. Rüyalar görmemeye başladım, hayaller kurmamaya. Ben düştüm. O kadar düştüm ki, hiç bitmedi sonsuzluğum. Ben yoktum artık, sadece bir isim belki benden kalan, belki bir kaç da anı.

Seviyordun beni, biliyordum. Özlüyordun, aynalarına dönmemi istiyordun belki. Ne ben sonsuzluğa düşmekten kurtulup yanına uçabiliyordum, ne sen kolumdan tutup çekebiliyordun beni.

Hep severdin ben gelemesem de beni, biliyorum. Ben de severdim ayanlarına dönüp senin hayatını yaşayamasam da eskisi gibi.

Ama 'sen olmasan da seveceğim seni' derler ya hani...
Ben olmayacaksam sevme beni.

Ben olayım yeniden, aynaya her baktığında gülümseyen bir yüz gör ve yeniden sev beni. Ben sevdikçe daha fazla sev, ben özledikçe daha fazla özle.

Aynadaki yansımandan ötede karanlık bir sonsuzluğa düşüyorum. Ya bir ışık tut şu karanlığa, ya da sadece aynaya bak yeniden. Eski kahverengi gülümsemelerinde parlayayım ben.

Sen güldükçe güleyim ben de. Ben güldükçe gözlerin parlasın. Ben yansıyayım aynadan hayatına, her saniyene dolayım yelkovan dolandıkça; ta ki zaman durana dek.

KınıX \ Izar

Serinin tüm yazıları için: Ben Bu Yazıyı Sana Yazdım

Karamsarlık

2010-09-04T06:39:00.004+03:00

Kişisel gelişim kitaplarından oldum olası nefret etmişimdir. Hatırlıyorum, önceleri öğretmenlerim bir kaç kitap okutmaya çalışmıştı da yarım bırakıp atmıştım bir kenara. Sahte mutluluklar vermek ya da insanların hayatlarını bir hamur gibi rahatça şekillendirebileceklerine inandırmaya çalışmak gibi şeyler yaptıkları için sanırım bir türlü ısınamadım bu kitaplara.

Hayat kafana göre boyayabileceğin bir boya kitabı değil, bunu öğrendim ben. Çoğu yazım karamsar cümlelerle dolu. Bardağın dolu tarafını göremedim ben çoğu zaman, belki de görmek istemedim.

Neden mi? Bardağın dolu olduğunu düşünürsem doldurmak için çabalamazdım çünkü. 5 yaşında merdivenlerden düşüp elimdeki dondurmayı kaybettiğimde ağlamasam her düşüşümde bir kayıp vereceğimi bu kadar iyi anlamazdım belki.

Yağmuru görmezden gelirsem gökkuşağını göremem mesela. Ufak yalanlarla sahte tebessümler edinip hayata karşı zafer kazandığımı düşünemem.

Şu an güneş doğuyor ufuktan ve biliyorum; bu gün her şeye yeniden başlayacağım mükemmel bir gün değil.
Bugün o 5 yaşındaki çocuğun yeni bir dondurma alma günü belki. Bu kez daha dikkatli çıkacak merdivenleri.
Dizindeki yaraları görmezden gelmeden, dondurmanın tadını unutmadan...

KınıX \ SiBeG

Yok Oluş - 3

2010-09-03T17:24:00.011+03:00

An gelir bir hayal düşer gündüzüne, düş olur gecelerine karışır. Unuttuğunu sandığın an bile zehirli bir gaz gibi beynin her yerine yayılmıştır o. Umutlar yeşertir çorak kalbinde. Hayatı kendi boya kalemleriye boyar, unutursun eski siyah-beyaz mutsuzlukların hepsini.

Seversin o hayali, gökkuşağını ilk gördüğün an gibi; belki aşık olursun. Yağmurlarda ıslandıkça sen, içinde bir şeyler büyür; farketmezsin. Gecelerin gündüzlerine, hayallerin düşlerine karışır. Her anın onla dolar. Hayatından bir parça o olur, belki de ondan bir parça tüm hayatın.

Laflarını seçemezsin, cümleler yitirir anlamını yavaş yavaş. Onun adı geçmeden tek satır yazamaz olursun. Kaybedersin hayatını onu kazanmak için oynadığın bir kumarda. Elinde kalan tek şey o olur birden. Ne ruhun sözünü dinler o olmadan, ne kalbin atar, ne bedenin yaşar...

Ilık bir yaz yağmuru gibi tüm kirlerini arındırır önce, tertemiz bir benlik sunarsın ona. Sonra sel olur o yağmurlar, tutunacak dal bulamazsın. Onun için yaşarsın, onun için ölürsün. Bilirsin; yaşamaya da değerdi o hayal, ölmeye de. Acımaz için, ama son bir kumar daha oynama zamanıdır. Kazanma şansın yoktur, kaybedecek bir şeyin kalmayana kadar çabalarsın. Onu yitirmemek için çırpındıkça avuçlarından kayıp gider o. Bir hayalin ardından bakar kalırsın son bir umutla.

Mutluluk anlamını yitirir, renkler kaybolur. Gitme diyemezsin ardından, çünkü gitmek kelimesi sadece senin lügatında yazılı. Yanlışların biriktikçe doğruların görülmez olur o çöp yığınının ardında. Güven kaybolur önce, sonra kalan her şey bir bir uçup gider gökyüzüne. Bir hayalle başlayan her şey, bir kabus gibi sona ermeye başlar. Tutmak istersin ellerinden, uzansan yetişemezsin. Gecenle gündüzün ayrılır birbirinden, sonra düşlerinle hayallerin. Bomboş bir dünyada renklerini yitirir, hayat denilen yapmacık bir oyuna devam edersin o gittikten sonra. Keşke bir hilesi olsaydı dersin içinden bu kumarın, keşke tüm yanlışlarımı bir doğru ile silebilme şansım olsaydı. Değerdi her şeye, eğer ki bir şey yapabilme şansın olsaydı. Dön demek istersin, ama bilirsin; gitmek kelimesi sadece senin lügatında yazılı, onun değil.

KınıX \ Izar

Serinin tüm yazıları için: Yok Oluş

Sus Konuşma

2010-09-02T20:46:00.004+03:00

Sus, konuşma!
Bırak bilmeyeyim gerçekleri. Sevmiyorum deme bana, bırak hayaller kurayım ben kendi kendime. Düşen her yağmur damlasında beni düşündüğünü sanayım, kafamı yastığa koyduğum her rüyada sen dolu düşlere dalayım.

Sus, konuşma!
Bırak bilmeyeyim gerçekleri. Gidiyorum deme bana, gideceksen veda etmeden git. Dur, gitme diyemem sana gidişini görsem bile. Göz yaşlarımı ve bavul dolusu umutlarımı götürme yanında giderken. Ben hep var sanayım seni yanımda, her gözümü kapadığımda seni göreyim karşımda.

Sus, konuşma!
Bırak bilmeyeyim gerçekleri. Hep benimsin sanayım seni, düşlerime inanayım gerçek olacakmışçasına. Gözlerin anlatırken gerçekleri ben sessizliğindeki sahteliklere inanayım.

Sus, konuşma!
Bırak bilmeyeyim sevmediğini. Bırak kalbim sessizliğine inansın sadece. Aşkına karşılık bulduğunu sansın sen sustukça. Konuşursan çıkmaz aklımdan sözlerin, hayatıma saplanır her bir cümlen. Sessizliğin yalanlar söylesin bana bırak. Sen sus; ben senin bana ait olduğun yalanlara inanayım.

KınıX \ SiBiNo

İsmi Duyulmamış Mükemmel Filmler

2010-09-01T23:44:00.000+03:00

Son zamanlarda adı sanı duyulmamış, imdb'den falan düşük puan almış ama gerçekten çok etkileyici olan bir kaç film izledim. Bunların adı neden bu kadar az duyulmuş bilmiyorum ama bari bir kaçını blogumda yazayım diye düşündüm; bir kaç kişi bile buradan görüp bu filmleri izlerse ne mutlu bana

1- Black (2005)
2005 yapımı mükemmel bir Dram filmi. Slumdog Millionaire'den sonra izlediğim en güzel Hint filmi belki de. Michelle isimli hem görme hem duyma özürlü bir kızın, çocukluğundan 20li yaşlarına kadar dünyaya ayak uydurmasını sağlayan bir öğretmenin hikayesi bu. Michella'nın kapkara dünyasında bir ışık olan bu öğretmen bir mucize yaratıyor aslında.
Ağlatma ihtimali yüksek bir film; dram seviyorsanız bu küçük kızın simsiyah dünyasına göz atmalısınız.

2- Zombieland (2009)
Zombilere korku filmlerinden aşinayız. Ama ya komedi filmleri?
Dünyayı zombilerin ele geçirmeye başladığı klasik bir girişle başlıyor bu film. Ama emin olun o kadar da klasik bir senaryosu yok. Columbus isimli önceki hayatında pek bir başarısı olmayan gencin hayatta kalma ve ailesini görmeye gitmesini konu alıyor. Tek amacı zombiler ailesini öldürmeden ailesinin yanına gidip onları görebilmek. Otostop çektiği Tallahassee onu arabasına aldıktan sonra dallanıp budaklanan eğlenceli bir zombi filmi.
Bu filmi korku filmi olarak nitelendirenler de var; ama bence eğlenmek için izlendiğinde daha çok zevk verebilecek bir film.

3- Interstate 60 (2002)
Her kültürde, tek amacı dilek gerçekleştirmek olan bir varlık bulunur. Arapların cinleri, İrlandalıların leprikonları, Çinlilerin ejder ve maymunları, Avrupalılar'ın perileri ve ağaç ruhları... Peki ya Amerikalıların?
O. W. Grant. Her insan için sadece 1 dilek hakkı. İşte böyle başlıyor bu film. Ressam olmak isteyen ama babasının öngrödüğü hayatı yaşayarak hukuk fakültesine girmeye hazırlanan bir gencin doğum gününde tuttuğu bir dilekle başlıyor her şey. Ve bir anlaşma sonucu kendisini 60. otoyoldan (var olmayan bir otoyol) gitmek zorunda olduğu bir güzergaha paket ulaştırırken bulur.
Açıkçası bu filmi nasıl anlatabileceğimi bilmiyorum; ama film bititğinde yüzünüzde tatlı bir gülümseme bırakacağını garanti edebilirim. 60. otoyol öyle garip bir yer ki, burada yaşanan her hikayeyi soluksuz izleyeceksiniz.

4- Wristcutters: A Love Story (2007)
Bir intihar filmi... Ama hiç de düşündüğünüz gibi bunalım takılan bir film değil.
Sevgilisinden ayrılan Zia bu acıya dayanamaz ve intihar eder. Gözünü börü tarafta açar. Ama önemli bir nokta vardır; intihar edenler kendiliğinden ölenlerden farklı bir yere giderler; insanların gülümsemeyi unuttuğu bir yere.
Bir süre sonra Zia, sevgilisinin de intihar ettiğini öğrenir ve onu aramaya başlar. Tabi bu süreç içinde ailecek intihar eden (farklı zamanlarda) ailenin bir bireyi ve kendisinin intihar etmediğini, yanlışlıkla buraya geldiğini iddia eden birisi ile tanışır ve yola onlarla devam eder.
Bir intihar filminin insana bu kadar yaşama aşkı aşılayabilmesi garip ama yüzünüzde aptalca bir gülümseme ile mucizelere inanabilecek bir kıvama gelerek izliyorsunuz bu filmi.

Sanırım bu kadar şimdilik. Filmler hakkında açıklama yapmakta sanırım çok da iyi değilim, ama burada yazdığım filmler gerçekten izlenmeye değer filmler. İzlmeyen çok şey kaybeder. :)

Her türlü yorumunuza açığım, iyi seyirler. :)

KınıX

Sevme Beni

2010-08-24T03:26:00.004+03:00

Senden ötede kimse sevmeyecek belki de beni. Yalnızlığın adını seninle koyduğum zamanlarda kalacak mutluluk. Sana kurduğum hayaller kadar yer kaplamayacak hiç bir hayalim belki. Belki kalbim bir daha atmayacak bir resme uzun uzun baktığımda. Yağmur anlamını yitirecek, yazılar damla damla akıp gidecek kağıtlardan. Gözlerimdeki her yaşta bir parçan hapsolacak belki, her ağladığımda kaybedeceğim bir parça daha seni. Kimseye aşk demeyeceğim belki senden ötede; senin bana diyemiyişin gibi. Ellerimi yakmayacak başka hiçbir ten, hiç bir ten sen kadar uzak olmayacak belki. Şarkılar duygularını yitirecek, sözlerim son notalarını çalacak belki. Sevmeyecek bu yüreğim belki senden ötede kimseyi; sen gibi görmeyecek her gece rüyalarında.

Olsun, sen yine de sevme beni...

Ben vazgeçmeyi öğrenirim er geç.

Sensizliği öğrendiğim gibi.

KınıX \ Izar

Yok Oluş - 2

2010-08-24T03:21:00.003+03:00

Yalnızlığın soğuk duvarlarla çevrelendiği bir odada karanlık bir yastıktan kaldırırsın başını önce. Kabustan uyanan küçük bir çocuk gibi gözlerinde kristal göz yaşları, sildikçe yeniden peydahlanır. Soğuk bir rüzgar gibi korkuların ürpertir tenini. Tüylerin saygı duruşuna geçer anmaktan korktuğun o kadar şeyi düşündüğünde. Aşk bir kara delik gibi emerken tüm umutlarını yavaşça, yıldızların söner gökyüzünde teker teker. Ölümün en anlamlı olduğu anda tek hayat belirtin atan kalbindir, ne kadar sessiz ve yavaş atsa da. Gözlerinde gün batımı, yalnızlığında bir şehir kalabalığı. Hayatın anlamsızlığında yitirdiğin bir çocukluk kadar yalın, güneşin doğumu kadar olağandır o an ölüm. Sevgisizlikten buz tutmuş ellerin, tutulmayacağını bildiğin bir boşluğa uzatmaktan yorulursun ansızın. Soğuk duvarlardan bir parça yalnızlık kopartır, koyarsın kafanı yastığa. Uyandığın uykudan daha uzununa, belki hiç bitmeyecek olanına doğru yol alırsın ellerinde yalnızlıktan kalan son damla yaşların iziyle.

Bilirsin, uyanış değildir gözlerini açışın artık. Uyuduğun karanlık daha az parlar gökyüzünde, gözlerin daha az ıslanır. Aşkın kara deliğinde yok olursun parça parça her gözünü açtığında. Yeni bir uyanış, yeni bir ölüm gibi sıralanır rüyalarının ardına. Ve her göz kırpışın bir yok oluştur senin yorgun ruhuna. Var oluşunun değerli olmadığını hissettiğin her anda...

KınıX \ SiBiNo

Serinin tüm yazıları için: Yok Oluş

Sevgiliyi Kaybetmenin 10 Yolu

2010-08-23T22:13:00.002+03:00

Bu aralar nette gezerken benim bundan 1 yıl kadar önce yazdığım kısa bir yazıyı bir çok yerde görüyorum. Ve işin üzücü kısmı herkesin beğendiği bu yazının benim olduğunu kimsenin bilmemesi... Herneyse, millet yayınlar da ben blogumda yayınlamazsam olmaz bence.

1- Hayatınızda ondan daha değerli bir şey olmadığını her fırsatta ona hatırlatın.
2- Bırakın aldatmayı, yalan bile söylemeyin.
3- Her fırsatta onun yanındayken ne kadar mutlu olduğunuzu hatırlatın ona.
4- Sevdiği her şeyi ezbere bilin.
5- Tartışmalardan sonra hata onda olsa bile alttan alan hep siz olun.
6- Onun için her şeyinizden vazgeçebileğinizi ona kanıtlayın.
7- Onsuz bir hiç olduğunuzu anlamasını sağlayın.
8- Sürekli o mutlu olsun diye çabalayın.
9- Dünyada herkesten çok onu sevin, koşulsuz bağlanın.
10- Aşkın gerçek anlamının o olduğuna inandığınızı onun hissetmesini sağlayın.

Bu 10 işlemi yaparsanız en kısa sürede onun gözündeki değerini yitirirsiniz ve onu kaybedersiniz.

Bu yazı bana aittir, başka yerde görmüşseniz de alıntı ya da çalıntı yapıldığı için görmüşsünüzdür.

Yazıyı ilk yayınladığım yer: Uludağ Sözlük

KınıX

Söyle Bana

2010-08-23T15:45:00.000+03:00

Geceden karanlık saçların,
Yıldızlarını kim çaldı; söyle bana.
Gözlerin en derin kuyudan daha derin;
Karanlık ve ıslak.
Bir uğultu en derininde gözlerinin;
Gözlerini kim ıslattı; söyle bana.

Gözlerinin siyahına yakışmamış sessizlik,
Bir fısıltı bile yüksek kalır senin sesin yanında,
Bir şarkıydı her cümlen, erken bitmiş,
Gülüşlerini kim aldı; söyle bana.

Kalbin sessiz, atmaktan bile korkuyor belki,
Adımların ürkek, yürümeye gücün yok,
Aşk kelimesini unutmuş dilin,
Gözlerinde ışıklar sönmüş,
Kalbin kimde kaldı; söyle bana.

KınıX \ SiBeG

Ramazan Davulu

2010-08-20T02:57:00.001+03:00

Şu ramazan davulundan bir farkım yok aslında.

Tokmağın her vuruşu benim kalp atışlarım gibi.

Onun kadar ses çıkartıyor benim kalbim de; ama nasıl ki davulcuyu kimse umursamıyorsa benim kalbimin sesi de umursanmıyor kimse.

Geceden geceye insanların dikkatini çekiyorum anca. Ramazandan sonra davulcuyu kimse umursamıyor ya, öyle oluyor bana da; bana ihtiyaç olmadığında hatırlanmıyorum bile.

Ramazan davulu gibi yüreğim. Her gece çarpıyor birilerini uyandırmak için... Kimse umursamıyor.

Ama biliyor musun; davullara bile belli bir şiddetle vurulursa gergin deri patlayabiliyor.
Benim kalbim de bir ramazan davulu gibi.

Her gece çalıyor...
Her gece sessiz sokaklarda yankılanıyor sesi.

KınıX \ SiBiNo

Sesimi Duyan Var mı?!

2010-08-17T17:00:00.007+03:00

11 sene geçti üzerinden.
47 saniyeyi silemeyen 11 sene...

Ben Aydın'da ufak bir çocuktum; ne depremi biliyordum, ne ölümü. Televizyondan gördüm yapılan çalışmaları sadece. Yıkıntıların altından umut çıkartıyordu insanlar; kimi zaman ölü, kimi zaman diri. 5 yaşındaki çocuk koca koca taşları yerinden kaldırmaya çalışıyor altından babasının sesi geliyor diye. Bir anne, kendi çocuğu hala enkazın altında, hiç tanımadığı bir çocuğun sağ çıkarılmasına seviniyor kendi çocuğunu unutup. Dedim ya; umut çıkarıyor insanlar göçük altından. Çıkmadık candan umut kesilmez diye bekilyor herkes günlerce.

Ben yaşamadım depremi. Ama hatırlıyorum; birileri bağırdı: "Sesimi duyan var mı?" Ben Aydın'dan duydum da göçüğün altındaki nice insan duyamadı o sesi. Enkazdan çıkan çocuğa "Annen öldü." diyemiyor komşusu, ufak çocuk "Anne!" diye ağlarken. Sigara içmeyen de yakıyor bir dal, kimisi yakamıyor bile titreyen elleri yüzünden. Hiç tanımadığı insanların göğsünde ağlıyor insanlar. Yeri geliyor bir ekmeği 20 kişiyle paylaşıyor bir amca, hiç tanımadığı 20 kişi. Sağ kurtulan kaç kişi varsa bir aile sanki; ölenlerin acısı herkesi yakıyor, kurtarılan herkeste sanki kendi kardeşi kurtulmuşçasına seviniyor insanlar.

11 yıl geçmiş, koskoca 11 yıl. Ama sorsan yaşayana dün gibi anlatır o 47 saniyeyi. Dile kolay; 1 ömür geçirmiş o 47 saniyede, binlercesi geçirememiş bile... Ağlama demiyor kimse, o gün kim ağlamıyor ki zaten? Sokakta kalmış miliyonlarca insan birbirine sarılıp ağlıyor. Bir çocuk soruyor annesine: "Yarın yaşayacak mıyız anne?"

11 sene geçti, hala duyuyorum o sesi. Ama göçük altında binlercesi duyamadı. Ak sakallı bir amcam pankart açmış göçüklerin arasına: "Tüm zelzeleden zarar görenlerin dikkatine. Hepinize büyük geçmiş olsun diliyorum. Çanakkale'den ayakkabılarınızı para almadan tamir etmek için geldim. Bu şekilde bir nebze katkım olursa sevinirim" diyor. Elinden bir iş gelmeyen bile koşuyor bir taş parçası kaldırıyor yıkıntılardan. Bağırıyor tanımadığı bir insan belki duyar diye: "Sesimi duyan var mı?"

Yaşamadım ben depremi. Ama şimdi sorsam yaşayan birisine gözünde görürüm o 47 saniyeyi. Hilton Oteli yataklarını doldurmuş bir tıra, götürüyor İstanbul'a. Bir baba kızını göçük altından çıkaran Rum görevliye teşekkür etmeye çalışıyor dilini bile bilmeden. Ne Rum'u kalıyor o an, ne Ermeni'si, ne Yahudi'si... Daha ağustos yeni girmiş 17'sine. Bir zaman makinası olsa kaç kişi dönmek istemez ki 15 dakika öncesine? Çıkıp dışarı avazı çıktığı kadar bağırıp uyandırabildiği kadar insan uyandırmayı kaç kişi istemez ki?

Çocuktum daha, yeni öğrenmiştim deprem denen kelimeyi. Televizyonun deprem bölgesi olarak nitelendirdiği bölgelerden biri değildi benim o zamanlar yaşadığım yer. Ama öyle bir hissettim ki o depremi, 11 senedir durmayan o sarsıntıyı. Birisi bağırdı... Ben duydum, göçük altında kalan binlercesi duyamadı.

"Sesimi duyan var mı?!"

KınıX \ SiBiNo

Korkuyorum Sevmekten

2010-08-16T20:06:00.001+03:00

Korkuyorum sevmekten.
Biliyorum; kalbim büyük değil dünyan kadar. Güneşin kadar sıcak değil tenim, yıldılzarın kadar da parlak. Senin rüyaların gibi değil benim rüyalarım; daha soğuk, daha karanlık.

Korkuyorum sevmekten.
Biliyorum; ellerim sıcak değil ellerin kadar. Dokunsam titrer ruhun soğuğumdan, yıldızların kayar karanlığımı görse. Senin hayallerin benden uzak, benim hayallerim senden ibaret olsa da.

Korkuyorum sevmekten.
Biliyorum; yağmur olup tenine yağmaya yetmez gücüm. Rüzgar olup essem yerinden kıpırdatamam kalbindeki bir yaprağı bile. Senin gözlerinde hiç olmadım belki ben, benim gözlerim görmedi senden başka şey.

Korkuyorum sevmekten.
Biliyorum; bir kuş gibi uçup gideceksin bir gün gökyüzüne aldanıp. Bulutlar kadar beyaz değil benim gözlerim. Nefesim rüzgar kadar serin değil, fırtına kadar da güçlü. Senin kalbine hiç giremedim belki, benim kalbim senden başkasını bilmedi.

Korkuyorum sevmekten.
Biliyorum; sevmeyeceksin beni; ne rüzgarın bulutları sevdiği gibi, ne yıldızların geceyi sevdiği gibi. Bir damla olup aksam gözlerinden, tuzum fazla gelir yakar tenini. Bir damla kan olup geçsem kalbinden, kirli gelir taşıdığım aşk; atar toksin sanıp vücudun.

Korkuyorum sevmekten.
Biliyorum; senin adın uzak benim adımdan. Seviyorumlu cümlelerine özne olamayacak kadar yalın belki ismim, senin ismin benim her cümlemde gizli özne. Geleceğine düşse hayatımdan bir sayfa, yırtıp atarsın belki; benim tüm sayfalarımda senin hayatın yazıyor. Her sayfada aynı hikaye. Korkuyorum sevmekten; okusan, sen de korkardın.

KınıX \ SiBiNo

Ailenizin Süper Kahramanı (AdıyaMan \ Özet)

2010-08-16T19:47:00.002+03:00

(Bundan 2 yıl kadar önce klasikleşmiş süper kahraman imajını tiye almak amaçlı oluşturduğum bir karakter bu. Çağdaş Temel'e katkılarından dolayı teşekkürler.)

Yaman Özsoylu 17,5 yaşında sıradan bir lise öğrencisiydi. Babası AbdurrahMan ve annesi LeMan'ın durumu yüzünden okul çıkışlarında bir kola fabrikasında part time çalışmaktaydı.

Bir gün yine okul çıkışında fabrikaya gitti. Patronu anahatarı ona verip "İşin bitince tükanı kitle lan, unutma." diye tembih etti. Yaman etrafı süpürürken süpürgesi kırıldı ve etrafta yeni bir süpürge aramaya başladı. Kapalı bir odaya girdiğinde süpürge bulamasa da bir şişe kola bulmuştu. (Kola fabrikasında bir şişe kola bulmak?)

Yaman çok susadığını farketti ve açıp koladan bir yudum içti. Ne de olsa kimse bir şişe kolanın içilmesini farketmez diye düşündü. Tam o sırada kolanın altındak 000000001 kabartmasını gördü. Bu bir zamanların meşhur 1 numaralı şişesi olmalı diye düşündü. Korktu, işten kovulmamak için kolanın üstüne biraz su doldurup kapağını kapadı ve yerine koydu. Sanki hiç içilmemiş gibi duruyordu.

Aceleyle çıktı, eve koştu. Aşırı baş ağırısı ve mide bulantısı ile o gece uyuyamadı. İşten kovulmamak için hiç kimseye bir şey söyleyemedi. Sabaha turp gibi olduğunu görünce içtiği antibiyotikler işe yaradı sandı. Ama bir süre sonra farketti ki içtiği kola ona doğa üstü güçler kazandırmıştı. Tabi ki bu güçlerle platonik aşkı AsuMan'a hava atacaktı; ama her şeyden önce o artık bir süper kahramandı. İlk olarak kendine bir isim bulmalıydı. Nüfus cüzdanını çıkartıp "Adı: Yaman" ve "Doğum Yeri: Adıyaman" kısımlarını görünce karar verdi; ismi AdıyaMan olmalıydı. Ama bir süper kahramanın olmazsa olmaz bir şeyi daha vardı; kıyafeti. Hemen kendin dar bir tay buldu; zira dar taytsız süper kahraman ketçapsız makarna gibiydi onun için. Evdeki eski perdelerden de pembe bir pelerin yaptı kendine.

En önemlisi AdıyaMan en önemli rakibiyle savaşmalıydı; insanların tertemiz düşleri ile beslenen bir kötü adam; DüşMan...

Kötülerin kalbindeki korku, İstanbul'un yeni koruyucusu, ailenizin süper kahramanı...
AdıyaMan...

KınıX

Serinin tüm yazıları için: AdıyaMan

Vampire: The Masquerade - Bloodlines (Rehber)

2010-08-11T23:09:00.000+03:00

Şu ana kadar çıkmış olan en güzel vampir oyunu olarak sayılabilecek bir oyun bu oyun. RPG ile FPS'nin çok güzel bir karışımı. Ama bu oyunu oynarken araştırdım da bir tam çözüm yazısı dışında oyun hakkında hiçbir Türkçe kaynak yok. Sırf bu yüzden kolları sıvadım ve ufak bir rehber hazırlamaya karar verdim. Ama bu bir tam çözüm yazısı değil, sadece neyin ne olduğunu kısaca özetleyen bir yazı olacak.

Ayrıca aklınızda kalan soruları yorum olarak yollarsanız her zaman cevaplayabilirim.

Yavaştan başlayalım. Anlatımımda erkek karakter seçtiğinizi düşünerek anlatacağım her şeyi. Çünkü ben de erkek karakterle bitirdim bu oyunu. Ayrıca kız karakter seçmek pek mantıklı değil, çünkü oyun daha çok erkek vampir düşünülerek yapıldığı için kız karakter seçtiğinizde lezbiyen bir vampiriniz olabilir.

Başlayayım. Önce bilmeyenler için oyunun nasıl başladığını özetleyeyim. Taş gibi bir hatun bizi vampire çeviriyor oyun başlar başlamaz. Ve vampirlerin dünyasındaki kurallara göre prensin bilgisi dahilinde olmadan bir insanı vampire çevirmek yasak olduğundan bizi vampire çeviren hatunu idam ediyorlar. Tam bizi de öldüreceklerken birisi isyan ediyor, bu adil değil falan diye bağırıyor ve prens affediyor bizi ama bir süre onun için çalışmamız şartıyla.

Yani oyunu bir vampirin gözünden oynayacağız; zaten bu oyunu farklı kılan en önemli özellik de bu sanırım. Ama gerçekçi bir vampir oyunu bu. Her önünüze gelenin kanının tadına bakamazsınız, insanlar sizin vampir olduğunuzu anlarsa sonunuz pek hayırlı olmaz. Yani özetle; insanlara çaktırmadan vampir yaşamınızı sürdürürken bir yandan da size verilen görevleri yerine getirmeye çalışacağınız bir oyun bu.

Oyun başlarken ilk yaptığınız şey hangi vampir ırkı ile oynayacağınızı seçmek olacak. Dikkatli bir seçim yapın, seçtiğiniz ırkı oyun boyunca değiştiremeyeceksiniz çünkü. Peki bu ırkların ne farkı var derseniz aşağıda yazacağım ırkların farklarını. Hepsinin bazı yetenekleri gelişmişken bazı yetenekleri geri kalmış. Ayrıca büyü yetenekleri her vampir için farklı.

Irkların özelliklerini ayrı ayrı saymadan önce ortak olarak vampirlerin tamamından bahsetmek istiyorum. Ve bu yazıyı yazarken oyunun geçtiği dünyayı genel olarak düşüneceğim, bu sebeple oyunda adı geçen ama sizin görmeyeceğiniz bir kaç şeyden de bahsetmiş olacağım.

Vampirlerin genel zayıflıklarını sıralamak gerekirse:

Kan dışındaki hiç bir gıda maddesini sindiremezler.
Güneş ışığı ve ateş en kısa ölüm yoludur vampirler için.
Haç, kutsal su tarzı inançlar sadece batıldır. Hiçbirisi vampirlere zarar vermez.
Kalbe saplanan tahta kazık bir vampiri öldürmez ama geçici süreliğine felç geçirmesine sebep olabilir.
Sarımsakla bir sıkıntıları yok. Ne kokusu, ne de temasta bulunmak vampirlere zarar vermez.

Konu ırklara gelmeden önce her ırkta ortak olan bir şeylere değinmek istiyorum. Her ırkın 4 büyüsü var. Bu büyüler ırktan ırka değişse de her ırkta bulunan çok önemli bir büyü var. Blood Buff isimli bu büyü sayesinde geçici süreliğine tüm yetenekleriniz 5 seviye yükseliyor. Bu sayede açamayacağınız kapıları açabiliyorsunuz mesela. Ama şunu unutmayın; her kullandığınız büyü kan seviyenizi düşürür. Diğer büyüleri her ırkın altında açıklayacağım.

Kan seviyesi demişken; 2 farklı kan seviyeniz var. Soldaki kan seviyesi sizin vücudunuzda dolaşan kanı temsil ediyor. O biterse ölüyorsunuz. Sağdaki ise besin olarak aldığınız kanı. O sizin büyüler yapmanızı sağlayan ve yaralandığınızda kendi kendinizi tedavi edişinizi hızlandırmaya yarayan bir seviye. Ne kadar yüksek olursa o kadar hızlı iyileşirsiniz. Ayrıca sakın bu seviyeyi 0a yaklaştırmayın. Kana susayan bir vampir hayvani iç güdülerle önüne gelen ilk canlıya saldırabilir ki toplum içinde birisinin kanını emmeniz pek hoş karşılanmaz.

Şimdi vampir ırklarından bahsedeyim kısaca:

Brujah: İradesiz vampir türü. Kan seviyeniz yarının altına düştüğünde bile kana susayıp etrafa saldırabilir bu ırkın vampirleri. İnsanlarla muhabbet etmeyi pek sevmezler, bu yüzden diyalog konusunda çok şey beklemeyin bu ırktan. Bu ırkın tek öne çıkan özelliği silah kullanma yeteneği ve güçleridir.

Büyüleri:
-Celerity: Kısa süreliğine zamanı yavaşlatır. (Ya da siz hızlandığınız için öyle geliyor size)
-Potance: Düşmanın dikkatini dağıttığı için atakları daha az hasar verir size.
-Presence: Bir çeşit hipnotize gibi bir şey(miş). Ben hiç kullanmayı beceremedim bunu.

Gangrel: Brujah'lardan daha asosyal, insan içine çıkmaktan bile çekinen bir ırk. Güçlü, kuvvetli ve acıya dayanıklılardır. En önemli özelliklerinden birisi de kana susadıklarında diğer ırklara göre daha mantıklı düşünebilmeleri. Yani ileride daha kuytuda bir insan varsa ona koşmak yerine sokağın ortasındaki adamı sırımıyor mesela. Ama bunun dışında neredeyse tüm davranışları hayvansal içgüdülerle yapılmaktadır.

Büyüleri:
-Animalism: Yakın saldırı gücünüzü arttırır.
-Fortitude: Savunmanızı güçlendirip daha az hasar almanızı sağlar.
-Protean: Blood Buff dururken bence hiç bir işlevi olmayan büyü. Gereksiz.

Malkavian: Kafasında bir kaç çift tahtası eksik olan vampir ırkı. Gerçekten deliler, mecazi bir delilikten bahsetmiyorum. Ama bu deliliği çoğu zaman avantaj olarak kullanabiliyorlar. Bu ırkla oyunu oynamak daha eğlenceli olabilir çünkü TV ya da tabelalarla bile muhabbet edebiliyor ve emin olun oldukça komik cümleler geçebiliyor bu muhabbetlerde. Ekran başında siz gülmekten yarılıyorsunuz da onun konuştuğu karakterler yarılmaz mı? Onlar da eğleniyor, bu sebeple diyalog gerektiren görevlerde Malkavian'ın başarısız olması çok düşük ihtimaldir. Ama diyaloglara güvenip seçmeyin, çünkü oyunda sadece diyaloglarla pek bir şey başramazsınız.

Büyüleri:
-Auspex: Auraları görmenizi sağlar. Yani daha Türkçesi; duvarın arkasındaki insan ve vampirleri saçtıkları enerji sayesinde bir süreliğine görebilirsiniz.
-Dementetion: Farklı saldırı seçenekleri sunan büyü.
-Obfuscate: Oyundaki belki de en önemli büyü; görünmezlik.

Nosferatu: Vampir dünyasının ucubeleri.Derisi ve yüzü bir insana ait değil de sanki bir hayvana aitmiş gibi durduğu için sokakta yürürken bile insanları korkutabilir. Bu da durduk yere humanity seviyenizi düşürebilir. Lağımlarda yaşamaya adapte olmuştur vücutları. Fare ile beslendiklerinde 2 kat daha fazla doyarlar diğer ırklara göre. Ayrıca Appearance (dış görünüş) özelliğiniz hep 0'da kalır. Asla yükseltemezsiniz.

Büyüleri:
-Animalizm: Yakın saldırı gücünüzü arttırır.
-Obfuscate: Oyundaki belki de en önemli büyü; görünmezlik.
-Potance: Düşmanın dikkatini dağıttığı için atakları daha az hasar verir size.

Toreador: Bunlar da vampir dünyasının ressam ve şairleri. Sanatçı ruhlu, insanların düyası ile iç içe geçmişlerdir. Vampir ırkları arasındaki en insani olan, insanlar arasında en kolay yaşayan ırktır. Humanity'leri diğer ırklara göre 2 kat daha fazla yükselebilir görevlerde. Şahsen benim favori ırkımdır kendileri. En azından humanity derdiniz çok fazla olmuyor.

Büyüleri:
-Auspex: Auraları görmenizi sağlar. Yani daha Türkçesi; duvarın arkasındaki insan ve vampirleri saçtıkları enerji sayesinde bir süreliğine görebilirsiniz.
-Celerity: Kısa süreliğine zamanı yavaşlatır. (Ya da siz hızlandığınız için öyle geliyor size)
-Presence: Bir çeşit hipnotize gibi bir şey(miş). Ben hiç kullanmayı beceremedim bunu.

Tremere: Büyücü vampirler. Fiziksel güçleri 4.seviyeden öteye geçmediği için sorun olabiliyor ama bu açığı büyü ile kapatabiliyorsunuz. Ayrıca vampir dünyasında 'Elit Vampirler' diye bir şey varsa sanırım bu ırktan oluşuyordur.

Büyüleri:
-Auspex: Auraları görmenizi sağlar. Yani daha Türkçesi; duvarın arkasındaki insan ve vampirleri saçtıkları enerji sayesinde bir süreliğine görebilirsiniz.
-Dominate: Bu da çeşit hipnotize gibi bir şey. Bunu da hiç kullanmayı beceremedim ben.
-Thaumaturgy: Tam olarak ne işe yaradığını anlamasam da baya güçlü bir büyü olduğunu söyleyebilirim. Bu ırkla oynarsanız çok zor olmaz sanırım çözmeniz.

Ventrue: Kraliyet soyundan gelen vampirlerdir. Burunları havadadır sürekli. Fare ya da evsiz dilencileri beğenmedikleri için beslenmezler bunlarla. Bir şekilde beslendirtebilirseniz bile hemen kusarlar.

Büyüleri:
-Fortitude: Savunmanızı güçlendirip daha az hasar almanızı sağlar.
-Presence: Bir çeşit hipnotize gibi bir şey(miş). Ben hiç kullanmayı beceremedim bunu.
-Dominate: Bu da çeşit hipnotize gibi bir şey. Bunu da hiç kullanmayı beceremedim ben.

Irklar bu kadar. Karakterinizi oluşturdunuz, şimdi özellikleri geliştirmeye geldi sıra. Aşağıdaki ekranla karşılaşacaksınız. Bu ekrandaki şeylerin anlamını iyi öğrenin bence, çünkü oyun boyunca başarılı olduğunuz her görevde kazandığınız puanlarla özelliklerinizi geliştireceksiniz. Hangi özelliğinizi geliştirmek istediğinizi bilmek için hangi özelliğin ne olduğunu bilmelisiniz sanırım. Şimdi aşağıdaki tabloyu güzelce açıklayayım.

Humanity kelimesi ırkları anlatırken de geçmişti, ilk onunla başlayayım. Bu sizin ne kadar iyi insan dünyasına adapte olduğunuzu gösterir. Bu seviye düşerse kana susadığınızda kendinizi dizginlemeniz zorlaşır ayrıca insanlar sizden korkup kaçamya başlar. Hatta bir süre sonra peşinizden meşale ile vampir avcıları bile koşmaya başlayabilir.

Humanity'nin hemen sağında 5 tane maske ya da yüz benzeri resim var. Bunlar Masquerade kanunlarını temsil ediyor. Yani kanunlardan herhangibirine 5 kere karşı gelirseniz idam edilirsiniz. Her karşı gelişinizde bir çizik atılır. Ve bazı görevlerde prense hizmet ettiğiniz için bir çiziğiniz silinebilir. Dikkat edin, 5 çizgi olduğunda idamdan kurtuluş şansınız olmuyor.
Peki şu Masquerade kuralları nelerdir diyorsanız en önemlileriniz söyleyeyim:
-Herhangi bir insanı prensin bilgisi olmadan vampire dönüşütürmek. (zaten oyunda böyle bir seçenek olmadığı için sizi etkilemiyor bu)
-Toplum içerisinde beslenmek ve vampirlerin varlığına dair delil oluşturmak.
-Bir insanı (düşmanlar hariç) beslenirken öldürmek.
-İnsanların dikkatini çekebilecek büyüleri toplum içerisinde kullanmak.

Bunlardan sakındığınız sürece sorun olmaz. Ama kana susadığınızda karakterinizin gözü bunları görmez, dikkat edin.

Şimdi alttaki seçeneklere gelelim. Temel olarak hepsini alt alta yazayım:
-Strength: Yakın saldırılardaki gücünüz.
-Dexterity: Sessiz sedasız insanlara yaklaşabilmeniz ve maymuncukla kapıları açabilme yeteneğiniz.
-Stamina: Ne kadar fazla olursa o kadar dayanıklı olursunuz saldırılara karşı.
-Charisma: İkna edebilme yeteneğiniz.
-Manipilation: Karşıdaki kişiyi kandırabilme gücünüz. Kısacası yalancılık seviyesi. :P
-Appereance: Dış görünüş. İkna ediciliğinizi etkileyen bir özellik.
-Perception: Algılama hızı ve gücü. Uzak menzilli silahlar için önemli bu özellik.
-Intelligence: Zeka. Karşıdaki kişinin zaaflarını falan bularak daha verimli diyaloglar kurmaya yarar. İkna edicilik ve yıldırıcılık için önemlidir.
-Wits: Tam olarak ne olduğunu anlamasam da savunmaya etkisi olduğunu söyleyebilirim.
-Brawl: Yakın mesafeli dövüşler için önemli bir özellik.
-Dodge: Yakın mesafeli dövüşlerde savunmayı etkileyen bir özellik.
-Intimidaiton: Karşıdaki kişinin gözünü korkutma ya da bir şeyden vaz geçirmenize yarayan özelliğiniz.
-Subterfuge: Bu da ikna gücünü etkileyen bir özellik.
-Firearms: Hala ne işe yaradığını çözemedim. Ama hiç eksikliğini hissetmediğim bir özellik oldu valla.
-Melee: Yakın saldırı gücünüz.
-Security: Bilgisayar hacklemek ya da maymuncukla kapıyı açmak tarzı işlerdeki başarınızı etkileyen özellik.
-Stealth: Sinsice bir yerlere girip ses çıkarmadan işinizi halledip kolayca çıkmanızı sağlayan özellik. Gizlilik gibi yani.
-Computer: Bilgisayar hack yeteneği.
-Finacne: Vampir de olsanız silah için para şart. Bu da para kazanma yeteneğiniz.
-Investigation: Gözlem gücünüz.
-Scholarship: Çevrenizdekilerle ilişki kurabilme yeteneğiniz.

Ve alttaki 3 grup da ırkınıza ait özel büyüleri temsil ediyor.

Bu saydığım özellikleri yükselttiğinizde sağ taraftaki özellikleriniz değişecek. Onları saymayacağım, zaten bir İngilizce sözlükle anlaşılabilir hepsi. Soldaki özelliklerin değişimine göre sağdaki seviyeler değişecek ve bu da yeteneklerinizi etkileyecektir.

Evet bu kısmı da bitirirdik. Yazıyı bitirmeden önce önemli karakterlere de değinmek istiyorum.

Prince: Bizim bulunduğumuz domainin yöneticisi. En fazla 1,45 bilemedin 1,50 boyundadır. Yerden bitme boyuyla kim bunu prens seçtiyse ne düşündüğünü merak ediyorum. Kendisi çok uyuz bir tiptir ayruca, ama sonuçta size hayatınızı bağışladığı için saygı duymak şart. Asıl adı Sebastian LaCroix.

Jack: Oyunun en başında bize vampirliği öğreten deneyimli vampir. Kafa adamdır. Oyunda bir çok yerde yardımı dokunuyor. Ama özellikle oyunun sonunda bu karakterin aslında ne kadar önemli olduğunu anlaşılıyor.

Jeanette: Vampir dünyasının sex bombası. Özellikle 7.0 patchı yüklendiğinde tam bir taş oluyor bu hatun. Onun dışında çocuksu kişiliği ile bir süre muhattapımız olacak. Bize yazan ilk hatun. :P

Teressa: Jeanette'nin ablası. Daha otoriter birisi ve Santa Monica'daki barın sahibi. Belirli görevler verecek bize bir kaç şey için. Ve oldukça da bilgilendirici birisi, diyaloglarını dikkatli okuyun bence.

Nines Rodriguez: Bize sık yardımı dokunan, Downtown'da tanışacağız bu şahsıyetle. Karizmatik adamdır. Prensin otoritesine karşı çıkan Anarchs isimli grubun lideridir. Ayrıca 2 kere hayatınızı kurtaracak bu, iyi geçinin yani. :P

Mercurio: Oyunun başlarında kaşı gözü dağılmış halde bulduğumuz, ilk bilgi kaynağımız. İlerleyen zamanlarda bize silah da satacak bu eleman. Prens adına çalışan birisi.

Heather Poe: Oyunun bir bölümünde hastanede karşılaşıyoruz bu karakterle. Yaralı olduğunu görüp acıyıp kanımızdan içiriyoruz kendini iyi hissetsin diye. Sonra ortadan kayboluyoruz ama aradan biraz süre geçince bizi buluyor Heater ve sen benim kahramanımsın. Ben sana aşık oldum falan diyor. Annesi ve babası ölmüş ve hayatı tam bir trajediymiş. Ama bizle tanıştıktan sonra bir yaşama amacı olmuş öyle diyor. Kız peşimizi bıraksın diye vampirim seni öldürürüm falan desek bile 'Ne olduğun umrumda değil, seviyorum seni.' falan diyor. Hatta öyle bir aşk ki bu param yok deseniz üniversite harcını çıkartıp çat diye size veriyor. Susadım diyince 'Al iç kanımı yiğidim' diye boynunu uzatıyor falan.

Şimdilik aklıma gelenler bunlar. Oyundaki karakter sayısı çok fazla ama bunlar en önemlileri sanırım. Benden bu kadar. Oyunu oynarken aklınıza takılan şeyler olursa cevaplamaya çalışırım. Ayrıca bilgilerimde yanlışlık varsa yorumda belirtirseniz hemen düzeltebilirim.

İyi oyunlar, iyi eğlenceler. :)

KınıX

Ben Bu Yazıyı Sana Yazdım - 37 (Gökkuşağı)

2010-08-11T01:05:00.003+03:00

Rengarenk bir gökkuşağıydın yağmurlardan sonra ortaya çıkan. Her parçan ayrı ayrı parlardı gözümde, belki de siyah beyaz olmayan tek şeydin sen benim gökyüzümde.

Bir parçan mordu. Farklı olan kısmındı bu dünyanın geri kalanından. Gökyüzünün aykırı rengiydin sanki. Bir tek ben varım bu gökyüzünde dercesine. Ve evet, bir tek sen vardın zaten o koskoca gökyüzünde.

Bir parçan lacivert; bulutlarla kapansa da rengini unutmayan bir gökyüzü gibi. Her zaman kendimim diyordu o parçan bana, ne kadar bulut geçse de önümden unutmam kendimi dercesine.

Başka bir parçan da maviydi. Göz yaşında da ben varım, içtiğin suda da der gibi. Doğruydu da, her damlama karışmıştın tüm maviliğinle. Sen olmadan ne susuzluğum dinerdi, ne gözlerim eskisi gibi parlardı.

Ve başka bir parçansa yeşil. En sevdiğim renk yeşil... O koskoca gökyüzünde en sevdiğim renktin sen. Yeşeren umutlarım da sendin, mis gibi bahar kokan çimenler de. Çiçekler senin içinde büyüdükçe güzel kokardı sadece, yağmur senin üstüne yağınca güzeldi.

Bir parçan da sarıydı. Öyle parlak bir sarıydın ki, güneş kıskanırdı parlaklığını. Zaten güneşi sendin benim gökyüzümün, senin sayende başlardı günüm, senin sayende gözükürdü yürüdüğüm yol. Sen parlıyorsun diye o gün parlardı yüzümde bir parıltı, sen doğuyorsun diye uyanırdım kabuslardan.

Ve bir parçan turuncu. Yeni doğan bir güneşin ihtişamı vardı üstünde. Şafak gibi, ufuktan yükselen umutlarımı temsil ederdin sanki.

Son parçansa kırmızı. Aşkın, sevginin rengi. Her parçanın yarattığı etkiyi iki katına çıkartan kısmındı bu senin. Kalbimin rengi, damalarımda akan kanın rengiydin. Gözümü alamazdım kırmızılığından, aşkın parlaklığında kaybolurdu tüm gökyüzü. Her parçan ayrı ayrı parlardı gözümde, her parçana ayrı ayrı aşık olurdum her gün. Ve dedim ya; belki de siyah beyaz olmayan tek şeydin sen benim sonsuz gökyüzümde.

KınıX \ Izar

Serinin tüm yazıları için: Ben Bu Yazıyı Sana Yazdım

Gülümse, Çiziyorum

2010-08-08T03:18:00.000+03:00

Belki elime kağıt kalem alsam çöp adam bile çizemem...

Ama Photoshop sağolsun, bu eksiğimi de kapadı. :)

Model: Aslı Tuzcuoğlu

Nereden Nereye (Bilgisayar Oyunları)

2010-08-02T18:43:00.000+03:00

Aynı başlıkta daha önce de bir yazı yazmıştım ama onun çok yüzeysel olduğunu düşündüğüm için aynı yazıyı genişleterek baştan yazmak istedim. Sonuçta şu an başından kalkmadığımız oyunlara öyle 2-3 basamaklık evrelerden geçilerek gelinmedi.

Bilgisayarların henüz vektörel grafikler çizemediği zamanlardan başlayan bir yolculuk bu, 1950'den. Bouncing Ball isimli oyun kullanıcı etkileşimini etkin kılan ilk oyun sayılıyor. Tabi bu oyunun en önemli özelliği insanları eğlendirmek için yeni bir sektör oluşturmuş olmasıydı. Oyunun ne derece başarılı olduğu hatta piyasaya sürülüp sürülmediği bile çoğu kaynakta belli değil.

1951'de İngiliz Ulusal Fizik Laboratuar'ı bir dama oyunu programladı. Fakat mevcut bilgisayarların hiç birinin belleği oyunu çalıştırmaya yetemedi. Oyun tamamlanmasından yaklaşık 1 yıl sonra özel yapım bir bilgisayarda çalıştırılabildi.

Ardından 1952'de yapılmış bir XOX oyunu yapıldı. Bu oyun 32x32 çözünürlüğe sahip bir ekran kullanıyordu ve görüntü elde etmek için 1024 ufak ampül kullanılıyordu. Bu oyun o zaman için grafikte bir çığır olarak görülüyordu.

Ama asıl çığır ondan 6 sene sonra, 1958'de geldi. Analog bir ekran kullanarak görselliği ön plana çıkartmanın yanı sıra William Higinbotham'ın bu oyununun diğer bir önemli özelliği ise iki kişiyle oynanabilmesiydi. Basit bir tenis oyunu olsa da görsel anlamda 'bilgisayar oyunu' denebilecek belki de ilk oyundu.

1961'de MIT (Massachusetts Teknoloji Enstitüsü) tarafından TX-0 isimli bir grafik ara belleği oluşturuldu ve bunun üzerine bir oyun programlanmaya başlandı. Labiretteki bir farenin peyniri arayışını konu alan Mouse in the Maze isimli bu oyuna bu linkten hala ulaşabilirsiniz; tabi binary kodlarını çalıştırabiliyorsanız.

Yine 1961'de ve yine MIT'te yapılan Spacerwar isimli oyun DEC isimli yeni üretilen bilgisayarları satın alanlara ücretsiz verildiği için ve internetten (o zamanın interneti ile şu anki web oldukça farklı kavramlar) dağıtıldığı için tarihin ilk yaygın bilgisayar oyunu olarak nitelendirildi.

Ve 1966 yılında Ralph Baer tarafından televizyona bağlanarak çalışıtırlan Corndog isimli oyun programlandı. Bu oyun, oyun konsollarının atası sayılabilecek bir oyun. Ayrıca bu oyundan esinlenen Bill Harrison isimli kişi de hala çoğu kişinin kafasında soru işaretleri bırakan light-gun'ı (Duck Hunt gibi oyunlardan hatırladığımız Atari tabancası) buldu. Ve daha sonraki 3-4 yıl içinde Ralph Bear ve Bill Harrison birlikte aynı platform üzerinde 3-4 oyun daha yaptı.

Daha sonra 1971 yılından itibaren jetonla çalışabilen bir kaç arcade oyunu yapılmaya çalışıldı ama nedense hiç bir firma bu oyunlara ilgi göstermedi. Galaxy, Computer Space ve Pong (ilk arcade oyunları) oyunlarının yapımcıları hangi firmanın karşısına çıktıysa reddedildiler. Bunun üzerine Pong'un yapımcıları bu masa tenisi oyununu bir köşesine koydu. Aradan bir kaç gün geçtikten sonra barın sahibi oyunun yapımcılarını arayıp cihazda bir sorun olduğunu söyledi. Oyunun yapımcıları oraya ulaştığında çok büyük bir süprizle karşılaştılar. Tek sorun cihazın ağzına kadar parayla dolmuş olmasıydı. Bozuk para ile çalışan bu cihaz o kadar ilgi görmüştü ki kocaman para deposunun ağzına kadar dolması sadece bir kaç gün almıştı. Bunun üzerine bazı firmalar bunu farkedip bu oyunu lisanslı olarak çıkartıp arcade makinalarını dünyaya yaymaya başladılar.

1978 yılında ise oyun konsolu sıfatını tam olarak taşıyan ilk cihaz olan Atari 2600 modelini piyasaya sürdü. O dönemlerde oldukça meşhur olan Asteroids isimli oyun sayesinde oyun sektörü altın çağına adım attı. Asteroids'in başarısından 1 yıl sonra Pac Man isimli oyunla Atari firması ismini sağlam harflerle oyun dünyasına kazıdı. (öyle sağlam ki hala Pac Man oyununun da Atari firmasının adı silinememiştir.)

Yıllar geçip kişisel bilgisayarlar yaygınlaşmaya başladığında Atari gibi konsolların yanı sıra bilgisayar oyunları da artık her kullanıcının evine girebilecek bir ürün olmuştu.

Yıl 1985 olduğunda oyun sektöründe bir devrim olarak nitelendirilebilecek bir oyun ortaya çıktı; Tetris. Guinness Rekorlar kitabına göre dünyanın şu ana dek en çok oynanan ikinci oyunu seçilen Tetris bir rus programcı tarafından o zamanın en yüksek grafik kalitesi olan 8-bitlik renk düzeni üzerine kuruldu, fakat çok satılınca farklı platform veya özelliklerdeki sürümleri de çıkarıldı.

Aynı zamanlarda, Tetrisi geçip dünyanın en çok oynanan oyunu ünvanını alan Super Mario çıktı. Çoğu kişinin ismini duyduğu, hatta oynadığı bu oyun da oyun dünyasının yapı taşlarından sayılmakta.

Yine aynı dönemlerde artık 2 boyut yetmemiş olacak ki 3 boyutlu oyunlar yapılmaya çalışıldı. Bunun ilk örneği Battlezone, o kadar gerçekçi geliyormuş ki o zamanlar Amerika Donanması eğitim için kullanmış bu oyunu bir süre.

Bu oyundan sonra 3 boyutlu oyun dünyası sadece klasik labirent oyunlarından ibaretti. 3 boyutlu taklidi yapan oyunların ardından 1996 yılında Quake isimli FPS çıktı. 3 boyutlu kavramını ilk kez tam anlamıyla kullanıcıya sunan ve bunu yaparken sadece duvardan ibaret bir oyun değil de yaratık ve silah modellemelerinde de görselliğe önem veren bir oyundu bu. Fakat o dönemlerde ekran kartlarının oyun üzerine yapılmaması sebebiyle bu grafikler bir çok bilgisayara çok ağır geldi. Bunu gören ekran kartı şirketleri birbiriyle yarışarak grafik teknolojileri üretmeye başladı. 2000lerin başında bilgisayar oyunlarıyla ilgilenen biriyseniz bu grafik ara birimlerinden en çok tutanın ismini hatırlarsınız; Voodoo.

Ekran kartlarının bu rekabeti bir çok teknolojinin var olmasına sebep oldu ve bu da hem oyun geliştiricilerine ekstra masraf hem de oyun fiyatında artışa sebep oluyordu. Bu sebeple Microsoft tarafından geliştirilen DirectX arabirimi ortak arabirim olarak seçildi ve kullanılmaya başlandı. Ama gelişen grafik teknolojisinin tek etkisi bu olmadı. 3 boyutlu grafikler ve vektörler hazırlamak için gereken zaman 2 boyutluyla karşılaştırılamayacak kadar fazla olduğu için oyunların sürelerinin kısalmasına sebep oldu.

Tabi ekran kartlarının gelişmesinin götürüsünden çok getirisi oldu. DirectX 7.1'in geliştirilmesi ile oyun geliştiricileri için hayal bile edemeyecekleri olanaklar sunulmuş oldu. Ve bu teknoloji ile kalitede büyük farklılık oldu. Örneğin bunun en güzel örneği; 1998'de çıkan Half Life. Half Life ile oyun karakterleri kartondan karakterler olmaktan kurtulup ilk kez ete kemiğe büründüler.

Şu an ise gerçek dünyadan ayırt edilemeyecek kalitede oyunlar oynuyoruz. Tabi oyunların bu kadar kalitelileşmesi bizim cebimizden donanım için daha büyük ücretler çıkmasına da sebep oldu.

32-bitlik renk derinliğinde, 64-bitlik işlemci yongalarında çalışabilen, 2560x1600 çözünürlük verebilen oyunlar oynuyoruz. Ama bu aşamaya gelmek pek de kolay olmadı. Ve kim bilir; belki bundan 6-7 sene sonra bu oyunlar bile çok eski gelecek bize.

KınıX

Sorma

2010-08-02T01:43:00.005+03:00

Bana yalnızlığı soruyorsun, sorma...

Ben bilmem tek başınalık nasıldır. Sensizlik olur her gece yanımda, korkularım ve sessiz umutlarım eşlik eder sohbetlerime.

Bana hasreti soruyorsun, sorma...
Ben hiç özlemedim ki seni. Bir fotoğrafın var elimden düşürmediğim, bir de hayallerimden hiç gitmeyen gülümsemen. Her saniye gördüğü birisini nasıl özlesin ki insan?

Bana aşkı soruyorsun, sorma...
Sanma ki senden daha çok biliyorum aşkı. Tek kişiyle öğrenilmez aşk. Benim hiç çiftim olmadı ki öğreneyim aşkı.

Bana seni soruyorsun, sorma...
Ben benim olanı bilirim sadece. Bende olursa bir parçan, sadece o parçanı sor mesela. Bir cevap istiyorsan illaki; ya benim olandan sor, ya soracağını ver bana önce.

Bana beni soruyorsun, sorma...
Sana verdiğim bir kalbim vardı, ardından tek tek kopup giden parçalarım... Nasıl anlatayım ki kendimi sana, dedim ya; ben benim olanı bilirim sadece.

KınıX \ SiBeG

Baloncuklar

2010-07-31T22:59:00.001+03:00

Sen hangisisin bunlardan?

Şu uçup gidenlerden mi mesela? Benim nefesimle uçtuğunu unutup benden uzaklaşan balonlardan biri misin sen de?

Yoksa şu nefesim değer değmez patlayanlardan mı? Ağır mı gelir sana nefesim, ya da çok mu sert üflerim sevgimi sana?

Şu en büyüklerinden misin sen, yoksa diğerleri gibi ufacık bir baloncuk musun sadece? Ne kadar sığar nefesim sana, ne kadar taşıyabilirsin benden bir parçayı? Ne kadar yükseğe uçabilirsin en fazla? Ne kadar uçurabilirsin beni?

Sen hangisisin bunlardan?

Onlardan biri gibi sadece sabunlu sudan mı ibaretsin? Bir rüzgara mı teslim ettin kendini yoksa benim nefesime mi? Nefesim yettiği kadar mı uçacaksın, yoksa en ufak bir toz parçasında patlayıp saçacak mısın her damlanı etrafa? Benim mi olacaksın, yoksa havanın mı?

Söyle hadi, sen hangisisin bunlardan?

KınıX \ F.V.

Bir Çocuk Düşün

2010-07-31T13:41:00.003+03:00

Bir çocuk düşün, alınsın diye ağladığı çikolatayı açtığında kokuyu düşün. O kokunun içindeki mutluluğu ve göz yaşlarını düşün. İşte o göz yaşlarına karışacağım o çikolata kokusu gibi. O çocuk gibi ısırınca elindeki mutluluğu, tüm tadımı vereceğim sana.

Bir çocuk düşün, yeni alınmış balonuna sıkı sıkı sarılmış. O balonla bulutlara uçmayı hayal eden çocuğun yüzündeki gülümsemeyi düşün. İşte o gülümseme gibi yerleşeceğim yüzüne, ne zaman gülsen ben geleceğim aklına ve ne zaman ben aklına gelsem güleceksin o çocuk gibi.

Bir çocuk düşün, sıcak bir yaz günü arkadaşlarıyla oradan oraya koşuşturan. Yakan güneşin altındaki susuzluğunu düşün onun. İşte onun susuzluğu gibi susadığında bir gün, bir yudum olup akacağım vücuduna. Sanki hep beni beklemişsin gibi o sıcak yaz gününde bütünleşeceğim seninle. Ve o an çocuğun gözündeki mutluluğu düşün. İşte o mutluluk gibi yerleşeceğim gözlerine, sonsuzluğun tükendiği, dünyada düşünebileceğin bir çocuk kalmayana dek.

KınıX \ Izar

Öylesine Kolaj Çalışmaları

2010-07-29T20:54:00.001+03:00

Model: Ecem Tuğçe Köksal

Kadraja Sığmayan Güzellik

2010-07-29T20:45:00.000+03:00

Model: Ecem Tuğçe Köksal

Ne Kadar da Küçüktür Aşkın Elleri

2010-07-18T01:56:00.000+03:00

Ne kadar da küçüktür elleri aşkın. Bıraksan koşup kaçacak sanki. Geçtim kaçmasını, kendi kendine geçemez karşıdan karşıya; ya başına bir şey gelirse? Ne kadar yaramaz bir de, kırıp döküyor her şeyi. Kızamıyorsun da, o kadar tatlı ki. Kırdıkça o, senin de kırasın geliyor neredeyse. Çocukla çocuk olunmaz da, işin içine o girince sanki o olmak en güzel şeyi dünyanın.

Ne kadar da ağladı aslında aşk, ne kadar yıprattı kendini büyüdükçe. Sen olmadan büyüdü o, ben bakmaya çalıştım elimden geldiğince. Sensiz bu kadar oldu, bu kadar mutlu edebildim onu. O ufacık elleri büyüdü, ben bıraksam da o bırakmıyor artık ellerimi. Kırdıklarına bakıp ağlıyor bazen, diyor ki yapışmaz mı bunlar. Eski tatlılığı var hala, ama ağlıyor hep. Tutkalı getirip yapıştırmaya çalıştığı oluyor kırdıklarını, beceremiyor ama sen olmadan. Bazen çok ağlıyor, durduramıyor göz yaşlarını. Ölecek miyim diyor, o da biliyor hastalığını belki. Ne ilaçlar fayda ediyor, ne tedavi... Sen olmadan bu kadar oluyor işte; ağlıyor bazen, bazen eski çocuk haliyle koşuşturuyor oradan buraya.

Ölecek miyim diyor, cennete mi gideceğim? Susuyorum. Tutuyor ellerimi; kocaman olsa da o elleri, ellerimin içinde o kadar ufak kalıyor ki. Bıraksam koşup gidecek gibi sanki...

KınıX \ SiBeG

Sinek İlacı Sıkan Araba

2010-07-18T01:32:00.001+03:00

Oyunun tam ortasında, sanki her şey bitmiş de tek o varmış gibi dünyada... Batıyor ya güneş, her yer kızıla bürünmüş zaten. Bıraktım her şeyi, sanki aslında hiç bir şeyi onun kadar istememiş gibi. Koştum kızılı yaran bir gürültünün peşinden.

Koş dedi bir ses içimde, koş. İşte sinek ilacı sıkan araba... Dumanın peşinden yılmadan koş dedi, kızılı yaran gürültü tek anlamı belki bu dünyanın.

Ve bir yerden sonra ya o hızlanıyor, ya ben yavaşlıyorum artık. Çocukluk enerjim izin vermiyor yorulmama ama yetişmeme de izin vermiyor dizimdeki kabuk tutmuş yaralar. Zaten soludukça ilacı bir sinek gibi yalpalamaya başlıyor ayaklarım, gözlerim kararan kızıllığı zor seçiyor.

Koş diyor bir ses içimde, koş. İşte sinek ilacı sıkan araba... Dumanın peşinden yılmadan koş diyor, soluduğun ilaç tek anlamı belki bu dünyanın.

Soluk soluğa, kan ter içinde ardından bakıp kaldım o giderken. Duman seyrekleşti, karaya dönüştü gökyüzünün kızılı. Koş dedi bir ses içimde, koş. İşte sinek ilacı sıkan araba...

KınıX \ F.V.

Criticker

2010-07-11T14:40:00.000+03:00

Sık film izleyen biri misiniz? O zaman bu siteye göz atmak isteyebilirsiniz.

Ben -abartılı olmasa da- sık film izleyen birisiyim. Ama birisi 'Bana film tavsiye etsene.' dediğinde kitlenip kalıyorum hep. İşte bu site benim en çok bu işime yarıyor. Bu siteye üye olduktan sonra izlediğiniz filmlere 100 üzerinden puan verebiliyorsunuz ve puan verdiğiniz filmler profilinizde görünüyor. Bu sayede benden film tavsiyesi isteyenlere profilimi açıp yüksek puan verdiğim filmlerden öneriler yapabiliyorum.

Ama tek olay bu değil tabi. Ben bu sitede yeniyim, ama sitenin iddia ettiğine göre belli miktarda film puanladıktan sonra site sizin zevkinize göre film tavsiyelerinde bulunacak ve sizin zevkinize yakın üyeleri size gösterip onlarla irtibata geçmenizi sağlayacak.

Ben henüz 39 film oyladığım için film tavsiyeleri pek de işime yaramıyor. Ama tahminen 60-70 civarı oylamadan sonra sanırım güzel filmler önerebilir bana bu site.

Sözü uzatmıyorum ve üye olmak isteyenlere linki veriyorum: http://www.criticker.com/

Ayrıca benim profilimi merak edenler: http://www.criticker.com/profile/kinix
Bu da oyladığım tüm filmlere ulaşabileceğiniz adres: http://www.criticker.com/profile/kinix

Umarım işinize yarar. Takipte kalın. :)

KınıX

Aşk Var mı?

2010-07-10T23:14:00.002+03:00

Aşk var mı dedi bana küçük bir çocuk.

Var ya da yok diyemedim ona. Var desem, anlatamazdım ona pes edişimi. Onun haberi bile olmadan içimde verdiğim savaşlardan çekilişimi anlatamazdım eğer aşkın var olduğunu kabul etsem. Yok desem aşk diye bir şey, yazdıklarımı alatamazdım o zaman. Kaçan uykularımı, akan göz yaşlarımı anlatamazdım.

Uç dedim yıldızlara, ama dokunursan yanarsın onlara unutma. İşte o yıldızların parlaklığına bak dedim. Aşk o yıldızlara dokunabilme ihtimalin senin.

Durdu ve gülü bana, madem bu kadar kolay bir şey; neden siz büyükler aşkın ne olduğunu hala çözemiyorsunuz dedi.

Dedi ki; yıldızlara uçamazsam eğer, aşk yoktur. Ama eğer varsa; yani uçabildiysem o yıldızlara, ellerimin yanması o kadar da umrumda olmazdı sanırım.

Senin ellerin çok mu yandı dedi?

Güldüm, gökyüzüne baktım. Parlaklığı gözümü alan yıldızlara... Gözlerimden bir damla süzüldü ellerime. Bir sızı kalbimde, ya da belki yanmış ellerimde... Bilmiyorum.

KınıX \ SiBiNo

Kalbimden Bir Damla

2010-07-08T00:26:00.000+03:00

Beklediğimden daha güzel oldu. :)

Umarım siz de beğenirsiniz, yorumlarınızı bekliyorum.

Aşk Kitapları

2010-07-07T20:50:00.004+03:00

Cesaret diyor aşk kitapları.
Hani şu karşıdaki kitapçıda aksiyon kitapları ile aynı rafta olan aşk kitaplarından biri işte. Diyorlar ki, sen susarsan aşk da susarmış. Bir tek yalnızlık sevmezmiş konuşmayı, öyle yazıyor bazı satırlarında. Başka bir kitap alıyorum elime, hepsine aynı şey. Bulduysan diyor, kaçırma... Git ve al onu diyor, sanki marketten kola alıyor gibi bir özgüvenle.

Başka bir kitapta, harekete geçin diyor. Biri gelecek diyor, biri sevecek diyor... Biri size bu dünyayı değiştirecek gücü verecek. O kitaplar birinden bahsediyor böyle satırlarda, bulursanız kaybetmeyin dediği satırın hemen altında.

Çok sevdiyseniz savaşın diyor. Boşuna bu kitapçıda aşk kitapları ile aksiyon kitapları aynı rafta satılmıyor değil mi? Değeceğini düşünüyorsanız pes etmeyin, sakın vaz geçmeyin diyor. Ne çok şey diyor şu kitaplar.

Sen bir şey demiyorsun ama...

Okumuyor musun yoksa sen benim okuduğum kitapları. Yoksa unuttun mu okumayı, ya da sevmedin mi bu kitabı?

Biliyor musun, bir kitap aldım sana, şu cesaret etmek ya da savaşmakla ilgili olanlardan.
İzin vermiyorlar ama gelip sana vermeme, sokağa çıkmak bile yasak zaten. Ağlıyor herkes, biliyor musun en çok da ben belki de.

Savaş çıkmış en yıkıcısından; bilmem aksiyon kitaplarında mı, aşk kitaplarında mı.

KınıX \ SiBeG

Sen Gittin

2010-06-27T19:17:00.002+03:00

Sen gittin, ben başka bedenlerde aradım ruhunu. Başka bedenlere dokundum sana dokunduğum gibi, başka gamzelerde aradım gülümseyişini. Sandım ki başka gözlere de sığardı karanlığım, sandım ki başka saçlardan da akardı göz yaşlarım.

Sen gittin, ben başka yalanlarda aradım aşkı. Başka hayaller çizdim eğri büğrü çizgilerle, başka rüyalarla boyadım gecelerimi. Sandım ki kandırırım kendimi yalanlarla, sandım ki inanırım mutluluklara...

Sen gittin...
Ben başka hayatlarda aradım hayatımı.
Kayboldum ve tükendim.

KınıX \ SiBiNo

Elma Görünümlü Portakal

2010-06-26T23:56:00.003+03:00

Zombi

2010-06-26T00:25:00.002+03:00

Pek içime sinmese de yapmışken koyayım dedim işte. :)

Model: Pınar Sağlık

Summer Glau (Vector)

2010-06-20T02:56:00.001+03:00

İlk vektör çalışmam...
%100 kendi ellerimle çizdim.
Normalden biraz esmer oldu, onu kabul ediyorum. :)

Ama Summer her haliyle güzel. :P

Çizim için yola çıktığım ana resim:

Summer-Glau-summer-glau-4734737-1600-1200.jpg

Kendisine Çelme Takan Kız

2010-06-19T13:15:00.004+03:00

Model: Aslı Tuzcuoğlu

Yazıyla Yapılmış Portre

2010-06-19T13:14:00.004+03:00

Model: Aslı Tuzcuoğlu

Half Life

2010-06-16T20:43:00.000+03:00

Half Life hakkında çok şey yazdım ama bu en kapsamlısı olacak. Uzun bir yazı olacak ama Half Life'ın hikayesi hakkında hatırladığım her detayı yazmaya çalışacağım.

Başlayalım...

Önce ana karakterimizi tanıtalım. Gordon Freeman; 1973 Seattle doğumlu, MIT (Massachusetts Institute of Technology) mezunu bir fizikçi. Gözlüklü, kahverengi saçlı sessiz sakin birisi işte. 1998 senesinde, Black Mesa Fedaral Araştırma Tesisi'nde işe alınmıştır.

Peki nedir bu Black Mesa; özetleyelim. 1950 civarı bir tarihte kurulmuş olan bir araştırma tesisi. New Mexico çölü civarında bir yerde olan devasa bir bilim merkezi.

1986'ya kadar Amerika'nın en gelişmiş bilim ve teknoloji tesisi olan Black Mesa, iflas etmek üzere olan bir şirketin kendisine yetişmesi sebebiyle şanının sarsılmasından korkmaya başlamıştı. Bu sebeple Aperture Science isimli bu şirketin Portal isimli projesine çok benzer bir proje üzerinde çalışmaya başladılar. Bu proje Gordon Freeman'ın ilk iş gününde ilgileneceği deneyin de içinde olduğu bir projeydi.

Ama o kısıma gelmeden Aperture Science'yi anlatalım biraz. Aperture isimli şirket 1956'de Amerikan Ordusuna duş perdesi üretmek için kurulmuş ufacık bir şirketken, elde ettikleri gelir sayesinde 1973'te Aperture Science araştırma tesisi olarak ismini değiştirip bilim ve teknoloji işine de el atmaya başlamıştır. 1978'de Aperture Science'nin kurucusu civadan dolayı zehirlenip ölüm döşeğine düşüyor. Ölmeden önce şirketine içinde 3 istek olan bir vasiyet bırakıyor. Bu vasiyette istediği ilk dilek; zehirlenmeleri önlemek için gaz sızıntısı olduğunda kendiliğinden kapanan vana. İkincisi ise; hasta çocukları bir dönemliğine ailelerinden alıp onlar hep istedikleri ama asla sahip olamadıkları şeyleri vermek. Sonuncusu ise; Portal.

Araştırma tesisindeki çalışanlar da kurucuları öldükten sonra bu dilekleri sırasıyla yerine getirmek istiyorlar. İlk dilekteki ürün yapılmaya çalışırken bir çok kişi zehirlenip ölüyor, ikinci dilekte ise hasta çocuklar ailelerinden alındığı için bir çok kişi Aperture Science'a karşı protesto düzenliyor. Sonuç olarak Apeture Science'nin ismi sarsılıyor ve iflasın eşiğine geliyor. Ama tam o sırada bir Aperture bilim adamı çıkıp "Ben galiba portal teknolojisini nasıl yaratabileceğimizi buldum." diyor ve buna odaklanıyorlar. Tabi bu hamleleri Black Mesa'nın hoşuna gitmiyor, çünkü iflas etmek üzere olan bir şirket gelip kendilerinde olmayan bir teknolojiyi insanlara sunabileceğini iddia ediyor. Bunun üzerinde Black Mesa da portal teknolojisi üzerinde çalışıyor. Ve onlar da bir portal açma yolu buluyorlar; ışınlanma.

Aperture Science ise silah benzeri bir araç ile duvara açılan iki delik arasında kesintisiz geçiş sağlama yoluyla kullanmayı buldu portalı ve durum hakkında bilgi edinmek için deneylere başladı.

Ama Black Mesa ışınlanma konusunda oldukça yol katettiği için Aperture Science de ekstra bir şey daha yapmak istedi rakiplerini geçmek için. Onlar da kendi yargılama sistemine sahip olan ilk yapay zekalı bilgisayar olan Glados'u yapmaya karar verdiler.

Aperture Science bunu yaparken Black Mesa da ışınlanma konusundaki en büyük deneyine başlamak üzereydi. Gordon Freeman'ın ilk gününde yapacağı bu deneyde tesisin standart elektriği yetersiz olduğu için diğer birimlerin elektrik seviyesi azaltılıp deneyin yapılacağı Anomalous Materials isimli labaratuvara %105 daha fazla elektrik verilecekti. Bu da diğer birimlerdeki bilgisayarlarda sorun çıkmasına sebep oluyordu ama Black Mesa'nın yöneticisi olan Wallace Breen bu deneyin yapılması konusunda ısrarcıydı.

Ve 16 Mayıs 2000'de Gordon Freeman ilk iş günü için Black Mesa'ya saat 7:30'da gitmelidir. Ama Gordon daha ilk günden işe geç kalır. 8:47'de anca labaratuvara ulaşır ve deney başlar. Deneyde karşılaşabileceği sorunlarda daha az zarar görmesi için HEV isimli özel kıyafetten giyer. Bu kıyafet sadece 3 Black Mesa çalışanında bulunmaktaydı; Gordon Freeman, Gina Cross ve Colette Green.

Deney başladıktan bir süre sonra bize hoparlörden seslenen profösör bir sorun olduğunu söyler. Tam o sırada ışınlanma deneyinde kullanılacak kristal önümüzde durmaktadır. Profösör Gordon'a "Hiçbir şeye dokunma, bekle sorunu çözmeye çalışıyorum." gibi şeyler söylese de Gordon kristali akımın içine iter ve büyük bir patlama olur.

Bu patlama sonunda Xen isimli gezegenden dünyaya yaratıklar ışınlanmaya başlamıştır. Bir süre sonra öğreniyoruz ki; Wallace Breen bunu bilerek yapmıştır. Xen isimli gezegeni istila edip tüm kaynaklarını tüketen Combine isimli bir ırkla anlaşma yaptığı için deneyi bilinçli olarak sabote etmiş. Bu anlaşmaya göre Combine ırkı dünyayı istila ettiğinde Wallace Breen'i iyi bir mevkiye getireceklerdi.

Ama bu istiladan daha önce Xen'deki uzaylılar dünyayı istila etmeye başladı. Xen güneş sisteminden oldukça uzak bir yerde bulunan takım gök adalardan oluşan bir gezegen. Gezegendeki tek akıllı yaşam formu olan Vortigaunt'lar Combineler tarafından kontrol edildiği için bilinçsizce dünyada kaos yaratıyorlardı onlar. Ve gezegendeki vahşi hayvanların da bir çoğu dünyaya akın ediyordu.

Black Mesa yaratıklar tarafından yerle bir edilirken tesisten canlı kurtulmaya çalışıyordu herkes. Bilim adamlarındna bazıları dışarıyla iletişim kurup askeri destek istemeyi başarmıştı. Ama bilmedikleri bir şey vardı; gelen askerlere verilen emir yaratıkları dış dünyaya duyurmadan tüm tesisi temizlemekti. Bu sebeple askerler canlı olan her şeyi yok etmeyi amaçlıyordu. Çünkü oradan canlı çıkan birisi devlete göre 'çok fazla şey' bilecekti ve bu kaosu dış dünyaya yayacaktı.

Gordon Freeman bir yandan yaratıklardan kurtulmaya çalışırken bir yandan da askerlerle baş etmeye çalışmaktadır. Bir süre sonra askerlerin ilk önceliği Freeman'ı yakalamak olmuştur. Fakat aradan bir süre geçtikten sonra devlet "Biz bu askerleri herkesi öldürsün diye yolladık ama şimdi de onlar çok fazla biliyor olacak, ya birisi ağzından kaçırırsa bu kaosu?" diye düşünüp daha eğitimli olan ve sır saklamayı iyi bildiği iddia edilen Black Ops. isimli özel askeri teşkilattan bir grup asker yolluyor tesise.

Gordon Freeman, Xen'e ışınlanıp Nihilant isimli yaratığı öldürdükten sonra Vortigaunt'lar özgür kalır ve insanların yanında savaşmaya başlar. Nihilant öldükten sonra ise oyun boyunca ulaşamadığımız yerlerde karşımıza çıkan G-man isimli mavi ceketli gizemli adam bize bir iş teklif eder. Biz de mecburen kabul etmek zorunda kalırız çünkü kabul etmezsek elimizden tüm silahları alıp yaratıkların içine atıyor bizi.

G-man'i anlatmadan önce tesisteki diğer önemli karakterleri de özetle anlatmak istiyorum.

Barney Calhoun:
Black Mesa'daki güvenlik görevlilerinden birisi. 'Half Life:Blue Shift' isimli oyunda kendisini yönetebiliyoruz. Prof. Rosenberg sayesinde Black Mesa'dan ışınlanıp çıkan 4 kişiden birisi.

Adrian Shephard:
Black Mesa'ya gönderilen askerlerden birisi. Kendi çabalarıyla sağ kurtuluyor tesisten. 'Half Life:Opposing Force' isimli oyunda kendisini yönetebiliyoruz. Oyunun sonunda G-man, Adrian'a da Gordon'a yaptığı teklifi yapıyor.

Black Mesa'dan kurtulduğu bilinen diğer kişiler:
Prof. Rosenberg, Walter Bennet (bilim adamı), Simmons (bilim adamı), Harold (bilim adamı), Wallace Breen (müdür), Arne Magnusson (bilim adamı), Eli Vance (bilim adamı), Isaac Kleiner (bilim adamı)...

Tabi bu olaylar olurken Aperture Science de sessiz sakin deney yapmıyordu. Bu olaylardan 2-3 hafta önce Aperture Science'nin Borealis isimli bir gemisi ansızın yok olmuştu ve bu olaylar civarında bir zamanda da Glados'un son sürümü çalıştırılmaya başlanmıştı. Ama Glados biraz fazla zeki çıktı ve tesisteki tüm insanları öldürüp yönetimi ele geçirmişti.

Uzaylıların dünyaya yayılmaya başladığı bir kaç seneden sonra Combine ırkı da dünyaya gelmiştir. Ve sadece 7 saat süren bir savaş sonrasında dünyayı ele geçirmeyi başarmıştır. Söz verdikleri gibi Wallace Breen'i şehirlerden birisine yönetici yapmışlardı. İnsanların suyuna üremeyi engelleyen maddeler karıştırarak soylarını tüketmeyi amaçlıyordu Combineler. Dünyayı City1, City2, City 68 gibi şehirlere bölmüşlerdi

Ve Black Mesa'daki olaylardan yaklaşık 20 yıl sonra Gordon Freeman City17'e gitmekte olan bir trende gözünü açıyor. Hiç yaşlanmadan 20 yıl boyunca ne yaptığını kendisi bile bilmeden etrafında olan biteni anlamaya çalışıyor. Ve Black Mesa'dan tanıdık bir yüz olan Barney'i buluyor. Barney ona işi özetliyor ve Dr. Kleiner'in labaratuvarına gitmemizi istiyor. Combine'ler yüzünden bize eşlik edemiyor tabi. Bir şekilde labaratuvarı arıyoruz ve eski iş arkadaşımız Eli Vance'nin kızı bizi buluyor. Olaylar gelişiyor (bu kısım oyun oynandığında çok rahat görülen bir kısım olduğu için çok detaya girmeyeceğim) ve Combine'lerin en çok aranan ismi oluyoruz birden. Eli Vance'nin yanında çalışan Judith Mossman isimli bilim adamı (Black Mesa'da yoktu bu bayan, başka bir yerden gelmiş) Combinelerle iş birliği yapıyor ve Eli Vance'nin kaçırılmasına yardım ediyor. Tabi Alyx ve Gordon da onu kurtarmak istiyor.

Gordon, Combinelerin her şehirde 1 tane kurduğu yönetim binaları olan Citadellerden birisine giriyor Eli'yi bulmak için. Ama combineler tarafından yakalanıyor ve Alyx'nin de yakalandığını görüyor. Ama Judith, Eli'ye karşı duygusal bir şey hissettiği için ihanetinden dolayı pişman olup Gordon, Alyx ve Eli'nin kaçmasına yardım ediyor. Dr. Breen ise bu olaydan sonra korkuyor ve Combine'lerin gezegenine ışınlanıp kaçmak istiyor. Ama Gordon buna engel oluyor ve Citadel'in havaya uçmasına sebep oluyor. Tam Alyx ve Gordon da havaya uçacakken Vortigauntlar Aleyx'yi, G-man de Gordon'u oradan uzaklaştırıyor.

G-man Gordon'la konuşurken Vorigauntlar araya giriyor ve G-man'e engel oluyor. G-man de buna çok kızsa da nedense karşı koymadan uzaklaşıyor. Citadel patlamasından sonra City17 havaya uçma tehlikesi ile karşılaşmıştır ve şehirdeki halk Combinelere karşı isyan başlatmıştır. Bir yandan şehiri boşaltmaya çalışıp bir yandan Combinelere karşı gelen halk Gordon ve Alyx'ye sürekli yardım etmektedir.

Bir trenle şehirden uzaklaşırlar ama ormanda bir yerde Alyx ağır yaralanır. Bir vorigaunt gelip onu tedavi edebileceğini ama inlerine gitmemiz gerektiğini söyler. Gordon da hemen kabul eder ve giderler. Vorigant'lar Alyx'yi tedavi ettikten sonra babasının olduğu yere gideriz, yani Ak Orman'a. Burada Judithin Aperture'nin kayıp gemisini bulduğunu öğreniriz ve nedense Eli bize o gemide ne bulursak bulalaım asla dokunmamamız gerektiğini tembih eder.

Uzaya bir uydu yollayıp combine portalını kapattıktan sonra Eli Vance bir Combine Advisors tarafından öldürülür.

...
Şimdilik bu kadar. Episode 2'ye kadarki konu atladığım yerler olmadıysa bu kadar. :)
Uzun ama en sağlam Türkçe içerikli Half Life açıklamalarından biri oldu sanırım.
Sorular olursa seve seve cevaplarım.

KınıX

Yoksa hala İnternet Explorer mi kullanıyorsunuz?

2010-06-16T18:21:00.000+03:00

Siz hala İnternet Explorer mi kullanıyorsunuz?

Peki neden?
Windows'u aldığınızda içinden internet explorer çıktı diye onu kullanmaya başladınız siz de çoğu insan gibi. Fakat diğer seçeneklerin internet explorerden kat kat daha iyi olduğunu bilmelisiniz.

Şöyle bir özetleyeyim, benim yakından tanıdığım iki internet tarayıcısı ile karşılaştıracağım internet exploreri. Aşağıda vereceğim istatistik değerleri alınırken İnternet Explorer 8.0, Firefox 3.6, Opera 10.0 ve Chrome 3 kullanılmıştır.

-Bilgisayarınızı yavaşlatan şey sakın İnternet Explorer olmasın?
Bir çok kişi Firefox'un bilgisayarı çok kastığını iddia eder. Ama aslında tam olarak öyle değil. Aynı sayfalar açılarak yapılan bir deneyde Internet Explorer CPU'nun %13'ünü kullanırken Opera %10 ve Firefox %6 kullanmış. Chrome ise sadece %3.
Bu nedemek oluyor diyen olursa; İnternet Explorer Chrome'den 4 kat daha fazla yavaşlatıyor bilgisayarınızı.

-Sayfa açılırken çok beklemenizin sebebi CSS ve JS konusundaki İnternet Explorer hantallığı olabilir mi acaba?
Günümüzde çoğu internet sayfası görselliğini arttırmak için CSS ve Java Script ile zenginleştirilir. Bunlar klasik web sayfası kodlarından ayrı yüklendiği için sayfanın açılma süresini uzatır. Tabi bu uzama süresi tarayıcınıza da bağlıdır, çünkü her tarayıcı bu ek kodları aynı sürede algılayıp işleyemiyor.
Mesela aynı sayfa üzerinde yapılan bir deneyde; İnternet Explorer 7.1 saniyede sayfayı hazırlarken Opera 3.7, Firefox 1,5 ve Chrome ise sadece 0,6 saniyede hazırlamış aynı sayfayı.

İki testte de İnternet Explorer sonuncu olurken Chrome en önde götürüyor yarışı.
Hız ve daha az sistem ihtiyacı için Chrome en uygun tarayıcı.
Tabi Firefox'u cazip kılan eklentiler yüzünden bir çok kişi Firefox'u tercih ediyor. Ben de bu yazıyı size Firefox aracılığı ile yazıyorum. Çünkü gerçekten vazgeçemeyeceğim 3-4 eklentisi yüzünden Chrome'ye geçemiyorum.

Siz düşünün. Hala internet explorer kullanmakta kararlı mısınız?

-Neden mi Firefox ya da Chrome kullanmalısınız?
Mp3 ya da mp4 çalarlar dururken Walkman kullanmak akıllıca olur muydu? İşte aynı sebeple İnternet Explorer'i kullanmak da hiç mantıklı değil.

Hemen indirip farkı yaşayın.
Firefox ---> http://www.mozilla-europe.org/tr/firefox/
Chrome ---> http://www.google.com/chrome/index.html

KınıX

Karalama - 37

2010-06-07T12:23:00.000+03:00

Kayıp gitme ihtimali olmasa yıldızların, onlardan birine benzetirdim seni. Ne en karanlık anda bile yolumu parlatışın, ne seni izlemeye doyamışım yüzünden; sadece önüne bulutlar geçse bile var olduğunu ve beni aydınlattığını bilişim yüzünden benzetirdim seni ona.

Bu kadar soğuk olmasa yağan kar, ondan yapıldın derdim belki. Ne yumuşacık ellerin, ne bembeyaz kalbin yüzünden; sadece dokunduğumda eriyip gitmenden korktuğum için düşünrdüm ondan yapıldığını.

Bu kadar uzak olmasa güneş, ona benzetirdim belki seni. Ne gözlerimi kör eden parlaklığın, ne ellerimi yakan sıcaklığın yüzünden; sadece dünyamın etrafında dönüşü yüzünden benzetirdim seni ona.

KınıX \ Izar

Öyle Bir Ülke ki Bu Ülke

2010-06-07T03:04:00.002+03:00

Ben siyasetten anlamam...
Kimse anlamıyor zaten bu ülkede.

Solun neden sol olduğunu ya da sağın neden sağ olduğunu merak etmeden savunan onca kişi de bilmiyor mesela. Bilmemesi değil aslında kafama takılan, bilmemesine rağmen bir görüşü savunan miliyonlarca kişinin olması.

Öyle bir ülke ki bu ülke; solcuysan dinsiz olmalısın, sağcıysan ırkçı. 1 Mayıs'a gitmeden önce Burger King'de hamburgerini yiyen insan da var mesela bu ülkede, Kurtuluş Savaşı'nın olduğu tarihleri bilmese de hangi takımın hangi yılda şampiyon olduğunu sayabilecek olan da. Gerçi savaşın tarihini bilse de değişmezdi belki hiç bir şey; çünkü onun için tarih sadece sınıfı geçmek için ezberlenen bir kitaptan ibaret. Hatta bazen o kadar bile değil, ufacık kağıda sıkıştırılmış bir kopya kadar onun şanlı tarihi(!).

Öyle bir ülke ki bu ülke; İsrail'in Filistin'e yaptıklarından sonra Hitler'e sempati duyabilen insanların olduğu bir ülke. Öyle bir ülke ki bu ülke, bir teröre duyulan nefretimiz bir soykırımı sevdirebiliyor bize. Bir de ters tarafı var olayın tabi; sırf karşıt görüşü destekleyen insanlar Filistin'i destekliyor diye Filistin düşmanı olabiliyor bu ülkede insanlar. Sırf karşıt görüşlüleri bir şeyi reddediyor diye yanlış olsa da o şeyi ölümüne savunabiliyor bu ülkede insanlar.

Öyle bir ülke ki; sen nerelisin sorusun verdiğim 'Kars' cevabı yadırganabiliyor bazen. Kürt müsün sorusu gelebiliyor bu ülkede memleketin Doğu ya da Güneydoğu Anadolu'daysa. Ya da Kürt olup da vatanını sevebilecek bir insan olacağına inanmayan insanlar olabiliyor bu ülkede. Öyle bir ülke ki bu ülke; vatan severliği bile memleketinle ölçebiliyor insanlar.

Öyle bir ülke ki bu ülke; 1 Mayıs'ta sokağa çıkma diye tembih ediyor ailelerimiz bize. Öyle bir ülke ki bu ülke; babamın mesleği sorulduğunda 'Polis' demekten korkuyorum. Bu ülkede sırf yanlış yerde olduğu için dayak yiyebiliyor insanlar, bir kafede otran çift sırf yanlış yerde olduğu için kanlar içinde kalabiliyor mesela.

Öyle bir ülke ki bu ülke; bir baba çocuğu okula gitsin diye işine otobüsle değil de yürüyerek gitmek için 2 saat erken kalkabiliyor. Sırf oğlunu okula gönderebilmek için... Ufacık beynine sağ, sol, din, vatan, halk gibi kavramları kolayca sokacakları o yere gönderebilmek için yemek yemiyor aileler bu ülkede. 'Aman bulaşmayın yavrum.' diye tembih ediliyor çoğu çocuk okula gönderilirken bu ülkede.

Öyle bir ülke ki bu ülke; vatanını sevemiyor kimse sağcı olmadan, dinine bağlı olamıyor AKP olmadan, halkın huzurunu isteyemiyor ya da yeniliklere kucak açamıyor solcu olmadan. Atatürk'ün ismi daha onun ilkelerini sayamayacak kişiler tarafından reklam amacıyla kullanabiliyor mesela bu ülkede. Ya da daha haritada Ermenistan'ın yerini gösteremeyecek insanlar Ermeni Soykırımı diye bir şeyi tartışabiliyor burada.

Öyle bir ülke ki bu ülke; kimse birbirini anlamaya çalışmıyor. Hiçkimse bilmiyor söylediği şeyin ne anlama geldiğini. Empoze olmak, deklare edilmek gibi sözcüklerle savunuluyor Türkçe bu ülkede. Klavyesi başından meydan okuyabiliyor mesela düşmanlarına bu ülkenin gençliği, Amerika başkanına saydırabiliyor dilediğince. Anca onu yapabiliyor zaten. Bu ülke öyle bir ülke ki; her şeyi biliyor herkes, ama hiç kimse aslında neyi bildiğini bile merak etmiyor.

Bu tarz bir konuda ilk yazım, büyük ihtimalle de son olacak.
Dedim ya; ben siyasetten anlamam.
Ama zaten kimse anlamıyor bu ülkede.

KınıX

Yaşamaya Çalıştı

2010-05-21T15:06:00.000+03:00

Tek değildim bu durumda olan. O yüzden hiç düşünmedim özel biri olduğumu. Ama farklıydım, neydi bilmem farkım.

Okul vardı mesela. Neden bu kadar çalıştığımı sorardı herkes, niye olmayan bir gelecek için çabaladığım merak edilirdi. Hiç çalışamayacağım bir işi almak için neden bu kadar çabaladığımı bilmezdi kimse, bazen ben bile unuturdum. Herkes gibi olma çabası değildi bu, aksine; herkesten farklı olma çabamdı. Onlar yaşıyordu, ben yaşamaya çalışıyordum sadece.

Yazılarım vardı mesela, çoğusunun hiç bir edebi değeri olmayan. Gidişi ardından değerlenebilecek yazılardan da değildi. Hayata yazılmış bir kaç yazı sadece; daha doğrusu benim için var olan tek hayata. Hani insanı hayata bağlayacak bir şey olmalı ya, benim yaşamaya çalışma sebebim oydu belki. Onun için yaşamak isterdim, başaramasam bile en azından onun için yaşamaya çalışmayı denedim hep. Varlığını bilmek bile, gülümseyişini hissetmek bile aşka inandırıyordu her seferinde beni yeniden. Neden aşık olurdu ki benim gibi bir insan? Belki de gidişi ardından ağlayacak birilerini bırakmak istiyor. Sahte göz yaşı gökenlerden ayrı, gerçekten ağlayacak birisi olsun istiyor ardında. Hem o ağlamasın diye daha da bağlanıyor hayata insan, onun gözlerinden yaş süzülmesin diye yaşamaya çalışıyor belki de... İşte öyle bir aşka yazılmış bir kaç yazı sadece, ardımda bırakacağım çok şey yok onun dışında.

Yalnız değildim bu durumda olan. Hepsi bir bir giderdi... Öldü derlerdi ardından; kimisi sahte, kimisi gerçek tonlarca göz yaşı dökülürdü.

Öldü derlerdi.
Bana da diyeceksiniz, biliyorum.

Öldü demeyin bana.
Gidince ben, 'Yaşamaya çalıştı.' diyin.
'En azından yaşamaya çalıştı.'

KınıX \ SiBeG

Çok Yaşa

2010-05-19T12:01:00.002+03:00

Çok vakit var daha yaşamaya değecek. Belki diyorum; senin anılarında daha çok yer olur bana. Dolu dolu yaşanmış bir hayatın, dolu dolu kısmında yer alır ismim belki de; belki de en dolu kısmı olur hatta. Ben güldükçe senin gamzelerin çıkar belki bir ömür boyu, sen güldükçe benim gözlerim parlar... Gelecek denen şu koskoca kavanozu birbirimizle doldurabiliriz belki. Boşluk bırakmadan dibinde, dolu dolu yaşarız birbirimizin hayatını.

Salgın oluruz birbirimize; hiç tedavisi olmayan bir grip salgını gibi...

Sen hapşırırsın bir gün...

Ben çok yaşa derim.

Çok yaşa...

Mutlu yaşa...

Benle yaşa!

KınıX \ Izar

Farklıyım

2010-05-10T18:22:00.000+03:00

Diğer insanların tamamından farklıyım; çok farklı hem de...

Kaçınız görmüştür ki esen rüzgarı? Yo, uçuşturduğu yapraklardan ya da salladığı dallardan değil; rüzgarın kendisinden bahsediyorum; serin ve hoş esintisini görmekten. Ya da kaçınız dokunabilmiştir ki güneşe, hem de elini yakmadan? Yıldızları kaç kişi yakından görebilmiştir bu dünyada? Yakın derken, dokunabilecek kadar yakından bahsediyorum; hatta belki daha da yakın...

Ben yakaladım bu şansı. Dünyadaki 5 miliyar kişiden beni ayıran, özel olmama sebep olan şey bu. Saçlarına baktığımda esen rüzgarı görebildiğim, ellerini tuttuğumda güneşi hissettiğim birisi bana bu şansı veren. Gözlerine baktığımda, yıldızları gördüğüm; adını andığımda hayatı baştan sona anlatmışçasına yorulduğum birisi. Tatlı bir yorgunluk onun adı, dinlenmesi kadar zevkli olan tek yorgunluk belkide bu dünyadaki. Soluklanmak, yeni baştan bir nefes çekmek onun atmosferinden... Yağmurlarında ıslanmak korkmadan, şemsiyesizce teslim etmek bedenini ona. Kaçınız hissedebilir ki kalbinin içinde dönen dünyayı, dünyanın anlamını kaçınız 4 harfe sığdırabilir ki? Dünyadaki 5 miliyar kişiden beni ayıran, özel olmama sebep olan tek şey bu işte...

KınıX \ Izar

Doğa İçin Çal 2

2010-05-03T19:21:00.000+03:00

Birincisini bıkana kadar dinledik; ve onlar da bize birincisinden bile daha güzel bir çalışma daha sundular. 91 farklı kişinin gerek sesiyle gerek enstrumanıyla katkıda bulunduğu bu çalışmayı size sunmadan önce ufak bir bilgi vermek istiyorum.

Doğa için çal ismini sık duyar olduk, peki nedir bu doğa için çal olayı? agaclar.net tarafından düşünülmüş; tek amacı doğanın dengesini bozduğumuz şu dönemde bir şeyler yapılması gerektiğini nsanlara hatırlatan, sadece doğayı unutmamamızı amaçayan bir çalışma sunmak amacıyla böyle bir adım atılmış.

Birincisini çoğunuz dinlemiştir ama emin olun bu ilkinden daha güzel olmuş. Şahsi bir yorumumu eklem istiyorum; Öykü Berk hiç uymamış, ama ona rağmen mükemmel bir çalışma olmuş. Neyse, uzatmadan linkini veriyorum; bıkana kadar dinleyin. :)

Ama izlerken şunlara dikkat edin, düşünülmesi benim hoşuma giden üç nokta:
-Feride Korkmaz (Tunceli) (işitme engelli bir ablamız)
-Tomurcuk Perküsyon Grubu (İstanbul) (Tomurcuk Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi Öğrencileri)
-Yunanistan'dan bir ablamız ve abimiz

Emeği geçen herkesin eline ve diline sağlık. :)

KınıX

Sırasıyla:
(bkz:efgan rende) (antakya)
(bkz:zeynep öykü yılmaz) (istanbul)
(bkz:aytaç bayladı) (isanbul, göztepe)
(bkz:kamuran sönecek) (diyarbakır)
(bkz:cihan gülbudak) (ordu, fatsa)
(bkz:cengiz özkan) (sivas)
(bkz:müjgan özfenerci) (manisa)
(bkz:tayfun turan) (trabzon, arsin) ~ayrıca yardımcı yönetmen~
(bkz:e. kayra korkmaz) (istanbul)
(bkz:eren değirmenci) (istanbul)
(bkz:engin ışık) (sivas)
(bkz:timur acar) (sakarya, karasu)
(bkz:tayfun ünlü) (zonguldak)
(bkz:fırat çavdaş) (istanbul, üsküdar) ~ayrıca yönetmen ve yapımcı oluyor kendileri~
(bkz:ayşe saran) (istanbul)
(bkz:emre günay) (istanbul, beşiktaş)
(bkz:ayşenur yazıcı) (istanbul)
(bkz:yasemin gül) (kırklareli, lüleburgaz)
(bkz:ersan özcan) (trabzon, akçaabat) ~ayrıca yardımcı yapımcı~
(bkz:feride korkmaz) (tunceli) ~ayrıca~~şarkının sözlerini başka bir videoda işimte engelliler için işaret diliyle anlatmıştır~
(bkz:gökçer alp) (muğla, ula)
(bkz:ayça ışıldar) (bursa)
(bkz:özlem türay) (izmir, karşıyaka)
(bkz:aydinç kişin) (istanbul)
(bkz:serkan çağrı) (edirne, keşan)
(bkz:emrah demiralp) (kırklareli)
(bkz:gülcay devrim dağdelen) (rize, hemşin)
(bkz:pantelis thalasinos) (yunanistan, chios)
(bkz:gökhan başaran) (çorum)
(bkz:murat evgin) (istanbul)
(bkz:dinçer avcı) (balıkesir, bandırma)
(bkz:bekir ünlüataer) (istanbul, üsküdar)
(bkz:cana çankaya) (istanbul)
(bkz:serkan çevik) (tokat)
(bkz:mesut uğurel) (mersin)
(bkz:melis soysal) (istanbul)
(bkz:evren göknar) (ABD, michigan)
(bkz:barbaros cinpir) (istanbul, üsküdar)
(bkz:gökçe) (istanbul)
(bkz:cemre kabaş) (sinop, gerze) ~müzik süpervizörü~
(bkz:kevork tavityan) (istanbul)
(bkz:tomurcuk perküsyon grubu) (istanbul)
(bkz:güliz ayla) (samsun)
(bkz:doğu yüksel) (kocaeli, hereke)
(bkz:noyan coşarer) (ankara, kavaklıdere)
(bkz:nilay tezsay) (almanya, frankfurt)
(bkz:mertkan d. yılmazer) (kastamonu)
(bkz:serdar barçın) (izmir)
(bkz:kerem seven) (istanbul, üsküdar)
(bkz:akın ünver) (ankara, çankaya)
(bkz:tuğçe pala) (izmir, gaziemir)
(bkz:salih korkut peker) (balıkesir, ayvalık)
(bkz:maria koti) (yunanistan, atina)
(bkz:selin yılmaz) (istanbul)
(bkz:atakan ılgazdağ) (izmir, karşıyaka)
(bkz:berk gürman) & (bkz:öykü gürman) (trabzon) ~olmasalar daha iyiydi~~peh~
(bkz:özkan alıcı) (tokat, almus)
(bkz:fatih ahıskalı) (antalya)
(bkz:engin tanış) (abd, washington dc)
(bkz:fuat saka) (trabzon)
(bkz:çağrı şentürk) (istanbul)
(bkz:orçun açabey) (istanbul, üsküdar)
(bkz:sümer ezgü) (burdur)
(bkz:ümit akkuş) (istanbul)
(bkz:rufat türen) (istanbul, bakırköy)
(bkz:can göksun) (istanbul, kadıköy)
(bkz:nejdet parlar) & (bkz:deniz gökçeler) (izmit)
(bkz:ezgi özcan) (istanbul)
---> (bkz:aşık veysel şatıroğlu) (sivas, şarkışla)

Parlak Yıldız

2010-05-02T02:59:00.001+03:00

Her insan kaybolur; çünkü kimse bilmez hayat denen bu şehirin karmaşık sokaklarını. Her insan kaybolur bu şehirde ama bunlardan sadece pes etmeyenler bir şekilde ulaşır şehirin en güzel manzarasını seyretme zevkine.

Onlar her kayboluşunda gökyüzüne bakanlardır; en parlak yıldız hangisiyse onu izlerler. Doğru yol olup olmaması önemli değildir; eğer en parlak yıldızı takip etmezlerse zaten doğru yolu göremeyeceklerini bilirler karanlığın içinde. Bu yüzden şöyle bir kaldırır her kaybolan kafasını pes etmeden, parlak bir yıldız arar ona doğru yolu göstermesi için; ama en parlağını...

KınıX \ F.V.

Ben Yokum Artık

2010-04-28T14:12:00.003+03:00

Yine ağlayacaksa gözlerim günün ardından, kabuslara sığmayacaksa korkularım, sessizlik tek sohbetimiz olacaksa, kelimeler tükenecekse yine, konuştuğumuz tek anda tartışacaksak, konuşamayacaksak birbirimizin dilini, imkansızlığına inat sana attığım her adım bir rüzgar gibi esip geçecekse yanından yine, sensizliğin ateşiyle yanan kalbim sana soğuk gelecekse, sana soğuk geleceksem ateşinden yanıp kül olurken; ben yokum artık.

Elini tutup da yürümem için benim cesaret edip elini tutmam gerekecekse eğer ve binbir korku ardında cesaret edip tuttuğum ellerinde beni hissedemeyeceksen yine, dokunurkan bana heyecanlanmayaksan, atmayacaksa kalbin daha hızlı görünce beni; ben yokum artık.

Uyanır uyanmaz çektiğin mesajın sebebi alışkanlık olacaksa sadece, yataktan çıkmadan önce gelmeyeceksem aklına, gece uyurken düşmeyeceksem hayallerine, rüyaların dolmayacaksa benim gözlerimle, sarıldığında bir arkadaşa sarıldığından farklı bir şey hissedemeyeceksen, ben seni seviyorum demeden beni sevdiğini duyamayacaksam yine; ben yokum artık.

Seni gördüğüm rüyalarıma rağmen hiç bir hayalinde olmayacaksam geleceğe dair, nefesin kadar yakın olamayacaksam sana, gözyaşın gibi dokunamayacaksam gamzelerine, bir yabancı gibi uzak kalacaksan her fotoğrafta bana, ben eğileceksem sana doğru her pozda yine; ben yokum artık.

Aşk kelimesi filmlerde gördüğümle kısıtlı kalacaksa dağarcığımda, gözlerin titremeyecekse bana baktığında, yanımdayken heyecandan hızlanmayacaksa kalbin, huzur ve aitlik duygusunu bende hissetmeyeceksen tam olarak, doğan güneşe anlam katamayacaksam dünyanda, özledim demen için önce benim söylemem gerekecekse içimdeki ateşi yine, sana baktığım gibi bakamayacaksan bana asla; ben yokum artık.

Olmayacak dualara amin derken ben, sen özlemimden habersiz olacaksan, ben konuşmadan anlamayacaksan içimdekileri, konuşarak bile cevap veremeyeceksen kalbimi yakan bu ateşe, kül olup tükenirken bir rüzgar gibi alıp savurmayacaksan beni kendi dünyana; ben yokum artık.

Seni sevdiğim gibi sevemeyeceksen beni, anlam katamayacaksan duygulara; hayatın anlamını sende bırakıp çekilmişsem çoktan kabuğuma, ölümü yaşamışsam aldığım her nefeste artık, pes etmişsem artık çabalamaktan ve vazgeçmişsem sevmekten; özür dilerim ama, ben yokum artık.

KınıX \ SiBiNo

Sen Yürürken

2010-04-07T01:04:00.003+03:00

Sen yürürken, ben ardından koşmayı severdim.
Hep acelen olurdu senin, yetişemezdim koşuşturmalarına.

Sen yürürken, ben ardından seslenmeyi isterdim sana.
Hep gürültüler karışırdı aramıza, duyuramazdım sesimi.

Sen yürürken, ben ardından bakmayı severdim.
Sen sadece yürümeyi severdin, ardına bakmadan...

KınıX \ SiBeG

Ben Bu Yazıyı Sana Yazdım - 36 (Ahmak Islatan)

2010-04-06T20:51:00.002+03:00

Çölün ortasında bir kum fırtınasıydı tek hatırladığım. Yanıklarla dolu tenim ve dudaklarımda derin çatlaklar... Kızgın kumlara dokundukça kızaran ayaklarım, üzerinde taşıyamaz olmuştu bedenimi. Ve bir gölgenin bile seraptan öte olmadığı bir anda; bir bulut çıkagelmiş mavi gökyüzüme. Ve bir yağmur damlası doğurmuş bulut, yağmış o tek damla bardaktan boşalırcasına. Alevlerini söndürmüş kalbimin, dudaklarımdaki çatlakları ıslatmış ismindeki tınıyla. Kana kana içmişim aşkını, yeşermiş yepyeni bir hayat çölümün ortasında.

Yağ düşlerime aniden, ahmak ıslatan gibi; anlamayayım ne zaman başladığını. Yağ avuçlarıma, ıslat sana susamış hayallerimi. Bir sel ol, sürükle beni aktığın yere.

Bana hayat veren yağmur damlama :)
KınıX \ Izar

Serinin tüm yazıları için: Ben Bu Yazıyı Sana Yazdım

Yetmiyor Bazen

2010-04-03T17:48:00.001+03:00

Alevler yetmiyor bazen, aşk gerekiyor yanmak için. Küllerini salmak için rüzgara, sevmek lazım önce. Duman olup uçmak için özgürce, sen lazım bana önce.

Rüzgarlar yetmiyor ürpermek için, nefesin lazım bazen. Önce damla damla yağmak lazım mesela, buz tutmak için ellerinde. Fırtınalar yetmez bazen, sen lazım bana uçup gitmek için.

Dalgalar yetmiyor boğulmak için, göz yaşların lazım bazen. Dokunmak için gamzelerine mesela, damla damla süzülmek lazım gözlerinden. Bilmek yetmiyor, sevmek yetmiyor bazen; hissetmek gerek yaşamak için aldığın nefesi. Nefes almak yetmiyor bazen, yaşamak için sen lazım bana.

KınıX \ Izar

Gözlerine Tutunamazdım

2010-03-31T01:00:00.000+03:00

Hani hep derdim ya, bir boşluk var içimde büyüyen. Farkediyorum şimdi; senin içindeki boşluğu dolduramayışımmış tek sıkıntım. Belki yeterdim çoğu zaman sana, ama doldurmazdım kalbini; dolduramazdım. Hep eksik kalırdı bir parçan; kendi parçalarımı söküp tamamlamaya çalışırdım. Uymazdı o zaman da parçaların parçalarıma. Ben eksilirdim, sen tamamlanmazdın. Yitip giderdim kalbinde, gözlerine tutunamazdım.

Hani hep derdim ya, bir kabus düşüyor gecelerime. Farkediyorum şimdi; senin kabuslarını engelleyemeyişimmiş tek kabusum. Her gece karanlıkta sıkışıp kaldıkça ruhlarımız, sığınamayışımızmış birbirimize uykularımı kaçıran. Rüyalarını dolduramadı benim ışığım, karanlık kaldı çoğu zaman gecelerin. Sen söndükçe sana verirdim ışığımı; ben sönerdim. Bir ışık yansın isterdim gözlerinde; beceremezdim gözlerindeki buzları eritmeyi. Ben sönerdim, buzların erimezdi. Yitip giderdim ruhunda, gözlerine tutunamazdım.

Bir tükenişi anlatırdı masalların, dinledikçe kapanırdı gözlerim. Kabus dolu bir gündüzün sessiz gecesiydi uykularımı getiren. Yorgunluğum yorgunluğundandı, güçsüzlüğüm güçlülüğünden. Sonuna geldikçe masalın; yitip giderdim yokluğunda, sen ağlardın. Bir yıldız gibi kayıp gidişini izlerdim aşkın; gözlerine tutunamazdım.

KınıX \ SiBiNo

Diskriminant = 37 (Antidot)

2010-03-22T19:36:00.001+02:00

Öyle bir zehir ki damarlarımda akan; ne ölümü andırıyor hislerim, ne yaşamı. Sanki ne duysam aynı ses, sanki her sessizliğin içinde aynı çınlama. Gördüklerim değişmiş, renkler kaybetmiş sanki eski yerlerini. Öyle bir zehir ki bu; sanki tüm kahverengiler senin gözlerine saklanmış. Yitirmiş toprak rengini, tenimdeki renk solmuş sanki.

Öyle bir zehir ki damarlarımda akan; ne rüyayı andırıyor yaşadıklarım, ne gerçeği. Sanki herkez buz tutmuş birbiri içinde, kaybetmiş sanki gökyüzü güneşi. Öyle bir zehir ki bu; sanki sıcak olan tek ten seninki, sanki tek ışık kaynağı gözlerin kalmış bu dünyada.

Öyle bir zehir ki bedenimi ele geçiren; şırıngayla çekip alsan bile tükenmez kalbimde. Sanki düşen yağmur damlaları senin gözlerinden akıyor, sanki yıldızlar bir tek senin için parlıyor. Öyle bir zehir ki bu; sanki nefeslerim senin için alınıp veriliyor, kalbim zehirin etkisiyle atıyor. Öyle bir zehir ki damarlarımda akan; sem de sensin, panzehir de. Sen damarlarımda aktıkça akıyor kanım. Sen zehirledikçe kalbimi, panzehir olup hayat veriyor bana gözlerin.

Sanki sen varsın diye yaşıyor, sen varsın diye ölüyorum.

Damla damla ak kalbime. Zehir de senden gelsin, panzehir de...

KınıX \ Izar

Serinin tüm yazıları için: Diskriminant

Üşüyorum - 3

2010-03-17T17:37:00.000+02:00

Soğuk bir rüzgar esiyor, üşüyorum. Her kar tanesinde bir parça umut daha düşüyor içime. Her düşen kar tanesi eriyor bir diğeri değmeden tenime. Soğuk bir rüzgar esiyor, ellerim üşüyor. Ellerini arıyorum, bulamıyorum. Kaybediyorum seni, kar fırtınasının içinde kayboluşum gibi. Sesini duyuyorum beni çağıran, bir sarkıt gibi saplanıyor kalbime yalnızlık. Seni çağıran çığlıklarıma teslim oluyor dağlar. İkimizin de sesini bastıran bir gürültüyle üstümüze akın ediyor karlar. Bir çığın altında yavaş yavaş uyuşuyor bedenimiz. Vücudum karlarla kaplı, üşüyor bedenim. Karın altında bir yerden gelen sesini duyuyorum, ama hareket edemiyorum. Yavaş yavaş buz tutuyor damarlarımızdaki kan; ellerim ellerini arıyor, nefesim nefesini. Çığın altında ölüyoruz yavaş yavaş. Uyuşmuş bedenlerimiz hissetmiyor artık üşüdüğümüzü. Seni arıyor ruhum, bulmaya gücüm kalmamış. Uyuşmuş ellerimde ellerini hissediyorum. Soğuk bir nefese karışıyor nefesim. Bedenimde bedenin; ölüyorum...

KınıX \ SiBeG

Umut Sarıkaya - Harika Bir Gün

2010-03-16T18:19:00.001+02:00

(Blogumda bana ait olmayan tek yazı budur. Umut Sarıkaya'nın çok sevdiğim bir yazısını sizinle paylaşmak istedim.)

Hiç unutamadığım bir anım yok galiba benim. Günlerce düşündüm. Ama yok. Yirmi dokuz oldum nerdeyse, geriye dönü baktığımda farkettiğim tek şey, zerre badire atlatmadan bu günlere kadar geldim sizin anlayacağınız. Bi kere kahvaltıdan sonra "dur lan kaç zeytin yemişim bi sayiim" diye düşünüp saymıştım da tamı tamına 22 tane zeytin çekirdeği saymıştım. İşte başımdan geçenlerin ilginçlik seviyesi bu kadar... Sanırım size ne kadar ilginç bir adam olup olmadığım hakkında bir bilgi vermiştir bu unutulmaz anım.

İşte bi şekilde gelebildik bu yaşa kadar, bu heyecan seviyesinde. Yanlış anlamayın sevgili okurlarım katiyen şikayetçi değilim bu durumdan. "Bi 60 yıl daha böyle yaşamaya var mısın Umut?" diye sorsanız size o meşhur gülümsememle gülümser ve "varım" derim. Eğer bir vilayet olsaydım kesin Bilecik olurdum. Lütfen dikkat edin "Türkiye'deki iller arasından" demiyorum, dünya üzerindeki şehirler arasında Bilecik olurdum. Dünyada Bilecik ne ifade ediyorsa ben de insanlara onu ifade ederek bir 60yıl daha yaşamak istiyorum. Çok şey mi istiyorum?

Şimdi bazı okurlarımız "vay çakaaaaaaalll, hiç ilginç değilim diyerek ilginçliğin şahbazı olmaya çalışmak ha?" diye hınzırca güleceklerdir. Böyle düşünen okurlarımız lütfen kimseyi kendi gibi sanmasın. Katiyen aklıma gelmeyen bi şey bu. Ben burada samimi duyhularımı anlatıyorum arkadaşım. Şu köşede şimdiye kadar hiç okuruma yalan söylemedim ben, şimdiye kadar hiç yalan konuşmadım bundan sonra da konuşacak değilim.

Neyse, devam edelim. Eğer atalarımız Orta Asya'dan hiç ayrılmasalardı, Boğaçhan gibi yiğitlik yapanlara yiğitlik yaptıktan sonra yaptığı yiğitlikle ilgili isim verdiklerinden ben bu yaşıma kadar "çiçiuuu" diye ıslıkla çağırılan, "alooo sen, mavi kazaklı... sen evet sen... gel bakayım buraya arkadaşım" diye seslenilen ya da "gözlüklünün yanındaki" diye anılan biri olacaktım. Allah'tan zamanında Orta Asya'dan göç edip Sivas'a kadar gelmişler de bir ismim var iyi kötü... Nüfusa geçtik atalarımızın sayesinde.

Yıllarım kız arkadaşlarımı samimi arkadaşlarıma övmekle geçti. "Çok zeki kız lan", "Espiri anlayışı aynı bizim gibi...", "Yani benim kız versiyonumu düşün aynısı", "Oğlum düşünebiliyor musun eski Türk filmlerini seviyor ve çok iyi biliyor", "Süper makara kız, hiç trip yapmıyor" diye övüp durdum bütün kız arkadaşlarımı. Övmekle kalmadım "aynı benim gibi" diye bir insanı dünyanın en özel insanı kıldım yıllarca. "O da IRON MAIDEN fanı ben de öyleyse niye ölene kadar beraber yaşamıyoruz" diye düşündüğüm de oldu, aynı anda birbirimize mesaj attığımız için yaşadığımız şeyi sanki dünyada kimse yaşamıyormuş gibi davrandığım da oldu. Gençlik işte IRON MAIDEN'in dünyada binlerce fanı olduğunu da, o kişiden en az yüzlerce olabileceğini de unutuyor insan zaman zaman. En yakın IRON MAIDEN fanına aşık olmak nasıl bir salaklıkmış Allah aşkına? Bağımsız sinema da, IRON MAIDEN da (ama eski IRON MAIDEN), Eski Türk Filmleri de, Dostoyevski de dünya üzerinde yüzlerce, binlerce insan tarafından çok sevilen şeyler. Bi kişinin daha sevmesine niye bu kadar şaşırmışım ve değer vermişim anlayamadım... Ayrıca dayımın oğlu Sertaç'la da aynı anda birbirimize kandil mesajı atmıştık. Sertaç'la da mı bir ömür geçirmeyi düşüneyim ben şimdi yani?

Dediğim gibi hiç ilginç bi adam olmadığım için beğeni kavramım da çok girdili çıktılı değil. Önümdekiyle yetinrim. Bunca yıl şunu severim bunu severim diye konuştum ama ne dinlediysem genellikle sevdim. Güzel yani, çalışılmış, baya buluşup stüdyoya girilmiş diye takdir ettim hep.Bütün gün klise yakan İskandinav gruplar üzerine konuşup, gecenin sonunda bar kapanırken "içerim ben bu akşam" diye bağıra çağıra şarkı söylemem de zaten her şeyi beğendiğimi göstermiyor mu? Özellikle müzikde bu böyle... Film filan ne kadar kötü olsa da izleniyo lan. Takılıyorsun. Yapılan her şey güzel aslında. Daha iyisini ben yapamıyorsam benim için o şey güzeldir... Adam resmen elektrogitarı öttürüyor, verseler "dağlar dağlar"ı bile çalamam, ben şimdi Metalica'nın müziği hakkında nasıl kötü konuşayım, söylesenize!

Hal böyle iken ve ben gördüğüm her şeyi her an beğenecek şekilde yaşarken, karşı cinsten birinin beğenilerinin benim beğenilerime denk gelmesini niye bu kadar coşkuyla karşıladım ve o kişi gidince dünyanın sonu gelmiş gibi davrandım yıllarca. "Aynı benim gibi" diye tanımlayacağımız, ruh ikizlerimiz aslında o kadar çok ki. Hepimi aynı insanız ve o kadar çoğuz ki... Ama bilmiyoruz, g.tümüz o kadar çok kalkık ki bizden bi başkası daha yok sanıyoruz, görünce de hemen aşık oluyoruz... Ayrılıyoruz ağlıyoruz sonra yeniden başkasına aşık oluyoruz bu böyle sürüp gidiyor...

Sürekli bi debelenme hali var, olan bünyeye oluyor... Çok yoruyoruz kendimizi, bizi dünyada tek anlayan insanın gitmemesi için yalvarırken, çabalarken... Şu an tam emin olmadığım bilgilere dayanarak söyleyebilirim ki modern ve kapitalist dünya bireyin kendisini olduğundan daha özel olduğunu hissetmesini sağlıyor... Kendini gereğinden özel hissettirerek neyi amaçladığı üzerine sizle ilerde bir gün uzun uzun konuşmayı gerçekten çok istiyorum. Ama önce bilgilerimin doğruluğundan emin olmalıyım.

Genelde Bülent'le dergide çok zaman geçiririz iş olmasa bile... İnternetteki bedava müzik sitelerinden müzik dinleyip, bira ya da çay içerek muhabbet ederiz. Geçen konuşurken "yeni bi site çıkmış milyonlarca şarkı varmış içinde. Bundan sonra ona girelim, bizim girdiğimiz sitede onbin tane varmış ama onda milyonlarca varmış. Daha iyiymiş" dedim. ".mına koyiim onbin tanesini dinledik de sanki milyonlarcası eksik kaldı. Oğlum toplam üç tane şarkı dinleyip duruyoruz zaten bütün gün. Napıcaz milyonlarcanın arasında. Bizim olayımız üç tanedir işte, onu da dinliyoruz. İşimizi görüyor. Niye rahatımızı bozuyoruz" dedi. Tabi bunları bir bilge derviş gibi demedi, bir yandan tost yerken dedi...Ben de tostumu yemeye devam ettim, ama bir anda aydınlandım ve "zaten bu yetinmeme durumunu ben çok önceden düşünmüştüm Bülent'ciğim, şimdi sen dedin diye düşünmedim, bir ara açacaktım sana bu konuyu" demek istercesine bu paragraftan önce size anlattıklarımın aynısını Bülent'e de anlattım. Tabi anlatırken tostun dilimi yakan sıcak sucuğunu ağzımdan çıkarıp elimde üfledikten sonra tekrar yiyerek anlattığım için pek etkili olmadı Bülent üstünde. Sadece "iyi abi, pek güzel düşünmüşsün" dedi.

Bülent haklıydı, pek güzel düşünmüştüm. Ve yine haklıydı ki yeni site yeni yorgunluk demekti. Yeni siteye gir, özelliklerini az İngilizcen ile öğrenmeye çalış, günler sonra yeni siteyi kullanmaya alış sonra yine üç aynı şarkıyı çal. Durduk yere rahatımızı bozacak bir şeyle boşu boşuna uğraşmak demekti. Teknolojinin gelişmesi bireye çok acayip bi haz katmadığı gibi onu yıpratıyor. Hesap makinesinden ters LEBLEBİ yazarken aldığım hazıı şu bilgisayardan alamadım gitti. (Bu arada "birey birey" diyip durarak çok bilimsel, can sıkıcı bi makale yazıyormuşum gibi oldu ama birey dediğimiz kişi Osman, Recep, Mahmur... Yani senin benim gibi bi adam. Kafalar karışmasın, "birey" kelimesi karşınıza geldikçe içiniz sıkılmasın) Modern dünya ve ürün satışına dayalı sitem "işimizi görsün yeter" diyen bireyi, babalarımızı, dedelerimizi sevmez, "daha yenisi çıkmış, çok hızlı bir işlemciye sahipmiş." diyen genci sever. Genç, kapitalist sistemin ekmeğidir, suyudur... Neyse dediğim gibi bi ara bu konuları kapsamlı bi şekilde konuşuruz. Tam bi öğreneyim de bu kıllı mevzuları, size bi ara izah edicem...

Bülent'e bu güzel sohbet için teşekkür ettim ve eve gittim. Bir hafta sonra kapı çaldı... Annem bakmaya gitti. Halının üzerinde emekleyerek kapıya yöneldim ve salonun kapısından kafamı çıkararak "kim gelmiş anne" dedim. Dememle gelenlerin gözleri yerdeki bana yöneldi. Dergiden Uğur, Ender ve Cengiz'di bu gelenler. Görünce onları reflekssel olarak içeri kaçtım emekleyerek. Sonra yeniden emekleyerek yanlarına gittim ve "hoş geldiniz dostlarım, buyurun içeri" dedim. Babamla tokalaştılar, çaylar geldi içildi, siyaset üzerine sohbet edildi. Bütün bunlar olurken ben hiç söze karışmayıp, sadece defterime bi şeyler çizdim, sobanın külüyle oynadım, koltuğun altına ayna tutup düşmüş kalemimi aradım. Kimse de niye herkes gibi kanepede oturmadığımı sormadı. En son Uğur "Ne oldu ya doğalgazı iptal etmişsiniz sobaya geçmişsiniz. Yoksa AKP'nin kömür yardımından mı yararlanmak mı istediniz mih mih mih" diye emekli öğretmen mizahını barındıran bir soru sordu. Babam da "Umut istedi" dedi. Onlar bu diyalogu sürdürürken ben o sırada onlara arkamı dönmüş, dizlerimin üstünde oturarak reklamları izliyordum. Babamın "Umut istedi" demesini duyar duymaz başımı onlara doğru çevirerek "Evet dostlarım ben istedim" dedim ve parmağıma sapladığım soyulmuş tam mandalinayı hareket ettirerek bir Nasrettin hoca fıkrası anlattım. Hiciv ve yerme sanatı ile içinde bulunduğum durumu anlatmıştım. Ama anlamadılar. Cengiz "oğlum sabahtan beri sorucam soramıyorum. Napıyorsun lan sen orda, kafayı mı yedin. Niye gelmiyorsun lan dergiye, bi şey oldu zannettik" dedi. "Sevgili dostlarım açıklayayım... Ben artık halıda yaşamaya karar verdim. Haftalık köşemi ve yazımı buradan yazıp çizicem. Korkmayın işleri aksatmıyıcam" dedim. Uğur heyecanla "Manyak mısın lan sen. Döverim seni. Deli isin nesin lan sen, kendine gel. Ne halısı!" diyerek halime kaygılandı. Gülümsedim ve "Bu sorunun cevabını Bülent'e verdim. Ben yoruldum arkadaşlar, debelenmek istemiyorum artık. En mutlu olduğum yerden hiç çıkmamalıydım, halıdan hiç dışarı çıkmamalıydım. Hayatımın en mutlu zamanlarını soba yanarken halıda geçirdim ben. Mutlu olduğum yerde olmak istiyorum ben kimseye anlam yükleyip çabalamak istemiyorum. Şahane işte aile var, çay var, mandalina, soba var, halıdayım. Çok çabalayınca, mekan değiştirince şu tattan daha şahanesini alamıyıcam. İşimi görüyor halı benim, eldekiyle yetinmek gerek" dedim. Bunları dedikten sonra soba çok hızlı yandığı için birden sıcakladım. Kazağımı çıkarmaya çalıştım. Ama kafamdan geçmedi boğazı, geçmedikçe ve kafam kazağın içinde sıcaktan piştikçe, içim sıkıldı, kazakla boğuştum ve "annnnneeeeeeeaaa" diye bağırdım. Geldi kazağı kafamdan çekerek çıkarmaya çalıştı, kafamı tutan dar boğazlı kazakla odanın ortasında domalarak bir iki tur döndüm. En sonunda kazak çıktı. Biraz serinlemiştim. Ender sorar gözlerle söze girdi "ne yani şimdi sen herkes halıda mı yaşasın diyorsun. Kimse halıdan çıkmasın mı istiyorsun. Bu çok saçma" dedi. "Haklısın böyle bir şeyi bir çılgından başkası isteyemez. Ama ben öyle bir şey demiyorum. Ben çok makul bir şey diyorum. "Herkes mutlu olduğu yeri bulunca orayı bırakmasın. Çok fazla kurcalamasın hayatı. Çabaya gerek yok, elde olanla yetinmememizi isteyen güçler var. Bizi yormak, yıpratmak istiyorlar. Benim mutluluğum halıda, seninki nerde bilmem. Ne olursa olsun o mutlulukla yetin, onu hiçbırakma" dedim. Bi bok anlamadılar. Uğur "abi kız meselesi mi sorun?" dedi. "He kız meselesi" demek zorunda kaldım çünkü derdimi anlamayacaklardı. "Ne olursa olsun halı çok güzel bi yaşam alanı lan. Dersimi yapıyorum, oyunumu oynuyorum, dizimi, reklamımı izliyorum. Arada bir sobayı karıştırıyorum, içinde bişeyler yakıp, yanmasını izliyorum, keyfim çok yerinde. Kafamı sürterek halıda geziniyorum neşemden. Hatta siz gelmeden önce o kadar çok kafamı halıya gömdüm ki annemin başörtüsünün kenarlarındaki mor boncuklardan biri düşmüş halının tüyleri arasında onu buldum" diyerek bulduğum boncuğu anneme verdim, çok sevindi. "Halı benim için bir yaşam biçimi." diye de ekledim. O sırada babam çorabını çıkardı halıya, yanıma attı. Annem, misafir geldi diye meyve salatası yapmış, hep beraber onu yedik. Ardından sehpayı çekerek Ender'le güreştirdi babam bizi. Sonra da hangimiz daha uzun diye bakmak için üçümüzü ayağa kaldırıp yan yana dizdi. Bu sırada Cengiz altına bi yastık almış, uzanarak köşesini çizmeye başlamıştı. Kısacası sevgili dostlarım halının tadını onlar da almıştı. Hep beraber yan yana dizilip televizyondaki filmi izledik. Gece onlar giderken, Ender'in kulağına "Oğlum halıda yaşıyoruz dediysek iyice bebe olmadık. Sağlıklı bir erkeğim nihayetinde. Kızlarla filan tanışırsan akşam babamlar yattığında halıya atabiliriz kızları. Aklında bulunsun" dedim. "Tamam" dedi. Vedalaştık, evlerine gittiler. Güzel bi gündü halıda mutluydum.

Dikkat! Yazının bundan sonrasınıj doğruluğu hakkında kesin bir bilgi yoktur. Kim tarafından yazıldığı bilinmemektedir!

Üç kafadar o gece evleri yerine bir birahaneye gittiler. Umut'un mutluluk üzerine söyledikleri üzerine tartıştılar. Hararetli tartışmalardan sonra Umut'un kafayı yediğini düşündüler ve onu kurtarmaları gerektiğine karar verdiler. Ender gülümseyerek cebinden bir anahtar çıkardı. "Ben her şeyi evde düşündüm, bu yüzden anahtarı çaldım" dedi. Hesabı ödeyip Umut'un evine doğru yola çıktılar. Taksi evin önünde durduğunda salonun ışığı yanıyordu. Risk alıp içeri girdiler. Tahmin ettikleri gibi bütün aile televizyon karşısında uyumuştu. Umut'u ses çıkarmadan halıya dürüp, evden ayrıldılar. Ceplerindeki bütün parayı biraya ve taksiye verdikleri için ruloyu sırtlayıp, otobüs durağına doğru gittiler. Otobüs ve sonra metro ile Taksim'e geldiler. Uğur dürülmüş halıyı Cengiz'e tutması için verdi ve para çekip geldi. Halıyı tekrar sırtlayıp Hayal Kahvesi'ne doğru yöneldi. Üç erkek ve bir halı o gün ilk defa Hayal Kahvesi'nden içeri sorunsuz girdi. Halıyı kenara dayayıp kendilerine birer bira alıp dans edenleri kestiler. Güzel kızlar vardı içerde. Gecenin en çoşkulu anında Uğur ve Ender, halıyı da kapıp sahnenin önüne doğru yöneldi. Dans eden kızların ortasına gelip "İşte mutluluk burada Umut" diyerek halıyı açtılar. Rulo açılınca içinden Emel SAyın ve Umut'un babasının çorabının teki çıktı. Emel Sayın "Umut" diye biriyle hiç karşılaşmadığını söyledi. Ne olduğunu kimse bilemedi.

Sen İste

2010-03-13T16:09:00.003+02:00

Sen iste; bir nefes olayım dudaklarında. Verdiğin solukla çıkıp bulutlara karışayım önce; sonra yağmur olup yağayım yine dudaklarına.

Sen iste; güneş gibi doğayım hayatına. Sen iste; yıldız olayım karanlık gecelerine. Rüzgar olup eseyim yollarına, gamze olup düşeyim yanaklarına.

Sen iste; bugünün olayım. Dününü unutturup, yeni bir yarın yazalım birlikte. Sen iste; yazılmamış bir şiir olalım birlikte. Dudaklarında tatlı bir aşk şarkısı olayım, bir ıslık gibi yankılanayım hayatında.

Sen iste; çölde bir damla su olayım. Sen iste; bir pınar olup akayım gözlerinden, akıp gideyim gamzelerine. Sen iste; her şey olayım... Ya da sen iste; bir hiç olayım. Varlığımı hediye edeyim sana, rüyalarımdan bir dünya yaratayım. Sen iste; aşk olayım, bir kuş gibi uçayım, uçurayım seni göklere. Sen iste; dünyamı vereyim sana, seninkinde yaşayayım. Sen iste; ölüm olayım sonsuzluğunda. Sen iste; senin olayım... Yeter ki sen iste, kaybolayım kalbinde.

KınıX \ Izar

Unuttum Sevmeyi

2010-03-12T22:23:00.002+02:00

Unuttum sevmeyi...

Unuttum işte. Ne kuşlar uçmayı hatırlıyor artık, ne güneş parlamayı. Kurumuş bir pınarın ucundayım sanki; ne yağmur yağmayı hatırlıyor, ne nehir akmayı.

Unuttum aşk denen şeyi; ismini duyunca kalbimin sesiyle sağır oluşlarımı unuttum. Resmine bakıp derin iç çekişlerimde ne hissettiğimi; aldığım nefesi unuttum. Gece sessizliği unutmuş sanki, gündüz güneşini. Ne kalem yazmayı hatırlıyor, ne kelimeler aşkını.

Unuttum... Senle öğrendiğim bu duyguyu unuttum beklerken seni. Bir öğretmen gibi öğretmeye çalışırken; bir öğrenci gibi sınıfta kaldım belki. Aşkı unuttum sende; aşkı unuttum senle. Yeniden öğrenebilirim belki; belki yeniden hatırlarım sana sakladığım dünyalarımı. Belki öğrenirim en baştan aşk denen şu bitmeyecek rüyayı.

Zil çalsa, ders başlasa... Paylaşsam senle kitabımı, silgimden kırıp versem sana... Beraber öğrenelim ister misin her şeyi en baştan. Yaşamayı, gülmeyi, sevmeyi, aşkı... Yanıma oturur musun boş sıramda?

KınıX \ Izar

Yalnızlık Kokan Bir Aşk Hikayesi

2010-03-07T02:34:00.000+02:00

Uyudum karanlık bir geceye. Ne karanlık tanırdı beni, ne gece. Bir damla göz yaşı akardı gözlerimden, soğuk bir rüzgara karışırdı çoğu zaman nefesim. Yalnızlık kokan bir aşk hikayesi anlatılır; ben susardım. Göz yaşlarım atardı kendilerini derin bir uçuruma. Seni söylerdi her şarkı, her şiire saklanırdı adın; ben susardım. Soğuk rüzgarlar eser, ben alevlenirdim. Yalnızlık kokan bir aşk hikayesi anlatılır, yağmurlar körüklerdi ateşimi. Küllerimden nehirler akar; ben susardım.

Gözlerimde güneş batar, kararırdı avuçlarımdaki bir parça umut. Seninle dolan bir bardak kırılır, akardı damla damla göz yaşı çatlaklarından. Yalnızlık kokan bir aşk hikayesi anlatılır; ben susardım. Ölüm kokardı sessizliğim, nefeslerimde nefeslerinden eser olmazdı. Ölüm kokardı rüyalarım, ellerim ellerinden uzak, gözlerinde bensiz bir uçurum. Yalnızlık kokan bir aşk hikayesi anlatılırdı... Ben susardım.

KınıX \ SiBeG

Korsan Windows 7'cilerin Kabusu: KB971033 Güncellemesi

2010-03-06T17:01:00.000+02:00

Windows uzun süredir duyurmuştu; korsan Win7 kullanıcılarının sistemlerini bloke edecek bir güncelleştirme üzerinde çalışılıyordu. Ama bu güncelleştirme o kadar gecikti ki bir ara "Acaba Bill amca bizi mi kandırdı?" diye düşünmedim değil.

Ama şu sıralar Windows 7 Premium, Professional ve Ultimate sürümlerinde bu güncelleştirme hazır. "Lan! Benim Windows korsan, ne halt yiyeceğim?" diyorsanız ufak bir öneri: Güncelleştirmelerinizi otomatik yerine manuele alın ve kodu KB971033 olan bir güncelleştirmeyi sakın elle yüklemeyin. Ben bu işlerden anlamam kardeşim derseniz komple kapatın otomatik güncelleştirmeleri. Çok da eksikliğini hissetmezsiniz sanırım.

Peki bu güncelleştirme ne yapıyor, ne yapmıyor? Bir kere orjinal bir sistem kullanıyorsanız gelip sessizce sisteminizin korsan olup olmadığını tarayıp gidiyor. Peki ya korsansa? İlk yaptığı şey wallpaperinizi değiştirmek; kapkara bir arka plan resmi üzerinde orjinal Windows 7 kullanmanızı isteyecek sizden. Ve belirli aralıklarda (tahminen 10 dakika) sisteminizin orjinal olmadığını hatırlatan uyarılar verecek. Media Player gibi orjinal windows eklentilerinin kullanılmamasını da işin içine katınca oldukça çekilmez bir durum olacak.

Kısacası sisteminiz orjinalse korkmayın; ama korsan Windows7 kullanıyorsanız güncelleştirmelerinize dikkat etmenizi tavsiye ederim.

Ekleme: Elinizde bulunan herhangi bir Windows7 kurulum DVD'si ile format atıp güncelleştirmeleri kapattığınızda sorun çözülmektedir. Fakat formatsız bir çözüm yolu henüz bulunamadı ne yazık ki.

KınıX

Bitti Aslında

2010-03-03T03:58:00.000+02:00

25 Şubat 2010

Bitti aslında,
Ne sen seviyorsun artık beni,
Ne ben seni.

Bitti aslında, farkında değiliz,
Kalbim kaybetti sana dair umutları,
Rüyalarını yitirdi gecelerim.
Ne sen özlüyorsun artık beni,
Ne ben seni.

Bitti aslında,
Ne ben yaşıyorum artık bu dünyada,
Ne de sen,
Ne gözlerimde yaş kaldı,
Ne sözlerinde hayallerim.

Bittik aslında, tükendik birbirimizde,
Ne bende bir parça sen kaldı,
Ne sende bir parça ben.
Kaybettik sevmelerimizi,
Ne sende bulurum artık kendimi,
Ne de kendimde.

Bitti aslında,
Ne sen seviyorsun artık beni,
Ne ben seni.
Ne ben ağlıyorum her gece sensizlikten,
Ne uykularım kaçıyor yitirilmiş düşlerim yüzünden.
Bitti aslında, yoruldum direnmekten,
Ne ben bekliyorum artık beni sevmeni,
Ne de sen.

Bitti... Hiç başlamamış gibi.
Zaten hiç başlamamış bir hikayeydi,
Sen bende bittin, ben sende,
Bitti aslında,
Farkında değiliz...

KınıX \ SiBiNo

Dünyanın En Sevimli (!) ve En Zararlı Virüsü (I Love You)

2010-03-03T01:11:00.000+02:00

Bir virüs düşünün, size içinde "I love you" yazısının tekrarlandığı bir mektup bırakan bir virüs olsun. Ne kadar sevimli geliyor kulağa. Bu virüs ne kadar zarar verebilir ki bilgisayarınıza? Ben söyleyeyim; şu ana kadar dünya çapında 15 miliyar dolarlık zarara sebep olarak dünyanın en büyük maddi kayıp yaşatan 3. virüsü olma ünvanına sahip. Ayrıca 45 miliyon kullanıcıya "I love you." demiş bu ayran gönüllü virüsümüz dünyanın en hızlı yayılmış virüsü ünvanını da taşımakta.

Aşk mektubu şeklinde elinize gelen bir e-mail ardından bir bakmışsınız ki tüm mail listenize aynı mail ulaşmış (sizin adresinizden değil ama), mIrc kullanıyorsanız o an bulunduğunuz serverdeki herkese gönderilmiş ve hepsinin bilgisayarına kendini defalarca kopyalamış.

Hala kim tarafından yaratıldığı bulunamayan virüsü ne bir anti virüs programı silebiliyordu, ne de format. Nasıl olduğunu bilmiyorum ama bir arkadaşın bilgisayarına bulaşmştı ve 20 çeşit format denememize rağmen silememiştik. Harddiski çöpe atarak bu sevgi pıtırcığı virüsten kurtulmuştuk.

Temel kod yapısının içinde I love you dışında "I hate go to school" gibi bir cümle de barındırıyor bu virüs, ama bunu normal kullanıcılar göremiyor. Bu kodların bulunduğu maili açtığınızda virüsün ilk yaptığı şey kendisini onlarca klasöre kopyalayıp yerini sağlamlaştırmak. Ardından önce regedit'i kafasına göre düzenleyip bilgisayarı kendi konforuna göre ayarlıyor. Son aşama olarak da WIN-BUGSFIX.EXE diye bir dosyayı indirmeye başlıyor bilgisayarınıza. Bu dosya sayesinde biligsayarınızda girilecek her şifreye ulaşılabiliyor.

Garip ama yaratıcı bir virüs. Aslında sevgiye muhtaç bir bünyenin haykırışı gibi geliyor bana. :P

Her neyse; kısacası oldukça cins bir virüs. Görebildiğim için kendimi şanslı kabul ettiğim; kendi bilgisayarımda asla görmemeyi umduğum cici bir virüs.

KınıX

Öldür Beni

2010-03-03T00:37:00.000+02:00

Eğer dönebilirsen bir gün seni tanıdığım güne; öldür beni, ister bir hançerle, ister boğarak.

Öldür beni. O gün öldürmezsen, o günden sonraki her gün öleceğim ben. Her yeni gün yeniden doğup, her gece yine boğulacağım imkansızlığında.

Öldür beni. Tanımazsam seni, sevemem bu kadar. Sevmezsem, ölmem acı içinde seni her görüşümde. Bir kere öldürürsün seni tanımadan öldürürsen; eğer beceremezsen her yeni gün yeni bir çürüyüş peydahlanacak ruhumda. Her gece kesik rüyalarım toprağım olacak soğuk bedenime.

Öldür beni. Gözlerinde kaybolmadan önce öldür. Sonsuzluğunda kendimi yitirmeden öldürmezsen beni, her rüzgar esişinde bir parça daha uçuracak küllerimden. Her yağmur damlasında daha fazla ıslanacak gözlerim.

Öldür beni. Eğer dönebilirsen bir gün sana aşık olduğum o güne; acıma, öldür beni. Eğer öldüremezsen o gün, ölemeyeceğim bir daha. Her yeni gün yeni bir acı doğuracak kalbim, ellerim asla dokunamayacak ellerine. Gözlerimde kuruyacak göz yaşları, karanlıklar hapsedecek sana dair umutlarımı. Öldür beni, seni sevmeden önce öldür. Yoksa ölemeyeceğim bir daha; cehennemim olacak her doğan güneş, ve buz kesecek alevinde; farketmeyeceksin.

Öldür beni... Bir parçam sende kalmadan öldür; yoksa ne yaşamayı hatırlayacak gözlerim, ne ölmeyi. Sevmeden, uğrunda her saniye yeniden ölmeden; seni tanımadan önce öldür beni. Bir kere ölürsem, bir kere çekerim acını. Kalbimdeki yaralar kabuk tutmadan öldür beni... Seni sevmeden öldür.

KınıX \ SiBiNo

Anka Kuşu

2010-02-23T17:49:00.002+02:00

Her sönüşüm ardından yeni bir alevle doğuyorum. Ateşin yaktığı kadar yaşıyor, ateşin yaktığı kadar acıyorum.

Her gelişinde alevleniyorum sönmek üzere olan bir umut gibi, her gidişinde yeniden sönüyorum göz yaşlarımla. Her yanışım öncekinden daha acılı, her sönüşüm daha karanlık ve soğuk; sanki bir daha doğmayacakmış gibi.

Her gelişinde yeniden alev alıyorum ve her gidişinde yeniden sönüyorum göz yaşlarımla. Ama biliyorum; bu sönüşümde rüzgara karışacak küllerim, her bir parçam ayrılacak birbirinden. Ölüm olacak bu sönüş, biliyorum. Ölüm olacak bu gidişin, hissediyorum...

KınıX \ SiBiNo

Nedir Bu Aşk Dedikleri - 5

2010-02-20T00:40:00.001+02:00

Kimisi rüzgar olur sevdiğinin kanatlarında; uçurur. Kimisi bir tüy gibi tutunur sevdiğinin kanadına. Uçmak değildir marifet; bazen uçurmaktır, bazen uçana tutunmak.

Kimisi yağmur olur sevdiğinin toprağına, kimisi filizlenir sevdiğinin toprağında. Kimisi atar kendini yüksek uçurumdan damla damla; şelale gibi gürler, kimisi bir balık oldur sevdiğinin denizinde; sessizzce solur onda çözünen havayı. Ölmek değildir marifet; yaşamaktır onun için.

Kimisi Mecnun olur düşer çöllere, kimisi Ferhat olur deler dağları. Kimi de Kerem olur bazen; yanar Aslı'sı uğruna. Alev almak değil marifet; sönmektir onun nefesinde.

Marifet tanımlamak değil aşkı; tanımlatabilmek bazen. Tanımlatabilen kişi için yaşamak, gülümsemelerini ona armağan edebilmektir aşk... Mecnun olmaktır bazen, bazen Ferhat olmak. Bazen de Kerem olup Aslı uğrunda yanmak...

KınıX \ Izar

Bazen Çok Özlüyorum Seni

2010-02-08T03:02:00.000+02:00

29 Ocak 2010

Bazen çok özlüyorum seni...
Bazen çok seviyorum...
Her gece unutuyorum ismini,
Her sabah yeniden aşık oluyorum.
Bazen kaybediyorum seni,
Bazen de kendimi...
Uykularım kaçıyor bazen,
Bazen kayboluyor uyanışlarım.
Bazen çok özlüyorum seni...
Bazen çok seviyorum...

Bazen hiç özlemiyorum seni...
Bazen hiç sevmiyorum...
Gözlerim yaşarıyor bazen,
Tutamıyorum kendimi...
Unuttum diyor dilim,
Gözlerim susmuyor...
Soruyorlar,
Susuyorum...

Ben susuyorum...
Sen susuyorsun...
Aşk susuyor...

Çık artık kafamın içinden...
Çık artık kalbimden...

Bazen çok seviyorum seni...
Bazen...
Bazen çok özlüyorum...

KınıX \ SiBiNo

Birisi Disk Birleştirme mi Dedi: Defraggler

2010-02-07T18:55:00.000+02:00

Bu aralar çok beğendiğim CCleaner programının yapımcılarından aynı kalitede bir program daha. Bilgisayarımızı temizledik, ama dosyaları birbirine yakınlaştırsak da gerekli dosyayı bulmak için tüm harddiski aramak için daha küçük bir bölümü arasak; daha mı hızlı yaparız işlerimizi? Gayet mantıklı değil mi?

Bu işi Windows'un kendi disk birleştiricisi zaten otomatik olarak yapıyor. Ama gelişigüzel... Başlat, Programlar, Donatılar, Sistem Araçları menüsündeki disk birleştiricisine girip zamanlamayı ya da otomatik birleştirmeyi kapatın; bu sizin ram tasarrufu yapmanızı sağlar. Ama diskimiz dağınık mı kalacak; hayır. Eskisinden bile daha güzel bir birleştirme için bu programı Piriform'un kendi sitesi'nden indirebilirsiniz.

Açtığınızda şöyle bir menü çıkacak karşınıza:

(Resmin büyük hali için resme tıklayın)

1 numaralı kısımda disklerinizi görebilirsiniz Programı ilk açtığınızda 2 numaralı kısım boş gözükebilir. Ama incele'ye bastığınızda diskinizdeki dosyaları göreceksiniz. Maviler sağlam dosyalar. Kırmızılar ise parçalanmış dosyalar. Koyu sarılar Sanal Bellek dosyaları, taşınamayan dosyalar yani. Ve küçük mor dosyalar da MFT alanı, onlar da taşınamıyor. Benim diskimdeki dosyalarda ufak parçalanmalar dışında gördüğünüz gibi bir dağınıklık yok. Ama büyük ihtimalle sizinki bu kadar bütünleşmiş olmayacak. İsterseniz dağılmış parçaların üstüne tıklayarak hangi dosyanın parçalandığını görebilirsiniz. İstersniz tüm diski değil de sadece istediğiniz bir parçalanmış dosyayı birleştirebilirsiniz. (mesela bir oyunun dosyalarını birleştirip oyundaki takılmaları azaltabilirsiniz. 4 numaralı bölüm ise disk bilgisi; boş alanı falan görebileceğiniz bir yer.

Peki neye yarar disk birleştirme. Ufak çapta bilgisayar hızlanmasına ek olarak bazı oyunlardaki ve programlarda daha az takılma olmasını sağlayablirsiniz.

Denemesi bedava. Umarım beğenirsiniz. Soru ve sorunlar olursa cevaplamak için buralardayım.

KınıX

Bilgisayarınızdaki Çöplükten Kurtulun: CCleaner

2010-02-07T18:32:00.000+02:00

Bilgisayarınıza programlar yükleyip siliyorsunuz, dosyaları bir klasörden diğerine taşıyorsunuz, internette dolaşıyorsunuz... Peki yaptığınız her işlemde bilgisayarınızda atık dosyalar kaldığını biliyor musunuz?

Bu atıklar bilgisayarınızı çöplüğe çevirir ve bu da bilgisayarınızı yavaşlatır. Gereksiz eşyalarla dolu dağınık bir odada gerekli eşyayı daha geç bulmaz mısınız? Eee aynı şey PC için de geçeli, daha geç bulursa gerekli dosyayı; daha çok bekletir sizi.

Peki bu çöplükten kurtulmanın yolu ne? Çoğunuzun bildiği bir yöntem; disk temizleme. Ama Windowsun dahili disk temizlemesini kullanmanızı tavsiye etmem, çok da işlevli değil. Ama CCleaner programı ise mükemmel ötesi imkanlar sunuyor size. Bunları açıklamadan önce şunu açıklığa kavuşturayım: "Disk temizlersem gerekli dosyalarım da silinir.", "Oyunlarımda sorun çıkar.", "Resimlerim kaybolur, mp3lerim silinir." gibi şeyler tamamen yanlıştır. Disk temizleme tamamen zararsızdır. Eğer CCleaner kullanmak istiyorsanız daha verimli bir temizlik için vereceğim iki üç kısa açıklamaya göz atın derim.

İlk olarak nerden indirebiliriz kısmını anlatayım. Ücretsiz bu programı Piriform'un kendi sitesinden indirebilir ve kolay bir kurulumun ardından kullanmaya başlayabilirsiniz.

Cleaner ekranında bir menü çıkıyor karşımıza programı açar açmaz. Neyi silip neyi silmek istemediğimizi seçebileceğimiz bir menü. Aşağıdaki açıkladığım seçenekler dışındakileri değiştirmenize gerek yoktur; ama aşağıda açıklayacaklarımı isteğinize göre düzenleyin. Eğer verdiğim seçenekler Windows sekmesinde yoksa aynı penceredeki uygulamalar sekmesine de olabilir.

Internet Explorer, Firefox/Mozilla ya da Opera menüsü:
Bu tarayıcılardan hangisini kullanıyorsanız o menü altındaki hiç bir seçeneğin seçili olmadığından emin olun. Örneğin ben Firefox 3.5 kullanıyorum; Firefox/Mozilla menüsü altındaki hiçbir seçenek seçili değil. Çünkü seçili olan seçenekler; internet geçmişinizi ya da tarayıcınızda kayıtlı olan şifrelerinizin silinmesine sebep olabilir. (olmaya da bilir, ama biz işimizi sağlama alalım)

Sistem ---> Çöp Kutusunu Boşalt:
Çöp kutusuz çok sıkıntıya sebep olmasa da birikmiş dosyalardan kurtulmak için bu seçeneği seçtiğinize emin olun.

Sistem ---> Windows Çetele Dosyaları:
İşin içinde Windows ismi geçince bazı insanlar silmekten korkuyor ama bu seçeneği seçmenizin de hiç bir zararı yoktur.

Sistem ---> Windows Hata Raporu:
Aynı şekilde seçmenizde hiç bir sakınca yoktur, hatta seçmenizi tavsiye ederim.

Gelişmiş ---> Boş Alanı Temizle:
Bilgisayarınızdan sildiğiniz dosyalar asla tam olarak silinmez. Veri kurtarma yazılımları ile kurtarılabilecek bir şekilde kalıntıları kalır. Bu kalıntıları siz görmeseniz de üstüne yeni dosyalar yazılana kadar onlar orada kalır. Bu seçeneği seçerseniz bu kalıntıları silmiş olursunuz. Ama bu seçeneği seçtğinizde normalde 10-15 saniye sürecek temizlik işleminiz birden 25-30 dakikaya çıkablir. (harddisk hızınız ve büyüklüğünüze bağlı) Bu nedenle her zaman seçmeyin bu seçeneği, ama ilk kullandığınızda seçmenizi tavsiye ediyorum.

Ayrıca Uygulamalar sekmesinde internet tarayıcınız dışında tüm programların da seçili olduğundan emin olun. Kesinlikle zararsızdır.

Temizliğe başla diyoruz ve tertemiz PC'mizi karşımızda buluyoruz.

Evet dosya temizliği bitti. Bir de soldaki menüde Kayıt Defteri seçeneği var; burda da tarayıp regedit'de var olan ufak sorunları çözebilirsiniz. Ya da araçlardan silmek istediğiniz ama silinmyen programları silebilir, bilgisayarınız açıldığında açılan dosyaları değiştirebilirsiniz.

Sorularınız olursa seve seve cevaplandırmaya hazırım. :)

KınıX

Bir Fincan Aşk

2010-02-02T02:18:00.003+02:00

"Bir çift kahverengi göz görüyorum dedi; sanki fincanda kahverenginden farklı bir renk varmış gibi. Bir de gülümseme görüyorum de; ve tonlarca göz yaşı..."

(...)
Sevmezdi belki, ben de bağımlısı değildim; ama severek yudumluyorduk ufak fincanlarımızdan kahvelerimizi. Köpüğü bol, tadı güzel bir kahveydi; ama içilişini zevkli kılan şey onla karşılıklı içmekti.

Telvenin acı tadını damağımda hissettiğimde o fincanını sallıyordu anlamsızca. Gören 40 yılın falcısı sanardı, öyle bir duruş. Saç telleri arasından süzülen güneş ışıklarını yok sayıp gözlerine baktım; o şirin gülümsemeyi gördüm: "Kapatmıyor musun fincanını?"

Fal bakmaktan anlamadığını o da biliyordu. Belki basit bir oyun olacaktı bizim için, belki zamanın geçmesi için sıkıcı bir aktivite. Düşünmeden kapadım ve bekledik. Soğuması lazımmış fincanın; zaman geçmezse bazı şeyler tutmazmış. Öyle aceleye gelen hiç bir iş olmaz zaten dedi, bazı şeyler zamanla tamamlanır dedi. Zaman, ne bela bir şeymiş. Her şeyin altından çıkmasa olmuyor sanki. Bekledik bir kaç dakika ve açıp bakmaya başladı falıma.

Fala inanma, falsız da kalma derler. Ama öyle karmaşık ki aklım, öyle kaybolmuşum ki bu hayat labirentinde; saçma bir kahve falı bile yolumu belirleyebilir belki. Bu yüzden korkarak dinledim falımı, kafamı daha fazla karışıtmasından; hatta beni gitmemem gereken bir yola yönlendirmesinden korkarak...

(...)
Kırk yıllık falcıymışçasına inceledi fincanımı. Bir kuş var dedi, bir kanadı kırılmış. Uçmak istiyor, uçamıyor; susmak istiyor, susamıyor. Kaybetmiş yolunu. Yorulmuş, susamış, korkmuş.

Bir kelimesinden bile mantıklı bir anlam çıkartamadan dinledim. Gülümseyerek ben usta falcı değilim sonuçta dercesine baktı bana. Bir çift kahverengi göz görüyorum dedi; sanki fincanda kahverenginden farklı bir renk varmış gibi. Bir de gülümseme görüyorum dedi; ve tonlarca göz yaşı... Bir kuş daha gördü ardından, kanadında diğer kuşun acıları. Vazgeçmiş uçmaktan; yorulmuş, susmuş, usanmış...

(...)
Fincana baktım sessizce. Kuşları aradım, bulamadım. O bir çift kahverengi gözü gördüm ve sıcacık bir gülümseme. O kadar kaybolmuştum ki şu rengarenk dünyada, tek renkten oluşan fincandan bile bana yol göstermesini bekliyordum. Yolumu bulmaktan aciz, belki de hiç bir şey yapamadan öylece bekleyecektim.

Hesabı ödedik ve kalktık. Giderken döndü bana "Ya kuşlar ne olacak?" dedi gülerek. Acı bir gülümsemeyle cevap verdim: "Ölecekler." Eminim beklediği cevap değildi bu, yüzündeki ifadeden ne kadar şaşırdığını anlayabiliyordum. Uçmadan yaşayamaz kuşlar, kanatları kaldıramaz kaybolmuş acıları. Yaşayamaz o kuşlar dedim; biri diğerine yol göstermezse yaşayamaz.

"Peki ya o kahverengi gözler?" dedi. Fincanı düşündüm, hayat kahverengi bir kahve telvesinden ibaret olsa belki daha kolay bulurdum ne yapmam gerektiğini; zaten her falda çıkmaz mı uzaklara giden bir yol? Peki ya o kahverengi gözler? Peki ya o sıcacık gülümseme ve tonlarca göz yaşı?

Gözlerimden bir kaç damla yaş aktı... Ve cevapladım yine aynı acı gülümseme ile: "Biri diğerine yol göstermezse yaşayamaz."

KınıX \ SiBeG

64-bit Teknolojisi (2)

2010-02-01T13:34:00.006+02:00

Bir önceki yazımda 64-bitin anlamını ve faydalarını anlatmıştım. Şimdi gelelim programsal olarak 64-bitin farkına. Normal şartlar altında 32-bitlik program ve driverlar 64-bitlik işletim sisteminde, 64-bitlik program ve driverlar da 32-bitlik işletim sisteminde çalışmaz. Ama sağolsun Windows bizi düşünmüş ve 64-bitlik işletim sistemleri için bir emülatör üretmiş. 32-bitlik programları da bu sayede çalıştırabiliyoruz. Ama aksi durum söz konusu değil; yani 32-bitlik bir işletim sistemi varsa 32-bitlik veri yolunuzla onu çalıştırabilirsiniz ve asla bir 64-bitlik programı çalıştıramazsınız.

Bahsettiğim emülatör sayesinde 32-bitlik programları da çalıştırabiliyoruz. Ama daha verimli kullanmak için varsa o programın 64 bitlik sürümünü kurmak daha mantıklı. Zaten driver konusunda sıkıntı çıkacağını sanmıyorum. Çünkü son 3-4 yıldır çıkan neredeyse tüm donanımların 64 bitlik driverları da mevcut ve kurarken kendi otomatik olarak 32 bit mi 64 bit mi kurması gerektiğini anlıyor. Bu yüzden kafa yormanıza gerek kalmıyor. Ama aynı şey programlar için geçerli değil. Bir programın 32 bit mi 64 bit mi olduğuna bizim bakmamız gerekiyor. Peki bilgisayarımıza kurduğumuz bir programın 64 bit olup olmadığını nasıl anlarız. Çok kolay; görev yöneticisine girerek. XP'de Ctrl+Alt+Delete kombinasyonu ile açılan, Vista ve Win7'de Ctrl+Shift+Esc kombinasyonu ile açılan bu ekranda 32 bitlik programların yanında *32 göreceksiniz. Örneğin kendi görev yöneticimi koyayım:

Gördüğünüz gibi Firefox ve AIMP2 programlarım ve Hotkey driverim 32 bitlik. En çok kullandığım 2 programın 64 bitlik sürümünün olmaması can sıkıcı olsa da umutla x64 sürümlerini bekliyorum onların da. Peki şu an en çok kullanılan programlardan hangilerinin 64 bitlik sürümleri var:

Internet Explorer 8 ve sonrası sürümler
Firefox 4.0 (henüz beta)
Windows Media Player 12 (Altyazı sorunu için Codec yüklenmeli)
KM Player
WinRAR
Daemon Tools
Alcohol 120%
Win ZIP
Avast 4.8
AdAware 8.1
AVG Internet Security 9.0
Kaspersky Internet Security 2010

Şimdilik bu kadar. Ne yazık ki çoğu kişinin kullandığı Firefox, Opera, MSN Messenger gibi programların hala 64-bitlik sürümleri yok. Gerçi bunun bir eksikliğini hissetmiyorsunuz. Ama neden daha hızlı ve uyumlu bir bilgisayarımız olmasın ki diye de düşünmüyor değiliz. Umuyorum ki diğer tüm programlar da en kısa sürede 64-bitlik sürümlerini çıkartırlar ve tüm verimliliği alabliriz bilgisayarımızdan.

KınıX

Serinin tüm yazıları için: 64-bit Teknolojisi

64-bit Teknolojisi

2010-02-01T13:09:00.003+02:00

Belki çoğu bilgisayar kullanısının bilmediği; bilmeyenlerin çoğunun da umrunda olmayan bir konu bu. Ama 2 aydır kullandığım bu özelliği artı ve eksileriyle anlatasım geldi. (Blog benim değil mi, canım ne isterse onu anlatıım :P ) Belki kullanmak isteyen çıkar, belki meraklı bir bünyenin merağını gideririm falan diye düşündüm. Neyse uzatmadana başlayayım.

Her şeyden önce; nedir bu 64-bit dediğimiz olay?
Eğer işlemciniz 64-bitlik bir işlemciyse 32-bitlik işletim sistemleri ve 32-bitlik programlarla işlemcinizden alacağınız performansı azatıyorsunuz. Peki diyelim ki işlemcimizin 64-bitlik olduğunu öğrendik (nasıl öğrenildiğini hiç hatırlamıyorum), 64-bitlik bir işletim sistemi kurarsak ne gibi yararları olur?

En başta ram kullanımı farkı oluşur. 32 bitlik işletim sistemleri en fazla 4gb rami görebilir (XP'nin bazı sürümlerinde 3'tür bu sınır). Ama 64bitlik işletim sisteminde 128gb'ye kadar çıkıyor bu sınır. Ha diyeceksiniz ki "Kardeşim benim zaten 4gb ramim var, onu yüklesem ne farkedecek.", söyleyeyim; farketmeyecek. :D Ama tek fark ram limiti değil tabi ki.

Diğer bir fark DEP. Windows'un ne işe yaradığını çözemediğim bu işlemci sadece 64-bitlik işletim sistemlerinde programlara etkiyebiliyor. Kötü amaçlı kodlara karşı veri yürütme engellemesi sağlıyor bu işlem; ama olup olmaması ne farkeder, bilmiyorum. Ama elbet bir işe yarıyordur. :D

PatchGuard'da 32-bitlik işletim sistemlerinde çalışmayan bir Windows özelliği. İmzasıs sürücülerin Kernel'e (donanım bilgi merkezi; ya da onun gibi bir şey) bağlanmasını engelleyen bu özelliği kullanmak için de 64-bitlik bir işletim sistemine ihtiyaç duyuyoruz.

Eee, bu anlattıklarımı hiç anlamadınız ya da hiç ilginizi çekmedi mi? Şöyle söyleyeyim bir de, 2 şeritli bir yoldan mı trafik daha hızlı akar; yoksa 4 şeritlik mi? İşte bu fark biraz da 32-bitle 64-bit arasındaki farka benziyor.

Bizim işletim sistemimiz 32-bit mi 64-bit mi diyeceksiniz, hemen açıklayayım. Eğer bilgisayarı aldığınızda gelen işletim sistemini kullanıyorsanız büyük ihtimalle 32-bitliktir. Çünkü hiçbir firma görmedim alınan PC yanında 64-bitlik işletim sistemi veren. Ama yine de emin olmak istiyorsanız Bilgisayar'a sağ tıklayıp özellikler diyin. Benimki Windows7 olduğundan şöyle bir ekran çıkıyor ve görebiliyorum. Ama diğer işletim sistemlerinde de buradan öğreniliyor mu, bilmiyorum.

Eğer o kısımda 32-bit Operating System (ya da eğer Türkçe'yse 32-bitlik işletim sistemi) yazıyorsa işlemcinizin 64-bitlik olup olmadığını bir şekilde öğrenin ve 64-bitlikse hemen bir 64-bitlik işletim sistemi kurun derim.

Şimdilik bu kadar. Ama en kısa sürede 64-bit ile ilgili bir yazım daha gelecek. Takipte kalın.

KınıX

Serinin tüm yazıları için: 64-bit Teknolojisi

Ne Sevmediğindendir Ne Sevdiğinden

2010-01-31T14:16:00.000+02:00

An gelir, daha fazla acımaz yüreğin,
Ne sevmediğindendir,
Ne sevdiğinden...
Bir sabah uyandığında düşmezse o aklına,
Hem sevmediğindendir,
Hem sevdiğinden...

Bir gece biter onla dolu rüyaların,
Ayanaları terkeder onun gözleri,
Bir sabah unutursan onun adını,
Ne sevmediğindendir,
Ne sevdiğinden...

Göz yaşların kurursa bir çöl gibi,
Şarkılar yitirirse anlamını artık,
Bir gün atmazsa kalbin,
Soluyamazsan havayı,
Hem sevmediğindendir,
Hem sevdiğinden...

KınıX \ Izar

Belgisiz Zamir

2010-01-28T13:55:00.000+02:00

Sen'ler vardır.
Tek kişi anlatır. Sadece 'sen' olarak kalır hep. Ne bir isim bulur kendine, ne bir yükleme ait olur.

Sen'ler vardır.
Aynada görülenden fazlasıdır. Bir ismi bile olmaz bazen; ama fazlasını saklar kendi 'ben'liğinde.

Sen'ler vardır.
Adı sığmaz dudaklara. Bazen uzaktır, bazen yakın. Bazen hatırlanandır, bazen hatırlatılan. Sen'ler vardır... İsmi günahlar kadar acı, hayali ateşler kadar yakıcı.

Sen'ler vardır.
İsimsiz şiirlerin satırlarına düşer. Sen'ler vardır; yüreklere saklar gerçek ismini. Öyle bir saklanır ki; kimse bilmez kimliğini.

KınıX

Diskriminant = 35 (İnsomnia)

2010-01-27T02:34:00.007+02:00

"Ne kadar az uyursan, o kadar çok rüya görürsün..."

Uykusuz gecelerle başlamıştı her şey...
Sabahları şiddetli bir baş ağrısı ile uyanıp kanlanmış gözlerimi görürdüm aynada. Beynim sanki parçalara ayrılmışçasına bir acı hissederdim. Uykumu alamayışımdan sanardım; kim 3-4 saat uyku ile dinç başlayabilirdi ki güne?

Daha fazla rüya görmeye başladım zamanla; tabi ki daha fazla da kabus. Her gece daha fazlası, ve daha da fazlası. Kısacık uykumda yer kalmayana dek devam etti ve birbirine karışmaya başladı rüyalar ve kabuslar. Zamanla farkettim kabuslarıma aşık olaran rüyalarımı. Beyazın siyaha, ışığın karanlığa aşkı gibi; ama bu daha farklı. Daha az uyumaya başladım zamanla. Ne kadar az uyursan o kadar çok rüya görürsün... Daha fazlasına yer kalmayana kadar sıkıştı rüyalar ve kabuslar uykusuz gecelerime.

Ve bir gece pes etti rüyalarım. Kabusun savaş verdiği uykularda, yanlış bir aşktı rüyanınki. Uyumamı sağlayan belki de tek şey uçup gitti beynimden yavaşça. Aşkını hissettim o an; uykuya olan hasretimi hissettim. Asla görülemeyecek rüyaları hissettim.

Rüya için bir aşktı uyku... Kabus içinse bir savaş. Gecenin karanlığına karıştı rüyalarım; ve daha az uyudum ben her gece... Uykusuz gözlerimde her sabah gördüğüm kanlar birer güldü belki de mezarında rüyalarımın. Kaybedilmiş bir savaş için uyuyorum her gece. Her gece daha az uyuyorum. Ne kadar az uyursan, o kadar çok rüya görürsün... Ve tabi ki; daha çok da kabus...

KınıX \ F.V.

Serinin tüm yazıları için: Diskriminant

38 Beden Muhasebeci Aranıyor

2010-01-26T20:31:00.000+02:00

38 beden bayan muhasebeci aranıyor...

Ben aramıyorum tabi ki; bir gazete ilanında gördüm ablama iş ararken. Eskiden ETA ya da MS Office gibi programları bilen veya deneyimli eleman arardı şirketler. Şimdi bedene göre, saç rengine falan göre seçiliyor. Yok artık! Tabi ona göre seçilen eleman da ona göre iş yapacaktır büyük ihtimalle; bilmem.

Aslında bu konuda yazılacak çok da şey yok; sadece gördüğüm bu garip ilanı sizinle paylaşmak istedim. 38 beden olan bayanlardan bu işte çalışmak isteyen varsa yarın gazete ilanlarına göz atsın. :P

Ama pek hayırlı bir iş gibi gelmedi bana; benden uyarması.

KınıX

Başka Bir Aşk Hikayesi

2010-01-25T02:53:00.001+02:00

Adını bilmezdim, anlattığı hikayeler kadar tanırdım onu. Bazen Ayşe olur sevdiğinin adı, bazen Merve. Her gün farklı bir isimle dinlerdim aynı hikayeyi. Bazen İzmir'de geçer, bazen Rize'de. Güneşli bir günde elini tutuşu da aynı hikayedir aslında, yağmurlu bir sahil yürüyüşü de. Her gün farklı bir ismi sayıklar, ama her hikayede aynı gözler. Selma'sının da saç rengi aynı, Gözde'sinin de. Her gün farklı bir hikaye anlatır; ama hergün aynı damlalar akar gözünden. Her hikaye farklı başlar, her hikayede başka bir isim. Ama hepsinin sonu aynıdır; çoğunu anlatamaz ağlamaktan.

Sevemem der, severim de O'nun gibi sevemem. Adı değişir her hikayemde, her hikayemde farklı bir olay... Başkasının elini tutarım her hikayemde, ama gözleri O'nun gözüdür hep. Yağan yağmurda kimle yürürsem yürüyeyim, aslında O'nun saçları ıslanır her düşen damlada. Sevemem der, severim de O'nun gibi sevemem.

Ve biter o günün hikayesi. Başka bir gün, başka bir hikaye... Başka bir isim ve başka anılar. Ama aynı gözler, aynı gülümseme ve aynı aşk... Her hikaye bambaşka, ama hepsinde aynı göz yaşı. Sevemez... Sever de, O'nun gibi sevemez ki...

KınıX \ Izar

Sözlüğün Bittiği Yere Geldin

2010-01-21T17:05:00.000+02:00

21 Ocak 2010 tarihinde internetin en kalitesiz sitelerinde bile görülemeyecek bir reklam rezaleti yaşandı. Hem de Türkiye'nin en iyi üç interaktif sözlüğünden biri olan Uludağ Sözlük'te.

Sözlük tam 1 saat boyunca erişime kapandı ve sözlüğe girmeye çalışanlar aşağıdaki resimle karşılaştılar:
[ Resmi Görmek İçin Tıklayınız ]

Yazarlar neye uğradığını bile anlamadan bu uyarıyla karşılaştı ve Zall (Uludağ Sözlüğün kurucusu) büyük ihtimalle bir çok yazar tarafından sevgi ile anıldı. Para için yazarlara hayvan muammelesi yapıldığı, seviyenin bu kadar düşürüldüğü bir an daha yoktur belki de sözlükte.

Ve 1 saat dolduğunda gelişmeler bölümünde Zall'ın şu açıklaması vardı:

arkadaşlar,

abartılı bir reklam olduğunun farkındayız. ancak bildiğimiz gibi haiti'deki deprem sebebi ile sözlük içinde bir kampanya yapamamıştık. nasıl bir şey yapabiliriz derken aklımıza bu kampanya geldi. bu kampanyadan aldığımız bütün miktarı uludağ sözlük yazarları adına kızılay üzerinden haiti'teki deprem mağdurlarına bağışlıyoruz.
uludağ sözlük'ü kapatmaya teknik aksaklıklar dışında kimsenin gücü yetmez ama ortada üzücü bir durum olunca ve depremin nasıl bişey olduğunu iyi bilen kişiler olarak böyle riski bir işe giriştik. umarım uludağ sözlük yazarları olarak bu yardımımız gerekli yerine ulaşır.

yatırdığımıza dair makbuz gönderildikten sonra yayınlanacaktır.

edit: elbette reklam kampanyanın ilk hali 1 ay önce geldiğinde deprem yoktu. ve o zamanki halini reddetmiştik. sonradan farklı versiyonları ile teklifler geldi onları da reddettik. ancak teklif sıcakken üzerinde düşündüğümüz yardım kampanyası ile birleştirdik. bu da 2 gün önceye denk geliyor.

Para gerçekten Haiti'ye mi gidecek, yoksa sadece bir kıvırma açıklaması mı bu? Aynı konu ile ilgili başka bir sözlükte şu entry yazılmış, ben pek anlamam ama bunu yazan adamın yalan söylediğini de pek sanmıyorum:
[ Lafmacun ]

Ve bu açıklama öyle bir anda geldi ki, ister istemez "Lan şimdi yazarlar köpürmüştür, ne yapsak da seslerini kessek." tadı veriyor. Sanki ufaktan bir kıvırma çabası var, ama ne derece inanılır olduğu tartışılır.

Para gerçekten Haiti'ye gidecekse affedilebilir bir olay. Ama eğer bu durumdan ufacık bile kar sağlandıysa; Uludağ Sözlük logosuna tıklandığında çıkan "Sansüre hayır." ve benzeri sloganları kaldırsın Zall. Para için bile internet sitelerine erişimi engelliyebilen bir kişinin sitesinde böyle bir sloganın olması ne derece mantıklıdır bilmiyorum. Yazarlarını insan yerine koyan bir sözlük bu açıklamayı reklamdan önce yapardı bence; eğer gerçekten Haiti'ye bağış yapılacaksa da çoğu yazar bunu seve seve kabul ederdi. Ama yapılma metodu da, açıklama şekli de hem bu olayın üstünde kocaman soru işaretler, oluşturdu; hem de yazarlara verilen değerin azlığını gösterdi.

Uludağ Sözlük benim sebepsiz bağlandığım bir yerdi. Ama bu olay beni sözlükten oldukça soğuttu. O makbuzu görene dek de ısınabileceğimi sanmıyorum. Yazık oldu ama Zall. Reklamda da dediği gibi; sözlüğün bittiği yere geldik...

Düzenleme: Zall, şu an photoshopta makbuz hazırlıyorsan Haiti'den beter ol inşallah.

Düzenleme-2: Al bak hazırlamış sözlükten Pringles nickli yazar senin için makbuzu; sen uğraşma bir daha sahte makbuz hazırlamak için: [ Makbuz ]

1 gün sonra gelen düzenleme: [ Gerçek Makbuz ] Çok güzel, makbuzumuzu gördük. Ama ne reklamdan gelen geliri biliyoruz. Ne de makbuzdaki miktarı? Nerden bileyim orda 5 lira yazmadığını?

KınıX

Siyah Aslında Ne Renk

2010-01-21T02:25:00.001+02:00

Çok bir şey hatırlamıyorum küçüklüğümden, özellikle de ilk okulda öğrendiğim o saçma bilgilerden. Bir tek resim dersinde öğrendiğim ve o zamanlar çok anlamsız gelen bir bilgi var şu an aklımda o zamanlardan kalma. "Siyah ve beyaz bir renk değildir, hiçbir rengin olmama ya da tüm renklerin olma durumudur."

Siyah ve beyaz renk değilmiş. Şu öğretmenler neden hep böyle saçma şeyler söylemek zorunda ki?

Aslında yeni yeni anlıyorum, belki de doğrudur bu cümle bir parça. Siyah ve beyaz aslında içinde başka renkler barındırır hep. Mesela beyaz bir sayfa asla beyaz değildir bir ressama göre. Sadece saklanmış renkleri bulmak gereklidir kağıdın içinde. Ya da bir yazar kalemiyle kağıdı dürtmese içinde sakladığı o mavi mürekkepten cümleleri verir mi kağıt kendiliğinden. Beyaz sandığımız o kağıt aslında neler saklar içinde, ne renkler vardır da farketmeyiz. Ya da yıldızlar parladığında beyaz beyaz, hepsi aynı renkte mi ışık saçar; yoksa biz mi göremeyiz gerçek renklerini? İnsanları anlayamayışımız gibidir renkleri göremeyişimiz; gördüğümüzü sandığımız renkleri göremediğimiz için kalplerimiz kör belki de. Belki de aslında beyaz ya da siyahı sadece renk sandığımız için; kim bilir?

Ya da siyah... Beyaz gibi değil midir aslında, hatta beyazdan bile öte. Karanlık bir odada neler saklı olduğunu nasıl anlayabiliriz ki? Ya da karanlık gökyüzündeki yıldızları görmezden gelip nasıl siyah olduğunu söyleyebiliriz ki karanlığın? Kurşun kalem sadece siyah mı yazar cümleleri? Ya kırmızı aşk cümleleri, ya yeşil umutlar, ya toz pembe hayaller? Siyahın ardına saklanan onlarca renk var ki aslında. Karanlık diyip de geçiştirdiğimiz bir çok gözün arkasında ne kadar renkli hayaller saklıdır aslında, ya da ne kadar renkli bakarlar dünyaya da biz sadece siyahını görebiliriz gözlerinin.

Siyah gözlerin ardında saklanmış renklerden biri işte bu yazı da. Bazen umut dolu bir renk olur siyah, bazen güneş gibi parlak bir sarı, bazen yeşeren umutlar kadar yeşil... Bazen beyazdan bile daha aydınlık olur siyah; görmesini bilene.

KınıX \ Izar

1. Geleneksel KınıX-Blog Ödülleri

2010-01-19T17:43:00.000+02:00

Sayın okurlar ve sayın adaylar. Öncelikle hepiniz 1. Geleneksel KınıX-Blog Ödül Töreni'ne hoşgeldiniz. :P

Geçen blog takip listemde yığınla blog olduğunu gördüm. Ve bunlardan bir çoğunu severek takip etmekteyim. Madem öyle, en beğendiğim bloglara neden bir şekilde teşekkür etmeyeyim ki dedim. Ve ben de iki adet blogun yazarı olarak biliyorum ki; beğenildiğini bilmek en güzel teşekkürdür.

Bu sebeple Geleneksel KınıX-Blog ödül töreninin ilkini yapmak istedim. Bu ödülü alan blog yazarlarının bazılarını tanımıyorum bile, tanıdıklarımın çoğunun yüzünü bile görmedim. Ama önemli olan verdikleri emeğin gerçekten takip edilmeye değer olması.

Uzatmadan ödüllere başlıyorum. Her şeyden önce sponsor reklamımızı yapalım. :P
Bir Delinin Seyir Defteri isimli diğer bloguma da göz atın, belki hoşunuza giden bir şeyler olur falan filan işte. :P

Tamam. Ödüllere başlayabiliriz artık.

En Güzel Çok Yazarlı Blog Ödülü: Ütopya
Burda demek istediğim birden fazla yazardan oluşan bloglar ki bence bunun en güzel örneği Lavinya Öz.'ün açtığı Ütopya. Timeless, Canerator, yusufener, GoGoBaBa, halen ve Lavinya Öz.'ün yarattığı renklilikle bize farklı bir tat veren bu blogu tebrik ediyorum ve ödülü alması için kurucu Lavinya Öz.'ü sahneye davet ediyorum. :P

En Karamsar Blog Ödülü: Ruhsal Otopsi
Mutluyken bu bloga girsem tüm yaşam enerjimi emer, öyle böyle değil. Ama her yeni eklenen şiiri severek okuyorum ve yazarına bize böyle güzel bir blog sunduğu için teşekkür ediyorum. :)

Kendi Dünyasında Okuyucularına En Çok Yer Açan Blog Ödülü: Turuncu Bir Dünya
İsmi çok uzun oldu ödülün. Ama hala demek istediğimi aktaramadım gibi bir his var içimde. Öyle bir blog ki bu; o turuncu dünyasını bizimle paylaşan bir kişinin klavyesinden çıkıyor. Ve sadece turuncudan oluşan bir blog olmasına rağmen her rengi hissettirebiliyor size; öyle bir blog işte. Yazarı olan Ezgi'yi (kendini şahsen tanımam, blog profilinden gördüm ismini :D ) ödülünü alması için alkışlarla sahneye davet ediyorum.

En Göz Yaşlarıyla Islanmış Blog Ödülü: Sessiz Hayaller
Umutsuzluk, mutsuzluk ve karanlık konusunda aklıma ilk gelen blog. Kısa sürede bloga bulaşmış göz yaşlarının kuruyacağını umuyorum ve bir dahaki sefer en gülümseyen blog ödülü tarzında bir şey almasını umuyorum ve ödülünü alması için Ne ki Bu'yu sahneye davet ediyorum.

En Ümraniye Çöplüğü Tadında Blog: Uzun Hikaye
Bu blogun sloganı olan "Ümraniye Çöplüğü tadında bir blog" özelliğini bu blogdan sonra hakeden ilk blog sanırım. Kendi sloganındaki gibi; ne alırsan bi milyon'cu gibi bir blog... Fazla söze gerek yok, gerçekten gözümün üstünde olduğu ve yeni yazılarını merakla beklediğim bloglar arasında üst sıralarda olan bu bloga layık gördüğüm ödülü alması için blog sahibi Çado'yu sahneye davet ediyorum.

En "Ne Yazsam Okuturum" Blogu: Tuşların Tıkırtısı
Özellikle Twitter'dan seçmece ve Google Analytics çiçeklerim gibi yazılarıyla çok hoş çalışmalar ortaya koyan, ne yazsa insanı sıkmadan okuttura bilen bir yazarın eseri bu blog. Girip takip etmenizi önereceğim bir diğer blog işte. Her telden konuya el atan, her notadan bir parça çalan bu blogun ödülünü alması için yazarı Finduilas'ı sahneye davet ediyorum.

Bir Tutam Aşk, Bir Tutam Gündemden Oluşan En Lezzetli Blog Ödülü: Doğmadan Ölmüş Aşklar Mezarlığı
Daha uygun bir isim bulamadım bu ödüle. Ama isim gayet açıklayıcı bence. Ödülü alması için sahneye Mr.Lonely'i davet ediyorum. :D

Tüm ödül alan yazarları tebrik ediyorum, bu ödül emeklerinize layık olmasa da en azından küçük bir teşekkür olsun benden size. Bu güzel blogları bize sunduğunuz için teşekkürler.

KınıX

İstanbul not Constantinople

2010-01-19T00:42:00.000+02:00

Buradaki Simpsons & Türkler konumda belirttiğim ikinci videonun sonundaki mükemmel şarkıyı sizinle paylaşmak istiyorum.

They Might Be Giants isimli bir grubun İstanbul Not Constantinople şarkısı. Sözleri ve müziği ile mükemmel bir şarkı ve yurt dışında çok meşhur olmasına rağmen biz bilmiyoruz bu şarkıyı.

Orjinali The Four Lads isimli grup tarafından 1953'te bestelenmiş. Ama benim vereceğim videodaki They Might Be Giants covarı daha mükemmel. Ve altına da sözleri ve Türkçe çevirisini vereceğim. İyi dinlemeler. :)

İstanbul was Constantinople,
İstanbul, Konstantinapolis'ti,
Now it's İstanbul, not Constantinople.
Şimdi o İstanbul, Konstantinapolis değil.
Been a long time gone Constantinople.
Konstantinapolis gideli uzun zaman oldu.
Now it's Turkish delight on a moonlit night.
Şimdi o ay ışığında bir Türk lokumu.

Every girl in Constantinople
Konstantinapolis'teki her kız
Lives in İstanbul, not Constantinople.
İstanbul'da yaşıyor, Konstantinapolis'te değil.
So if you've got a date in Constantinople,
Bu yüzden eğer Konstantinapolis'te bir randevun varsa,
She'll be waiting in İstanbul.
Sevgilin seni İstanbul'da bekliyor olacak.

Even old New York
Eski New York bile
Was once new Amsterdam.
Eskiden yeni Amsterdam'dı.
Why they changed it i can't say.
Neden değiştirdiklerini söyleyemem.
People just liked it better that way.
Sadece, insanlar öyle istedi.

So take me back to Constantinople,
Konstantinapolis'i bana geri ver,
No, you can't go back to Constantinople.
Hayır, sen Konstantinapolis'i geri alamazsın.
Been a long time gone Constantinople.
Konstantinapolis gideli çok oldu.
Why did Constantinople get the works?
Neden Konstantinapolis bu işi aldı?
That's nobody's business but the Turks.
Bu Türkler'den başkasını ilgilendirmez.

KınıX

Simpsons ve Türkler

2010-01-19T00:16:00.000+02:00

Geçen amaçsızca youtube'de gezerken iki video buldum. Simpsons'ın eski bölümlerinde geçen iki Türk olgusu var.

Birincisi altta verdiğim video;
Hommer bir bilgisayar almış ve "Bu bilgisayar her şeyi bilir." diyor. Sonra soruyor. "What is the matter you'nun Türkçesi ne?"
Bilgisayar da geyet saçma bir aksanla da olsa; "Neyin var, derdin ne?" diyor. Hatta şöyle videoyu da izlemek isterseni gözatın:

Ve bir diğer video benim daha çok ilgimi çekti. Bir Türk gemisinde geçiyor. İki gram bile gelmeyen İngilizce'mle elimden geldiğince Türkçe'ye çevirmeye çalıştım. Hatalı bulan varsa yorumlarda belirtsin. (20 kere dinledim tam olarak anlamak için :D )

Lisa: Bak! "Kaçak Kamyon Yolu" Kurtulduk.

---

Homer: Tanrıya şükür, bir türk gemisi. Şimdi gidip onları alacağız.

Marge: Çocuklarım geminin içinde, geri dönün.

Kaptan: Ben çocuk falan görmüyorum. Ayrıca, biz Northern Exposure'ın 1. sezon DVD'lerini Kahramanmaraş'a götürmeliyiz. (Sanırım bir dizi o, ya da öyle bir şey)

Veletler: Bize yardım edin.
Homer: Çocuklarımızı geri verin sizi Kıbrıs'ı bölen barbarlar.
Kaptan: Sırf bu yüzden çocukları vermeyeceğim!
--- (Burada Homer ve kaptan arasında Hristiyanlarla ilgili bir şey konuşuluyor ama anlamadım.)
Marge: Bekle Kaptan! Bende fikrini değiştirebilecek bir şeyler var.
Kaptan: Ne gösteriyorsun bana? Çorba mı?
Marge: 300 kutu mantar çorbası. Eğer biraz erişte ve tuna balığını varsa ucuza koca bir tencere lezetli yemek yapabilirsin. (Burayı biraz sallamış olabilirim çevirirken. :D )
Kaptan: Sen zengin bir kadınsın. Lübnanlı or***uların giydiği tarzda rezil bir kıyafetin var. İskeleye dönün!
Marge: (...)
---
Homer: Marge, senin annelik içgüdün bir felaketi engelledi. Ve söz veriyorum, (neye söz verdiğini anlamadım :D )
Marge: Sadece para, aslında güzel bir dalıştı.
Homer: (...)
Türk elemanlardan biri: Dostum, karın çok gergin gözüküyordu. Biz de bu yüzden yemeğine biraz esrar kattık.
Marge: Hangisi daha önce gelir; kuş olan Turkey mi (Hindi anlamına geliyor), yoksa sizin Turkey mi? Bana söylemeyin, sadece düşünün.

(Ve ardından They Might Be Giants'ın mükemmel şarkısı ile bitiyor)

Kıbrısı bölen barbarlar kısmı hoş olmasa da, bu adamlar yeri geldiğinde Amerika'ya da küfrediyor. Neticede Homer bu, pek de ciddiye almamak lazım. :)

KınıX

Ben Bu Yazıyı Sana Yazdım - 32 (İsimsiz Sevdiğim)

2010-01-16T23:34:00.003+02:00

Sessizce yaklaştı anıların... Kesik kesik ve yaşanmamış rüyalar, kesik kesik uykular ve karanlık kabuslar... Bir mutluluk akardı gözlerinden, kalbindeki yaralar yanardı güneş değdikçe tenine. Bir yara bandı olsam karanlıkta kalırdı ruhun, güneş olsam yakardı yaralarını dokunuşum.

Ne bir resmin var elimde, ne bir isim dilimde. Bir uçurumun içinde düşerken çaresizce; ne bir kanat var elimde, ne bir su birikintisi yerde. Kayboldum senin kalbinde, ne bir çıkış var görünürde, ne farklı bir ihtimal. Korkak adımların bana yönelse, titrek sesinde bir ışıltı olur belki adım. Bir isim dudaklarıma düşse, aşkı anlatır belki bu defa masallarım. Ve tatlı bir rüyaya dalarız bu masal eşliğinde; deliksiz ve huzur dolu...

KınıX \ Izar

Serinin tüm yazıları için: Ben Bu Yazıyı Sana Yazdım

Seviyor

2010-01-16T00:49:00.001+02:00

Seviyor... Sevmiyor... Seviyor... Sevmiyor...

Papatya bile söylüyor işte, al kendin bak. Seviyor diyecek o ufacık çiçek bile, o bile biliyor işte. Yapraklarına anlattım seni her gün, say istersen... Seviyor diyecek papatyalar bile.

Bak gökyüzü bile biliyor, yağmur damlalarına sor inanmıyorsan. Sırılsıklam aşık oluşumu gizlemek için yağıyor sağanak, bana sarıl diye bilerek sert esiyor rüzgarlar. Bak bulutlar bile biliyor, seviyor diyor her gün; görmüyorsun.

Ellerime değiyor elin, heyecandan çekiyorum geri. Hissetmiyorsun belki sen, benim kalbim çıkıyor yerinden. Gözlerimin içi gülüyor yanındayken, sesim daha bir titriyor. Takılıp düşüyorum önüne, yürümeyi unutuyorum. Seviyorum demek istiyorum, beceremiyorum. Ne bir papatya kadar cesur, ne bulutlar kadar gürültülü çıkıyor sesim. İsmini söylüyorum, düğümleniyor o cümle ağzıma. Bak çocuklar bile söylüyor dalga geçer gibi, Uğur O'nu seviyor. Çocuklar bile anlıyor, bir sen anlamıyorsun.

KınıX \ Izar

Elin Boş Gelme 2010

2009-12-23T01:26:00.000+02:00

Şu mimleme denen olayı zerre kavrayamadım. Birisi bir şey yazıyor, adını veriyor; sen da o konu hakkında bir şey yazıp başkalarının adını veriyorsun falan. Ne bileyim; karmaşık geliyor şahsen. :D

Ama Lonely beni kendi blogunda mimlemiş. Ama bu yazıyı yazmamın asıl sebebi mimlenmiş olmam değil konsepti çok beğenmem.

Şu mimlendiğim yazı:
http://ozgurmanav.blogspot.com/2009/12/odul-almak-guzel-sey-2.html

Açıkçası ben bu yazının sonunda kimseyi mimlemeyeceğim. Çünkü hem mimlemenin mantığını kavrayamadım, hem de mimleyecek kimse gelmiyor aklıma (çok yalnızım lan :( ) :D

Neyse başlayalım şu 2010'dan ne istediğime. Şimdi...

0807881 numaralı biletime sağlam bir para çıksın. Ama büyük ikramiye çıkmasın; onun derdi çok olur şimdi.
Coca Cola yeni ürünü olan Damacana Kola'yı piyasaya sürsün, ayağımız alışsın diye de ucuza satsın.
Artık 1.sınıfa geçeyim. Lan bölümün ne diyenlere "Bilgisayar Mühendisi" derken utanıyorum. İngilizceden başka ders görmüyorum 1,5 senedir.
Bir Delinin Seyir Defteri isimli blogum günlük 3k falan hit alsın, biri beni keşfetsin de adam gibi bir blog açmam için sponsor olsun. Seo potansiyelim farkedilsin ve büyük bir firmada part time seo asistanı olarak işe gireyim.
Kar yağsın, kardanadam yapalım. Burnuna havuç takalım. Ya da havuç pahalıdır şimdi, kuru bir dal bulsak da olur.
Sergey Brin (Google'ın iki kurucusundan biri) bana "Sende bir potansiyel keşfettik, gel yarın işte başla." diye mail atsın. Ben de okulum yüzünden reddedeyim.
Bilgisayarımın ekran kartı kendi kendine evrim geçirsin de adam gibi oynayabileyim şu oyunları.
Hep kendime göre dilekler diledim; biraz çapı genişleteyim. Amerika, Filistin'e atom bombası atmaya çalışırken hedef şaşırsın, bomba İsrail'e düşsün ama patlamasın. Patlamasa da zaten 3.Dünya Savaşı çıkar, ekşın olur.
Esra Erol'a izdivaç programına katılan birisi Esra Erol'a talip olsun.
Gordon Freeman konuşsun. (Half-Life)
Bill Gates işlerin yoğunluğundan sıkılsın. Dükkanı satıp parasıyla ev alıp kiralarıyla adam gibi geçinsin. (Esinlenme: Umut Sarıkaya)
Milletvekilleri insafa gelsin, kendi maaşlarını asgari ücrete çekip memura, emekliye ve işçiye yüklü zam versin. Milletin inançlarını ya da siyasi görüşlerini sömürmekten vazgeçsin.
Bir Delinin Seyir Defteri'ndeki reklamlar 100 dolara ulaşsın da paramı alıp yiyeyim afiyetle.
Tayfun da arada bir bu bloga bir şeyler yazsın!!! (Kime diyorum, aloooo?) :D
Mozilla, Firefox4'ü denemem için ilk bana yollasın. Desin ki "5 senedir Firefox'tan vazgeçmedin. Her ortamda hırsla savundun bizi. Sanma ki emeklerin boşa gidecek, bak ilk kullanıcımız oldun."
Kaybolmayan kontör istiyoruz. Bir da bitmeyen akbil! (Onu geçtim, metrobüse gelen zam kalksa bile kardır. :D )
Turkcellinin gücü olan çekim gücü Yeditepe Üniversitesine de uğrasın bir ara.
Summer Glau bana evlenme teklif etsin, yaş farkından dolayı reddedeyim. O da bunalımlara girsin.
Katsayı problemi kalksın. 0.5 uç kullananların puanları 0.5le, 0.7 kullananlarınki 0.7 ile çarpılsın. (Esinlenme: Bir karikatürdü ama hangi dergi olduğunu çıkaramadım)
Al dedi, git dedi şarkısı ile meşhur olan Vildan albüm çıkartsın, rap alemi rapçi görsün.
Kurumuş çimen, kahve ve çikolata lekesine karşı açılan savaş sona ersin.
Death Note'un devamı çizilsin. L bir şekilde dirilsin, şöyle bi 10-15 bölüm bile keser beni. Hazır onu çizerlerken Code Geass'a da el atsınlar, bir kaç bölüm de ondan olsa fena olmaz.
Lost'un senaristleri 6. sezonda akıllardaki tüm soruları cevaplayacak bir senaryo yazamadıkları için sürekli sezon başlama tarihini ertelediklerini itiraf etsinler.
Akbil basınca pasonu göster, sen değilsin bu diye iki saat silik çıkılan bir resmi inceleyen tüm otobüs şoförleri istifa edip başka bi mesleğe geçme kararı alsınlar. Biz de rahat edelim onlar da.
Yahoo şerefsizlik yapmayı bırakıp siteme bir tane bot göndersin. Ne bu ayrımcılık lan. Bing bile en azından anasayfamı indexledi.
"Ne çok dileği varmış, okuyamam valla. Hiç uğraşamam." demeyip de bu yazıyı buraya kadar okuyan herkesin dilekleri kabul olsun.
Bir Delinin Seyir Defteri'nde sol şeritteki reklama tıklayan eller bol miktarda para görsün. :P
Birisi Yemekteyiz'e elinde bazukayla gelsin, yemeği beğenmeyince kaos yaratsın. Sonra da şiddet eğilmi yüzünden yarışma yasaklansın.
Ayrıca bir kaç dileğim daha var benim için çok büyük önem taşıyan. Ama bir kısmını yazmam saçma kaçar, bir kısmını da yazmak istemiyorum pek. Bazı şeyler de bende kalsın ama di mi? :P

İstedim

2009-12-22T02:03:00.001+02:00

Yıldızlardan sıkıldım bir gece. Güneş doğsun diye dua ettim yatağımdan kalkıp. Doğmadı güneş, isyan ettim karanlığa. Yıldızlara kustum kinimi, birer birer terkettiler beni. Ve uyudum karanlığın en çaresiz noktasında. Hiç doğmayan bir güneş gibi umutlarımı düşünerek daldım rüyalara.

Yağmur yağsın istedim, sırılsıklam ıslanmak ve titremek çaresizce. Bulutlara yalvardım ağlasınlar diye, tek damla düşmedi tenime. Kızdım bulutlara, ve bir rüzgar gibi uzaklaştırdım onları kendimden. Çekildim köşeme, ve gün doğumunu izledim yağmurdan umudumu kesip.

Meyve versin istedim portakal ağacım. Günler geçti, tek bir meyve vermedi bana. Nefret ettim o ağaçtan, taşladım ve kırdım bir kaç dalını. Yağmur başladı ansızın, açtım şemsiyemi ve eve yürüdüm yavaş yavaş. Yapraklarından yağmur damlaları süzülürken, vazgeçtim portakala dair ümitlerimden.

Çok sevdim birini. O da beni sevsin istedim. Ellerini tutmak istedim, cesaret edemedim. Seni seviyorum demeye yetmedi nefesim. Yanındayken bile dünyanın öbür ucundaymışçasına; dokunmak istedim, dokunamadım. Aşık oldum, o da bana aşık olsun istedim. Portakal ağacımın altına oturup seyrettim gamzelerini. Bir portakal gördüm ağacın en tepesinde, tırmandım ve kopardım dalından. Gülümsedim soyarken kabuklarını.
(...)

KınıX \ F.V.

İlham kaynağım (Madde 3):

Je m'appelle Elisabeth \ Yaşam İçin 13 Satır [Çok anlamlı]

Kola ile Ne İyi Gider

2009-12-22T00:57:00.000+02:00

Bugün pisboğazlığım üstümde. Cipsle başladım kola ile devam ediyorum. Şu an bir yandan da soldaki resimdekiyle aynı bardaktan (ama benimkisi yeşil) kolamı yudumlamaktayım.

Herkes şu yemeğin yanında şu içecek güzel gider der ya; benim için iş farklıdır. Kolanın yanında hangi yiyecek güzel gider diye bakarım ben olaya. Çünkü kola benim için ana besin maddesidir. Susuz yaşarım, etsiz yaşarım, ekmeksiz yaşarım ama kola olmazsa krize girerim. Öyle bir bağımlılık benimki. Tabi gelip size şu yemekle güzel gider diyemem, çünkü herkesin damak tadı ayrı. Ayrıca bir gurme olabilecek kadar sağlam bir dilim yok. Ama şöyle söyleyebilirim. Cips konusunda Kırmızı Alaturka (Doristos Alaturca Haşhaş&Domates) ve çikolata konusunda Nestle Damak kola'nın sevgilisi gibidir. Bu kadar uyumlu olabilir ya. Gerçi sevgililer bile arada tartışır, bunlarda o da yok. İçinde eriyor resmen, birbirleriyle bütünleşiyorlar. Zaten Nestle Damak, çikolata değil. O çikolataysa diğerleri çikolata değil. Bir çikolataya antep fıstığı bu kadar mı yakışabilir ya? Bunalıma birebir, lezzeti mükemmel bir çikolata. Ama fazla yiyince boğazı diğer çikolatalardan daha fazla yakıyor, o farklı bir nokta.

Bu kadar mı, valla bu kadar. Şimdilik aklıma bu ikisi geldi. Ama yemediyseniz denemelisiniz. 3ü bir arada da yapabilirsiniz, önce cips sonra çikolata yerken kolayı yudumlamak... Tavsiye ederim. Hele bir de bunları yaparken film falan izlemek, izleme de yanında yat olur filmin sonu.

Hadi bana müsade. Takipte kalın, bol bol yorum yapın. Falan filan işte.

KınıX

Doritos Alaturca (Domates - Haşhaş)

2009-12-21T23:19:00.000+02:00

Benim için kırmızı alaturka ismi ile özdeşleşmiş olan mükemmel yiyecek. Doritosun şahsıma özel üretim yaptığı cips ayrıca. Şu ana kadar bu cipsi benden başka seven birini görmedim, ama Doritos inatla üretimine devam etmekte. Sebebini bilmiyorum ama, iyi ki de durdurmuyor üretimini. Satışlar ne alemde bilmiyorum ama gerçekten bu cipsi benden başka sevene rastlamadım. Her neyse.

Buradan Doritos'a teşekkür etmekteyim bu cipsi ürettikleri için. Böyle diyince sanki günlük 300-400 okuyucusu olan bir blog havası yarattım aslında. Aslında düşünsenize, belki de Ms Dunaway'ın (FritoLay pazarlama genel müdürü), sabah ofise girdiğinde ilk yaptığı iş Google Translate'ten bu bloga girip İngilizce'ye çevirmekmiş mesela. Benim blogumu okumadan güne başlayamıyormuş. O değil de translate diyince aklıma geldi; acaba Google Translate nasıl çeviriyor blogumu. Dur bakalım.

Taste a blog ... Ümraniye Çöplüğü yazısı ile ne kadar offisde bir çeviri yaptığını ispatlıyor bana hemen. Bir de I also author Olucak var ki insanın yazar olası varsa da vazgeçer. Her neyse. Bu kadar işin gücün arasında bu saçma yazıya zaman ayırdığınız için teşekkür ederim (özellikle de sana Ms Dunaway). Doritos'a ayrıca teşekkürler, benden başka seven olmasa da üretime devam ettikleri için.

KınıX

Asla Sevmeyeceksin Beni

2009-12-20T03:19:00.004+02:00

Biliyorum, asla sevmeyeceksin beni.

Her gece sana dair hayaller kemirirken aklımı, sen benden habersiz dalacaksın rüyalarına. Karanlık bir tavandaki rutubet gibi rahatsız edici, ama yıldızlar kadar parlak bir şekilde tam tepemde olacaksın hep. Ve dalacağım rüyaya senin kalbinden oldukça uzakta. Unutamayacağım seni bir düş gibi düşerken rüyalarıma, tek bir gerçek olacak uyandığımda; asla sevmeyeceksin beni.

Her saniye gözlerinin güzelliğini aklımdan atmaya çalışırken, sen beni umursamaz bir şekilde yaşayacaksın hayatını. Güneş kadar parlak gülüşün ve güneş kadar yakıcı. Güneş kadar uzakken gamzelerin bana, aklımdan atamadığım saçma hayallerime kızacağım. Yanımdayken bile o kadar uzak olacaksın ki, o kadar uzakta kalacaksın ki sarılırken sana... Ve konuşurken seninle, gülümsememin ardına saklanmış tek bir gerçek olacak; asla sevmeyeceksin beni.

Kime anlatsam anlamayacak. Anlamayacaksın sen bile belki kalbimdeki yaralardan sızan göz yaşlarımı. Bir damla yağmur gibi ağzından çıkacak bir kelime bazen, kurak bir çöl kalacak ruhum, farketmeyeceksin bile. Seni severken bile o kadar acı vereceksin, o kadar acı verirken bile o kadar sevileceksin ki... Ve ağlarken aklımdan çıkaramadım bir hayali düşünürken, göz yaşlarımın ıslatamadığı tek bir geçrke olacak; asla sevmeyeceksin beni.

KınıX \ SiBiNo

Çocukça Bir Aşk

2009-12-20T02:22:00.001+02:00

Ben çocukça bir aşkın esiriydim. Sen bir büyük gibi tüm gerçekleri omuzlarken ben tek gerçeğimin sen olmasını arzulayan bir çocuktum. Benim dizimdeydi kabuk tutmuş yaralar, senin kalbinde. Ağlardım istediğim olmayınca, sense çoktan vazgeçmiştin göz yaşlarından. Bir büyük gibi dimdik dururken sen hayat karşısında, ben her darbesinde düştüm; daha da büyük yaralar oluştu dizimde. Koşmak istedim, canım acıdı. Tut istedim elimden, öğret bana sevmeyi. Ama anladım; ya ben çok çocuktum bu aşk için, ya sen çok büyük.

Ben yaşlanmış umutlarımın peşindeydim. Sen bir çocuk gibi gülümserken her şeye inat, ben bir büyük gibi hayatın dertlerini düşündüm her saniye. Geleceği düşünmeden geçmedi bir saniyem bile, rüyalarım kabuslarım kadar olmadı hiçbir gece. Bir park köşesine saklı gamzelerin, benim gözlerim karanlık geceleri taklit ediyor. Ölüyorum yavaş yavaş, sen daha büyüme dedikleri yolun başındayken. Çok istedim sarılıp da çocukluğunu hissetmeyi. Çok istedim seni sevdiğim gibi beni sevmeni. Ama anladım; ya sen çok çocuktun bu aşk için, ya ben çok büyük.

KınıX \ SiBiNo

İmkansızdın Bana

2009-12-17T20:50:00.001+02:00

İmkansızdı bazı şeyler benim için; ellerini tutmak, ya da sarılmak doya doya... Farklıydı hayallerimiz. Senin gözlerin öldürürken beni, sen gözlerimin farkında bile değildin belki. İmkansızdı bazı şeyler; dokunmak saçına, gözlerinin içine bakarak konuşmak seninle. Başkaları sevdiklerini öpüp koklama hayalleri kurarken, eline dokunmak bile imkansızdı benim için. Herkes haykırırken sevdiğinin adını, ben uykumda bile korkardım sayıklamaktan. Farklıydı umutlarımız, rüyalarımız farklıydı. Beyazlar ne yakışırdı sana rüyalarımda, o gülümsemen nasıl da parlardı. Nasıl severdim seni... Nasıl severdim de söyleyemezdim sana uyandığımda. İmkansızdı seni sevmek, sevmeyeceğini bile bile her gece rüyalarımda görmek seni... Ben ölürdüm seni düşündükçe, verdiğin mutluluk zehir gibi akardı damarlarımda. Farklıydık biz. Farklıydı özlemlerimiz, farklıydı aşklarımız. İmkansızdı umutlarıma sarılmak, olmayacağını bile bile gelecek kurmak hayallerimde. Seni sevmek imkansızdı bana, farklıydı yalnızlıklarımız. Bir veda gibiydi geçen her saniye, yanlış bir aşktı senin adın dudaklarımda, yanlış bir sevda gözlerin ruhuma. İmkansızdı bazı şeyler... Sen imkansızdın bana.

KınıX \ SiBiNo

Sus Dedi Bana

2009-12-17T01:16:00.001+02:00

Sus dedi bana,
Sessizliğe ihtiyacım var biraz,
Biraz da sana,
Sus dedi ve sustu kendi de,
Yaşamaya ihtiyacım var dedi,
Ve biraz da ölüme.

Yalnızlığı sordu,
Tarif ettim ona, güldü,
Ölümü sordu,
Sevdiğini kaybetmek dedim,
Aktı gözlerinden bir damla yaş.
Sus dedi,
Sessizliğe ihtiyacım var biraz,
Biraz da sana,
Sus dedi ve sustu kendi de,
Seni sevmeye ihtiyacım var dedi,
Ve biraz da ölüme.

KınıX \ SiBiNo

Zaman Her Şeyin İlacı mı Gerçekten

2009-12-13T04:02:00.005+02:00

Zaman her şeyin ilacı mı gerçekten?

Seni bana getirecek olan rüzgar mı zaman? Yoksa seni benden daha da uzaklaştıracak olan akıntı mı? Akıp gittikçe kalbimi aşındıran bir nehirin dalgası mı zaman? Seni mi bana unutturacak, beni mi kalbinde var edecek?

Gerçekten her derde deva mı zaman?

Rüyalarımdan seni çekip çıkartacak bir el mi zaman? Yoksa senin rüyalarına girmemi sağlayacak bir gece mi? Kaydıkça yıldızlar, her yeni dileğimde sen olacaksın. Ben diledikçe seni, sen zamanın ardında kaybolacaksın. Yıldızların kaymasına mı engel olacak zaman, dileklerimi gerçekleştirmeye mi yardım edecek? Yoksa ardına saklayıp seni, çalıp gidecek mi benden?

KınıX \ SiBeG

.

Sen Kadar

2009-12-13T03:55:00.000+02:00

Daha önce bu kadar kaçmadı uykularım, bu kadar karanlık olmadı gecelerim. Yıldızlar bu kadar sönük, rüzgarlar bu kadar soğuk olmadı daha önce. Daha önce de üşüdü bedenim de; bu kadar titremedi. Bu kadar yenilmedi kalbim, bu kadar ıslanmadı yanaklarım.

Daha önce de sevdim... Sevdim de... Bu kadar sevmedim daha önce. Sen kadar istemedim hiçbir şeyi, sen kadar özlemedim. Sen kadar uzak olmadım hiç bir hayalime, sen kadar sürüklenmedim hiç bir rüzgarın peşinde.

Kaybetmedim daha önce hiç bir şeyi kazanmadan. Rüyalarımda sayıklamadım bu kadar hiç bir ismi, hiç bir ismi farkında olmadan karalamadım daha öncebir kağıdın köşesine. Hiç bu kadar çaresiz hissetmedim kendimi. Sen kadar korkutmadı hiç kimse bedenimi. Sen kadar muhtaç olmadı ruhum hiç kimseye. Yaşadım da 19 senedir... Bu kadar acıyla ölmedim daha önce.

Sen kadar fazla olmadı hiç bir şeyim...
Ve sen kadar da eksik...

KınıX \ SiBiNo

DeviantART

2009-12-12T18:19:00.000+02:00

Bu blogu son zamanlarda fazla boşladığımı farkettim. Tabi her nedense ben boşladığımda diğer yazar arkadaşım da boşlamış. (Taş yerine gitmiştir umarım.) :)

Ben de ne yazsam diye düşünürken şu aralar severek takip ettiğim bir site geldi. Zaten blogları saymazsak internette vakit geçirdiğim 4 site var bu aralar. Bunlardan birisi çoğu insanın en büyük vakit öldürme altarnatifi olan Facebook. Bir diğeri ise bir çok kişinin sevemediği ama benim vazgeçilmezim olan bir interaktif sözlük; Uludağ Sözlük. Ve tabi son zamanlarda en severek takip ettiğim diğer bir site ise FlashForward Türkiye Forum. Diziye verilen 3 aylık molayı telafi etmenin en güzel yolu diğer dizi sevenlerle diziyi tartışmak sanırım.

Benim bugün size anlatacağım site ise son zamanlarda severek takip ettiğim 4.site. DeviantART.
Bir çoğunuz biliyordur; grafik, fotoğraf ve resim adına her şeyi kapsayan bir site. Öyle ki; 7 yaşındaki bir çocuk da çizdiği resmi burada paylaşıyor, usta ressamlar, fotoğrafçılar ya da manga çizerleri de. Çok yaratıcı ve etkileyici şeylerle karşılaşılabiliyor bu sitede. Ama bence bunu benim anlatmamdansa sizin keşfetmeniz daha güzel olacaktır.

Eğer sizin de çizim ya da fotoğrafçılık alanında az da olsa yeteneğiniz ya da ilginiz varsa; siz de çalışmalarınızı paylaşıp insanların görüşlerini alabilirsiniz.

Kesinlikle ziyaret etmelisiniz: www.deviantart.com

KınıX